ห้องพักผู้ป่วยตึกVVIP
“ติ๊ด… ติ๊ด…”
เครื่องวัดชีพจรเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เสียงนั้นดังขึ้นอย่างต่อเนื่องท่ามกลางความเงียบสงัดในห้องพักฟื้นผู้ป่วย พร้อมกลิ่นยาฆ่าเชื้ออ่อน ๆ ลอยคลุ้งในอากาศ
แสงเหนือค่อย ๆ ลืมตาขึ้นทีละนิด ดวงตากลมโตลืมตามองแสงไฟสีขาวจากเพดานที่สว่างจ้าจนต้องหลับตากลับไปชั่วครู่ ร่างกายเธอหนักอึ้ง เพราะความเจ็บปวดแล่นไปทั่วทั้งร่างกาย
“ที่นี่…”
เสียงหวานแหบแห้งเอ่ยออกมาแผ่วเบาจนฟังแทบไม่ได้ยิน ดวงตากลมโตกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องสีขาวขนาดใหญ่ ที่ตกแต่งออกมาสวยงามสบายตาพร้อมสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันไม่ต่างจากโรงแรมหรูหกดาว
“โอ๊ยยย”
ความเจ็บแปลบแล่นเข้าสู่ระบบประสาททันที ที่แสงเหนือเริ่มขยับตัว เธอรับรู้ได้ถึงผ้าพันแผลบนข้อมือบางและสายน้ำเกลือที่ติดอยู่ แต่ความระบมตามร่างกายก็ทำให้เธอเจ็บปวดจนน้ำตาซึม ก่อนเธอจะชำเลืองเห็นเงาของใครบางคนที่คุ้นเคย
ร่างสูงสองคนนั่งอยู่ต
