#Ceylin
İnci'yi yanıma alıp odaya geldiğimde İpek'te yanımıza gelmişti. Beraber otururken, İpek gelen telefonla odadan çıkmıştı ve bir daha da gelmemişti. İnci'yle konuşmaya çalışsam da başını önüne eğmiş yere bakıyordu.
“Neden ağladığını yine söylemeyecek misin?”
İnci'nin konuşmaması zordu. Onun yaşlarındaki çocuklar parkta cıvıl cıvılken İnci burada sessizliğe mahkûmdu. Minik elini elime aldığımda başını kaldırdı. Gülümseyerek yüzüne baksam da yanağındaki yaşlar, her şeyi söylüyordu.
“Annem!”
İpek, İnci'nin beni annesiyle bağdaştırdığını söylediği için ağzından çıkan bu kelimeye sevinemedim.
“Gelsin!”
Ne diyeceğimi bilmediğimden, sustum. Gözlerim dolunca başımı çevirdim. Ecrin ölmüştü ama İnci bunu kabul etmiyordu. Elini elimden çekince yüzümü silip yüzümü döndüm. Ayağa kalktığınd
