บ้านริมน้ำของปรินทร์
แสงยามเย็นลอดผ่านม่านบาง สะท้อนเงาน้ำที่กระเพื่อมเบา ๆ เข้าสู่ห้องนั่งเล่นที่เงียบงัน
ริตาเดินขึ้นบันไดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด หัวใจหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรเริ่มพูดจากตรงไหน... หรือควรกลัวคำตอบมากแค่ไหน
ปรินทร์เดินตามมาติด ๆ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตึงเครียดและสับสน เขาไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องทั้งหมดจะมาถึงจุดนี้... เร็วกว่าที่เขาเตรียมใจไว้มากนัก
เมื่อร่างของทั้งคู่หยุดอยู่กลางห้อง ความเงียบก็ปกคลุมเหมือนอากาศกำลังหยุดนิ่ง
“เล่าเรื่องราวที่ผู้หญิงคนนั้นพูด... ให้ริตาฟังให้หมด”
น้ำเสียงของริตาเข้ม สั่น และเด็ดขาดในเวลาเดียวกัน ดวงตาแดงช้ำแต่แน่วแน่
เธอพร้อมแล้ว พร้อมจะรับฟังทุกอย่าง ไม่ว่าความจริงจะโหดร้ายเพียงใด
ปรินทร์สบตาเธอ... สายตาเขาเต็มไปด้วยแรงกดดันและความปวดร้าว
“อยากรู้ใช่ไหม... ได้”
เขาเอ่ยช้า ๆ เสียงทุ้มต่ำสั่นไหว
“ถ้าอยากรู้ก
