เจ็บที่ใจ

1219 Words

“แล้วทำไมริตาต้องฟังคำสั่งของพี่ด้วยค่ะ...” น้ำเสียงสั่นเครือดังลอดผ่านลมหายใจที่ขาดห้วง น้ำตาเอ่อคลอจนมองเห็นภาพตรงหน้าเลือนราง เธอพยายามฝืนยืนนิ่ง ทั้งที่หัวใจแทบแหลกเป็นผง เขามองเธอด้วยแววตาเจ็บปวด แววตาที่มีทั้งความโกรธ ความเสียใจ และบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกจนเธอมองไม่ออก แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังพยายามควบคุมสีหน้าให้เรียบนิ่ง “เพราะริตาคือ... เมียพี่ไง” เสียงของเขาต่ำและหนักแน่นจนเหมือนคมมีดกรีดกลางหัวใจ “เมียเหรอ...” เธอหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะสั้น ๆ ปนสะอื้น “น่าตลกสิ้นดี... หึ อยากจะ—” ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ ร่างของเธอก็ถูกยกขึ้นจากพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว เขาอุ้มเธอแน่น แขนแข็งแรงกระชากร่างเธอไปยังรถหรูสีดำที่จอดอยู่ไม่ไกล “มีอะไรก็ไปคุยกันที่คอนโด ที่นี่มันวัด!” เขาเอ่ยเสียงเข้ม ริตาดิ้นพล่านทั้งน้ำตา แต่สุดท้ายก็หมดแรง เธอไม่แม้แต่จะมองหน้าเขาอีกต่อไป เพราะแค่ได้ยินเสียงของเขา... ใจของเธอก็ปวดร้าวเกินทน ตั้งแต่คืนเข้าหอ คืนที่เขาหายไปโดยไม่เอ่ยคำลา เธอไม่เคยถาม ไม่เคยร้องขอคำอธิบาย เพราะกลัวคำตอบนั้น... จะทำลายหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี และวันนี้...เมื่อแม่จากไปแล้ว ไม่มีอะไรต้องห่วง ไม่มีใครต้องปกป้องอีกต่อไป แม้ชีวิตคู่จะพังทลาย...เธอก็พร้อมจะเผชิญหน้ากับความจริง ด้วยหัวใจที่แตกสลายนี้เอง รถหรูสีดำคันนั้นจอดสนิทหน้าคอนโดกลางเมือง เสียงเบรกแผ่วเบา แต่ความเจ็บปวดของหัวใจของริตาไม่ได้ลดลงเลย คนขับรีบลงมาเปิดประตูให้เจ้านาย ปรินทร์ไม่พูดแม้แต่คำเดียว เขาเพียงอุ้มร่างบางที่ยังสะอื้นเงียบ ๆ ลงจากรถอย่างเบามือ “ปล่อยริตานะ...” เธอเอ่ยเสียงสั่น มือทั้งสองข้างดันอกเขาไว้ แต่แรงนั้นเบาเกินกว่าจะผลักเขาออกได้ “อย่าดื้อ” เขาพูดสั้น ๆ แววตาคมเข้มมองลึกเข้ามาในดวงตาเปียกชื้นของเธอ ก่อนจะก้าวเข้าไปในลิฟต์โดยมีเธออยู่ในอ้อมแขน ระหว่างที่ลิฟต์ค่อย ๆ ขึ้นสู่ชั้นบน ไม่มีใครพูดอะไรเลย มีเพียงเสียงหอบเบา ๆ ของเธอกับหัวใจที่เต้นแรงของเขา เมื่อถึงห้อง เขาเปิดประตูแล้ววางร่างของเธอลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา ห้องหรูเงียบงัน มีเพียงแสงไฟสีอุ่นจากมุมหนึ่งที่สะท้อนใบหน้าทั้งคู่—ใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยน้ำตาและความอัดอั้น ริตาเช็ดน้ำตา ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วแต่หนักแน่น “ริตาไม่ได้อยากมาคอนโดพี่... ริตาอยากไปอยู่ในที่ของริตา” เขายืนนิ่งอยู่ปลายเตียง มองเธอนานจนแทบจับความรู้สึกไม่ได้ ก่อนตอบเสียงเรียบ เย็นชาเหมือนเคย “แล้วไง... แต่งงานกันแล้ว จะทำอะไรตามใจเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้อีกแล้ว” ริตาหัวเราะในลำคอเบา ๆ ทั้งน้ำตา “บอกตัวเองก่อนเถอะ... ก่อนจะมาบอกคนอื่น” น้ำเสียงนั้นสั่นเครือ แต่เต็มไปด้วยความเจ็บที่อัดแน่นอยู่ภายใน เขาไม่พูดอะไรต่อ เพียงเบือนหน้าไปอีกทาง “ริตาคงเหนื่อยมาก... พักผ่อนเถอะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้” “พี่จะไปไหนก็ไปเถอะ” เธอตอบทันควัน “ริตาจะพักผ่อน