เช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านม่านบางเข้ามาในห้อง
วิวยังพักอยู่ตามคำสั่งหมอ แผลที่หน้าผากเริ่มดีขึ้น เธอนั่งพิงหมอน อ่านหนังสือเล่มบาง ๆ พลางจิบชาร้อนที่พยาบาลนำมาให้
เสียงประตูเปิดออกเบา ๆ
คนที่เข้ามาคือชายร่างสูงในชุดเสื้อโปโลกางเกงสแล็คสีดำ
“คุณธีร์...”
เธอเอ่ยเสียงเบา ดวงตาแปลกใจ
“คุณยังมาอีกเหรอคะ?”
เขาไม่ตอบในทันที เพียงวางถุงกระดาษลงบนโต๊ะข้างเตียง
“อาหารเช้าจากโรงแรม ผมเตรียมมาให้เผื่อของโรงพยาบาลไม่ถูกปาก”
“ขอบคุณค่ะ แต่คุณไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนี้”
“ผมทำเพราะอยากทำ”
เขาพูดแผ่วแต่ชัด น้ำเสียงเรียบจนเธอไม่รู้จะตอบยังไงดี
เธอได้แต่นั่งนิ่ง เขาก้าวมานั่งที่เก้าอี้ข้างเตียง
แต่วันนี้ บางอย่างในแววตาของธีรัช เพราะเมื่อคืน เขาเพิ่งรู้ความจริงจากแม่
“ธีร์ ลูกยังจำได้ไหม ครอบครัวเลิศพาณิชยกุลที่แม่อยากให้ไปดูตัววันมะรืนนี้?”
“แม่... หมายถึงคุณป้าดวงดาวหรือครับ?”
“ใช่จ้ะ
