เด็กดื้อคนโปรดของเฮียธาม3
1372 Words
เด็กดื้อคนโปรดของเฮียธาม
บทที่3 เจอหน้าเด็กหลังจาก2ปี
เมื่อพิชาเดินซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าจนครบ พี่ชายอย่างภัทรก็แสนดีเดินตามน้องต้อยๆถือของให้พะรุงพะรัง
"ครบแล้วค้าเฮียภัทรคนดีของหนู"
สาวน้อยยิ้มแป้นทำเสียงออดอ้อนให้กับพี่ชาย
"ไปกัน พวกมันรอแล้ว"
ภัทรหมายถึงเพื่อนทั้งสามของเขา
ตลอดเวลาเดินทาง พิชานั่งตัวเกร็งเเข็งทื่อในรถ ไม่มีคำใดเอ่ยออกมาจากปากของหญิงสาว ความรู้สึกอย่างบอกไม่ถูก ตื่นเต้น จนทำตัวไม่ถูก พิชาไม่รู้จะทำตัวยังไง เมื่อเธอคิดถึงใบหน้าของเพื่อนพี่ชายคนที่เธอแอบชอบ
รถจอดสนิทพิชาและภัทรเดินตรงเข้ามายังโต๊ะที่มีเพื่อนสนิททั้งสามนั่งรออยู่ก่อนแล้ว คนที่ตกตลึงจนอ้าปากค้างคงเป็นเพื่อนทั้งสามของภัทร เพราะเมื่อสาวน้อยเดินตามพี่ชายมายังโต๊ะ เพื่อนพี่ชายทั้งสามก็ต้องตกอยู่ในภวังค์เพราะความสวยบาดตา ถึงแม้พิชาจะใส่แค่กางเกงยีนส์ขาสั้น เสื้อยืดธรรมดา แต่สัดสวนของสาวเจ้าชัดมาก จนผู้ชายที่แอบชายตามองต้องกลืนน้ำลายลงคอ หุ่นบางร่างน้อยแต่หน้าอกที่ใหญ่เกินตัวทำให้พิชาดูเซ็กซี่ถึงแม้ว่าเสื้อผ้าที่ใส่จะธรรมดาก็ตาม
"เหี้ย.. น้องสาวไอ้ภัทรโตขนาดนี้แล้วหรอวะ ไม่ได้เจอแค่2ปี"
เดย์คนที่ช่างพูดและจะสนิทกับพิชาที่สุดครั้งที่ไปเที่ยวบ้านเพื่อนอย่างภัทรที่ต่างจังหวัด เอ่ยขึ้น
คีย์ก็มองตามคำพูดของเพื่อนหากแต่ไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา
ส่วนธามนั้นจ้องคนน้องที่เดินเข้ามาแบบไม่วางตา เขากระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย
" รอนานมั๊ย"
ภัทรเอ่ยขึ้นเมื่อถึงโต๊ะ
" เฮียคีย์ เฮียเดย์ สวัสดีค่ะ" แล้วหญิงสาวหันหน้าไปอีกทางประหม่าเล็กน้อย "เฮียธาม สวัสดีค่ะ"
ทุกคนรับไหวตอบน้องสาวเพื่อนอย่างคนที่เคยพบเจอกันมาก่อน
"โตเป็นสาวขนาดนี้ มีแฟนรึยังน้องชา"
เดย์เอ่ยขึ้นอย่างคนสนิทสนมกัน จนสาวน้อยเขิลม้วนหน้าแดง
"จะแดกข้าวรึแดกตีน..?"
ภัทรเอ่ยขึ้นพลางก็หย่อนสะโพกนั่งลงที่เก้าอี้หัวโต๊ะ แล้วดึงแขนน้องสาวนั่งลงข้างๆธาม เป็นที่ว่างพอดี
ตอนนี้ใจพิชาเต้นไม่เป็นจังหวะเพราะเพื่อนพี่ชายที่เธอแอบชอบไม่ได้เจอกันสองปีไม่คิดว่าเขาจะหล่อขึ้นดูดีขึ้นมากขนาดนี้ พิชาได้แต่นั่งกำมือแน่น
" ชาอยากกินอะไร สั่งได้เลย.."