เสร็จงานของแม่แล้วเราค่อยมาคุยกัน—ถ้ามันยังจำเป็นต้องคุย” เธอสบตาเขาตรง ๆ น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นอีกครั้ง มือเล็ก ๆ ของเธอยกขึ้นปาดน้ำตาอย่างลวก ๆ แล้วดันอกเขาให้ถอยออกไปจากห้อง เขาไม่ขัดขืน เพียงก้าวถอยไปช้า ๆ ก่อนประตูจะปิดลงตรงหน้า ปรินทร์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หลับตาแน่น ทุกคำพูดของเธอเหมือนคมมีดที่ค่อย ๆ กรีดกลางอก—ลึกลงทุกถ้อยคำ เขาเกลียดความรู้สึกนี้เหลือเกิน เกลียดที่หัวใจยังเจ็บเมื่อเห็นเธอร้องไห้ และเกลียดที่สุด... ที่รู้ว่าความแค้นของเขาที่มีต่อ “ครอบครัวของเธอ” ถ้าเธอไม่ใช่ลูกของคนนั้น... ถ้าเธอเกิดเป็นใครอีกคน เขาคงมีความสุขเหลือเกิน... เขาสูดลมหายใจลึก หันหลังให้ประตู แล้วเดินไปหยิบขวดแอลกอฮอล์จากชั้นวาง เสียงน้ำแข็งกระทบแก้วดังแผ่ว ๆ ก่อนที่เขาจะนั่งลงบนโซฟา จิบมันช้า ๆอย่างคนที่ไม่รู้จะหลบหนีจากความคิดของตัวเองยังไง ขณะเดียวกัน ภายในห้องนอน... ริตาทรุดตัวลงกับพื้น พิงหัวเตียง น้ำตาไหลไม่หยุด เสียงสะอื้นดังแผ่ว ๆ คล้ายเสียงของคนที่หัวใจแตกสลาย “แม่ค่ะ... ริตาเหนื่อยเหลือเกิน” เธอพึมพำเบา ๆ พลางกำมือแน่นบนอกตัวเอง “แม่เคยบอกให้ริตาเป็นคนเข้มแข็ง แต่ริตาไม่รู้เลยว่าต้องเข้มแข็งแค่ไหน ถึงจะไม่เจ็บอีก...” เธอร้องไห้จนหมดแรง เสียงลมหายใจสะอื้นกลืนหายไปกับความเงียบของกลางคืน มีเพียงแสงไฟสลัว ๆ ที่คอยย้ำเตือนว่า ทั้งคู่ยังอยู่ในที่เดียวกัน แต่หัวใจกลับไกลกันเหลือเกิน แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในห้อง กลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ ลอยคลุ้งในอากาศ เสียงนาฬิกาแขวนบนผนังเดินติ๊ก...ติ๊ก... อย่างเชื่องช้า ริตาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นจากการหลับทั้งน้ำตา ดวงตาบวมแดงยังคงบอกถึงความปวดร้าวที่ไม่จางหาย เธอขยับตัวลุกขึ้นอย่างอ่อนแรง ก่อนเดินไปเปิดประตูห้องนอน ภาพแรกที่เห็นทำให้เธอชะงัก ปรินทร์นั่งพิงพนักโซฟา หลับตาอยู่ในท่าที่ไม่สบายเลย ข้างกายมีขวดเหล้าที่ดื่มไปเกือบหมด แก้วในมือยังค้างอยู่ เหมือนเขาหลับไปทั้งอย่างนั้น เธอจ้องเขาอยู่เงียบ ๆ ในแสงแดดยามเช้า ใบหน้าของเขาดูอ่อนโยนกว่าทุกครั้งที่เธอเห็น ไม่มีรอยแข็งกระด้าง ไม่มีแววเย็นชา มีเพียงความอ่อนล้า ราวกับเขาเองก็ต้องต่อสู้กับบางสิ่งในใจมาตลอดคืน ริตาเดินเข้าไปช้า ๆ หยิบผ้าห่มผืนบางจากโซฟาข้าง ๆ แล้วคลี่คลุมให้เขาอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วเธอสั่นเมื่อสัมผัสถึงไหล่ของเขา ความอบอุ่นจากร่างนั้นยังคงเดิม แค่ได้แตะเบา ๆ ... หัวใจที่พยายามเข้มแข็งทั้งคืนกลับเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง “ทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้...” เธอกระซิบเบา ๆ น้ำเสียงสั่นไหว “ริตาอยากเกลียดพี่... แต่ทำไมถึงยังทำไม่ได้...” น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนหลังมือของเขา เขาขยับตัวเล็กน้อย เหมือนจะรู้สึก แต่ยังไม่ตื่นเต็มตา เธอรีบถอยออกมา แล้วเปิดประตูออกจากห้องไปทันที เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ เมื่อประตูปิดสนิท “ทำไม่ความรักของเราต้องเป็นแบบนี้ พี่ขอโทษแต่ใจพี่มันเจ็บเกินกว่าจะเยียวยาได้”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more