เเต่อคินน์กลับชะงักก้าวเท้าที่กำลังพุ่งตรงไปยังลิฟต์ สมองคิดคำ
หากเขาพาน้ำรินส่งโรงพยาบาลในสภาพที่ตัวร้อนจัดและระบมบอบช้ำขนาดนี้ เรื่องต้องถึงหูหมอและตรวจพบสาเหตุแน่ ๆ ยิ่งถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายไปถึงหูพ่อของเธอ หรือแม้กระทั่งพ่อของเขาเองมีหวังเขาได้โดนบุกมาแหกอกแตกดับคามือแน่
คิดได้ดังนั้น ประธานหนุ่มจึงรีบหมุนตัวอุ้มร่างบางที่หมดสติกลับเข้ามาในห้องพักของเขา วางเธอนอนลงบนเตียงกว้างอย่างนิ่มนวลที่สุด มือหนาลูบหน้าผากมนที่ร้อนระอุราวกับไฟสุมด้วยความตึงเครียด ก่อนจะรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดสายหาเพื่อนสนิทคนสำคัญทันที
ปลายสายรอสัญญาณไม่กี่ครั้งก็มีน้ำเสียงทุ้มติดกวนประสาทรับสาย
( "ว่าไงครับท่านประธานร้อยล้าน ร้อยวันพันปีไม่เคยโทร.หาตอนค่ำ มึงมีอะไร?" )
"คิมหันต์ มึงรีบมาหา กูที่คอนโดเดี๋ยวนี้เลย พาชุดตรวจกับยามาด้วย"
อคินน์เอ่ยเสียงเข้ม ร้อนรนจนปลายสายสังเกตได้
( "เฮ้ย ๆ ใจเย็นเพื
