รถคันหรูแล่นเข้าประตูบ้านสวนริมน้ำอย่างเงียบเชียบ แสงไฟสลัวริมทางทอดเงาต้นไม้ยาวทาบตัวรถ บรรยากาศเย็นเฉียบราวกับอารมณ์ของคนทั้งคู่ที่นั่งอยู่ภายใน ความอึดอัดค่อย ๆ หนาขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก
ทันทีที่รถจอดสนิท ริตารีบเปิดประตูลง เธอก้าวเร็วราวกับอยากหนีออกจากลมหายใจของเขาให้ไกลที่สุด แต่ยังไม่ทันถึงเฉลียงบ้าน ร่างเธอก็ถูกอุ้มพรวดขึ้นแนบอก ใต้แขนแข็งแรงของเขาที่ราวกับตั้งใจจะแสดงความเป็นเจ้าของอย่างไม่สนใจความรู้สึกใคร
“ปล่อย! จะทำอะไร?”
เธอขืนตัวแรง น้ำเสียงสั่นด้วยทั้งความโกรธ
“หากคิดจะทำอะไรกับริตานะ… ริตาจะบอกแม่แน่!”
ปรินทร์ก้มลงมองเธอ แววตาคมกริบของเขาไม่หวั่นไหวแม้แต่นิดเดียว
“เรื่องผัวเมีย… บอกไปก็ไม่มีใครช่วยได้หรอก”
เขาไม่ได้พูดดัง แต่ทุกคำหนักเหมือนโซ่พันธนาการ
ริตาฮึดสู้ ตีอกเขาแรง ๆ แต่เขายิ่งรัดแน่นขึ้น เขาพาเธอผ่านประตูบ้านตรงไปยังห้องนอนที่เธอพยายามเลี่ยงกลับมาเหยียบให้ไ