ธามพูดพลางส่งเมนูอาหารให้พิชา
โดยสายตาก็แอบชำเลืองดูหญิงสาวเล็กน้อย
Talk ธาม
ผมเจอผู้หญิงมาเยอะแยะมากมายแต่ไม่เคยมีใครมีกลิ่นตัวดึงดูด
ตัวหอมเท่าน้องสาวเพื่อนคนนี้เลย ใจผมอยากจะมองดูเธอตรงๆ หากแต่เกรงใจเพื่อน เพราะผมรู้ดีว่าไอ้ภัทรมันหวงน้องสาว
ผู้หญิงอะไรหน้าอกใหญ่เกินตัว ตัวก็หอม ผมได้แต่กลั้นใจสะกดตัวเองเอาไว้
…………………………………….
พอทานข้าวเสร็จภัทรก็ขอตัวไปส่งน้องสาวทันที
"กูขอตัวก่อน"
"มึงรีบ?
ธามเอ่ยขึ้นพลางมองไปทางพิชาเล็กน้อย แค่หางตาสบตาเข้ากับคนน้อง ธามก็แปลกใจเพราะพิชาเองก็แอบมองเขาอยู่ก่อนแล้ว
" เออ.. พรุ่งนี้มหาลัยเปิดเทอมวันแรก กูจะไปส่งชากลับคอนโดก่อน เผื่อมีอะไรต้องรีบทำ "
" อืม ไว้เจอกัน "
" ไว้เจอกันใหม่นะน้องชา "
เดย์เอ่ยขึ้นอย่างคึกครื้น หากแต่มองหน้าคีย์ ได้เพียงสายตาเย็นชากลับมาเท่านั้น
"ไอ้เหี้ยนี่ก็เงียบเกิน กูก็จะไปแล้ว ไว้เจอกันที่คลับไอ้ธามละกัน"
ว่าพลางเดย์ก็ยกมือขึ้นเซย์กู๊ดบายให้เพื่อน
ทุกคนแยกย้าย ภัทรมาส่งพิชาที่ห้องเสร็จเขาก็ขับรถออกไปทันที
ส่วนน้องสาวก็รีบขึ้นมาห้องแล้วจัดของให้เรียบร้อย จัดของเสร็จพิชาก็รีบยกโทรศัพท์โทรหาเพื่อนสนิทอย่างเมย์
" ฮัลโหลเมย์ "
" ว่าไงชา"
" เมย์ฉันจะกรี๊ด วันนี้เฮียภัทรพาฉันไปเจอเฮียธามมา
" แหม๋ อะไรจะขนาดนั้นคะคนสวยเล่ามาซิ อะไรยังไง พี่เขาหล่อเหมือนเดิมป่ะ
"หล่อ หล่อมาก หล่อขึ้น ดูดีมากกว่าสองปีที่แล้วอ่ะเมย์ ใจฉันเต้นแรงมาก ดีใจมากที่ได้เจอ แต่......
"แต่อะไรชา แกอย่าหยุดสิ เล่าต่อ ฉันรอฟังแกอยู่เนี่ย"
"แต่ว่า หล่อขนาดนี้เขาคงมีแฟนแล้วอ่ะ"
พิชาพูดด้วยน้ำเสียงสลดลงเล็กน้อย
" แกอย่าเดา ถามเฮียภัทรสิ"
" ไม่กล้าอ่ะเมย์ เฮียภัทรสั่งห้ามไม่ให้ยุ่งกับเพื่อนเฮีย" พิชาพูดทั้งทำหน้าเศร้า "
แค่นี้ก่อนนะเมย์ แล้วเจอกันพรุ่งนี้ที่มหาลัย
" โอเค เจอกันพรุ่งนี้"
เห็นทีเรื่องที่ภัทรสั่งห้ามน้องสาวเข้าใกล้เพื่อนตัวเองนั้นคงจะเป็นเมื่อสองปีก่อน ตอนที่เพื่อนสนิทได้ไปเที่ยวบ้านภัทรในช่วงเรียนจบตรงกับสงกรานต์ ถึงแม้ว่าเดย์จะเป็นคู่สนทนาที่ให้กับพิชาแล้ว
