เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ลมหายใจร้อนผ่าวบ่งบอกว่าไข้ยังไม่ลด ร่างกายอ่อนแรงจนแทบขยับไม่ได้ แต่ความดื้อดึงในแววตากลับยังคงชัดเจนเหมือนเดิม
เขารีบคว้าผ้าชุบน้ำมาเช็ดตามแก้มและลำคอให้เธอด้วยความเป็นห่วง
แต่เธอกลับเบือนหน้าหนีทันที
“ไม่เป็นไรค่ะ ริตาทานยาเองเดี๋ยวก็หาย พี่ลงไปดูงานข้างล่างเถอะค่ะ”
“ริตาไม่สบายแบบนี้ พี่จะปล่อยให้อยู่คนเดียวได้ยังไง”
เธอหัวเราะสั้น ๆ แต่เสียงสั่นอย่างคนหมดแรง
“ริตาว่าพี่น่าจะดีใจด้วยซ้ำ ที่เห็นริตาทรมาน”
เธอพยายามยันตัวลุกขึ้น แม้จะเซจนแทบยืนไม่ไหว
เขาขมวดคิ้วทันที
“จะไปไหน?”
“ลงไปต้อนรับลูกค้าค่ะ หลายท่านอุตส่าห์มาเอง จะไม่ไปมันเสียมารยาท”
น้ำเสียงของเธอเรียบเย็นจนเขารู้สึกเจ็บ
“แต่ริตาไม่สบาย”
“ริตาดีขึ้นแล้วค่ะ… อ้อ แล้วอย่าลืมโบนัสปลายปีให้พนักงานคนนี้ด้วยนะคะ จะได้เอาเงินไปปิดหนี้ให้หมดสักที”
“ริตา…”
เขาเรียกชื่อเธอเหมือนคนหมดทางจะร
