ริตาเดินเข้าบ้าน ก่อนจะรีบวิ่งขึ้นไปบนห้องนอนอย่างรวดเร็ว มือสั่นน้อย ๆ ขณะหมุนกลอนประตูแน่นเพื่อกันไม่ให้เขาตามขึ้นมา
“ริตา เปิดประตูให้พี่หน่อย”
เสียงของปรินทร์ดังขึ้นจากด้านนอก ฟังดูทั้งห่วงใยและร้อนรนในเวลาเดียวกัน
“พี่ปรินทร์... ตอนนี้ริตาขอพักก่อนนะคะ ริตาปวดหัว”
เธอตอบกลับไปเสียงเบา
“ลงมาทานมื้อเช้าก่อน แล้วค่อยทานยาพักผ่อนนะ”
เขาเรียกอีกครั้งด้วยน้ำเสียงพยายามอ่อนลง
“พี่ปรินทร์ มีอะไรให้ทำก็ไปทำเถอะค่ะ ริตาจัดการเองได้”
เธอพูดแล้วถอยตัวลงบนเตียง ปล่อยให้ความเงียบเข้ามาปกคลุม
ความสับสนถาโถมเข้ามาในใจของเธอไม่รู้จะเดินไปทางไหนดี หากเขาไม่รักเธอ นี่อาจเป็นโอกาสที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการจากลา
ปรินทร์นั่งนิ่งอยู่ในความเงียบ ความคิดมากมายวนเวียนอยู่ในหัว ระหว่าง “ความแค้น” ที่ฝังรากลึกกับ “ความรัก” ที่ค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามาโดยไม่รู้ตัวสิ่งใดกันแน่ที่กำลังครอบงำหัวใจของเขาในตอนนี้