ก็มีธามอีกคนที่สนใจน้องสาวของภัทรเป็นพิเศษ ในวันสุดท้ายของวันสงกรานต์ที่วัดในหมู่บ้านของภัทรมีงานก่อเจดีย์ทรายวันสงกรานต์ ทุกคนก็เช่าจักรยานจากร้านเช่าจักรยานสำหรับนักท่องเที่ยว ปั่นชมแม่น้ำโขงซึ่งจะมองเห็นฝั่งซ้ายของไทยก็คือประเทศลาวนั่นเอง พอตกกลางคืน ที่วัดจัดงานก่อเจดีย์ทรายก็ประกาศผลรางวัล พอเสร็จงาน หลวงตาที่วัดที่ภัทรเคารพก็บอกให้ภัทรอยู่คุยกับหลวงตาก่อน ภัทรจึงให้เพื่อนกับน้องสาวกลับบ้านไปก่อน
เดย์กับคีย์ ขี่จักรยานด้วยกัน ส่วนธามเป็นคนปั่นพิชาเป็นคนซ้อน
จักรยานสองคันมุ่งหน้าเข้าหมู่บ้าน ในใจธามตอนนั้นก็เหมือนจะอยากแกล้งคนน้อง จึงปั่นช้าๆ แล้วฝนก็ตกลงมาปอยๆไม่ได้รุนแรงมาก ตอนนั้นพิชาบอกว่า หนาว ให้ธามรีบปั่นเร็วๆ หากแต่ธามยังคงปั่นช้าๆ แล้วยังพูดกับหญิงสาวว่า
"เฮียธามช่วยปั่นเร็วๆหน่อยได้มั๊ยคะ ชาหนาว"
"ตัวเธอหนักมากจะให้พี่ปั่นเร็วได้ยังไง"
แน่นอนธามโกหก พิชาตัวเล็กแค่นี้จะหนักได้ยังไงเมื่อเทียบพิชากับเค้าแล้ว พิชาตัวเล็กสูงแค่หน้าอกของธาม พิชาอายจนหน้าแดง
ธามยกยิ้มมุมปาก พอใจในท่าทีของคนน้อง
"ถ้าเธอหนาว ก็กอดเอวเฮียก็ได้"
พิชาหนาวมากเธอไม่มีทางเลือกตอนนั้นจึงกอดเอวคนพี่ ใจพิชาเต้นแรง หน้าแดง เฮียธามของพิชายกยิ้มมุมปากร้องหึในลำคอ ทั้งสองปั่นจักรยานมาช้าๆจนจักรยานของภัทรที่ขี่มาทีหลังเจอเข้ากับภาพน้องสาวของตนกอดเอวเพื่อนสนิท
"เฮ้ย จอดเลยมึงไอ้ธาม .."
จักรยานของธามจอดลงท่ามกลางสายฝนปอยๆ
"ชามานั่งกับเฮีย"
ภัทรมองเพื่อนตาเขม็ง
"ไปกอดเอวมันทำไม เราเป็นผู้หญิงนะ"
"น้องหนาว กูบอกให้กอดเอวไว้เองแหละ."
"ชาหนาวเฮียภัทร กลับกันได้ยัง?"
ภัทรไม่ได้เอ่ยคำใด ต่างคนต่างรีบปั่นจักรยานถึงบ้าน ตั้งแต่วันนั้นพี่ชายก็สั่งห้าม ไม่ให้น้องสาวเข้าใกล้เพื่อนของตน เพราะน้องยังเด็ก และเขารู้นิสัยดิบเถื่อนของเพื่อนตัวเองดี
ส่วนอีกด้านหลังจากอาบน้ำกำลังเข้านอน ภัทรเดินออกมาหน้าบ้านที่มีเพื่อนสนิทอย่างธามกำลังนั่งดูดบุหรี่อยู่โต๊ะหินอ่อน
" ไอ้ธาม น้องกูยังเด็กมึงอย่าคิดไปใกล"
ธามเงียบซักพัก มองเพื่อนสนิทอย่างมีคำถาม
"แล้วถ้าน้องมึงโต??"
"ไอ้เหี้ยธาม"
ภัทรพูดแค่นั้นแล้วเดินเข้าบ้านอย่างหัวเสีย แต่ก็มีเสียงธามเอ่ยตามหลังมา
"กูไม่ได้คิดเล่นๆ"
ภัทรหยุดชะงักทันทีเขาสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแล้วพ่นมันออกมาแรงๆ
"กูขอ น้องกูไม่ได้จริงๆ"
ภัทรเอ่ยอย่างไม่รอคำตอบเขาก้ามขายาวๆเข้าบ้านทันที
- Writer
