Bella Donna Vistal
NAGSIMULA NA ako sa pag-iimpake ng mga gamit at balak ng umuwi, hindi na ako babalik dito. Hindi na ako nakapagpaalam pa kahit kanino, kahit kay Fredah. Wala na akong mukhang maihaharap kaninuman, pero pamilya ko na lang ang pwedi kong uwian. Maiintindihan nila ako, tatanggapin nila ako. Magagalit sila pero… mahal pa rin nila ako.
“Aalagaan kita. Magpupursigi ako para maalagaan ka.” Hinawakan ko ang tiyan ko habang naghihintay ng masasakyan pauwi. “I am so sorry if I couldn’t give you the life that you deserved, but I will love you.”
I have still hope left in me and choose what is right. Itatama ko ito at aayusin ko ang buhay ko. Magsisimula ako kasama ang anak ko. I will go to the doctor, magpapa-check up ako at magtatrabaho. Pero kailangan kong sabihin muna ang toto
