Kağan Emir elindeki fotoğrafa bakarken, kulakları Ceylin'e temizlik işini bulan Esra'daydı. Fotoğrafı parmaklarının arasında biraz daha sıktı, sonra usulca arabanın torpidosuna bıraktı. Gözlerini eve diktiğinde, içinde bin bir şey dönüp duruyordu. Düşünceleri birbirine karışmış, olayların iplerini çözmeye çalışırken kafasının derinliklerinde Ceylin’in o çaresiz sesi yankılanıyordu.
"Suçsuzum!"
O sesi her hatırladığında göğsüne bir ağırlık çöküyordu. Ceylin her defasında kendisini anlatmaya çalışmıştı ama intikam duygusu onu öyle bir ele geçirmişti ki, Ceylin’in tek bir kelimesini bile duymak istememişti. Ceylin’in her konuşma girişimini sert bir şekilde susturmuş, suçsuz olduğunu haykırdığındaysa sadece kendini kurtarmaya çalıştığını düşünmüştü. Şimdiyse gerçekler bir tokat gibi yüzüne ç
