Bella Donna Vistal
PINUNASAN KO ang labi ko matapos muling magsuka sa sink. Binuksan ko ang gripo at hinayaan iyung umagos ng ilang minuto. Hindi ko alam kung saan ako pupunta, kung sino ang pwedi kong lapitan. O paghingian ng tulong.
“Ayos lang ako, Pa. Hindi mo kailangang mag-alala.” Lumabas ako ng apartment at umupo sa gilid kung saan tanaw ko rito ang langit na may iilang bituin. “Hindi naman ako nahimatay… nahilo lang,” pagsisinungaling ko habang kausap sa cellphone ang aking mga magulang.
“May pera ka pa bang naitabi riyan? Kailangan kasi ng pera ngayon ng mga kapatid mo. Baka hindi muna ako makapagpadala ng allowance mo?” banayad na usal ni Papa.
“Meron po, Pa. Huwag kayong mag-alala sa akin.”
After the call, I stared at the screen of my cellphone. I was staring at the family p
