น้ำรินสบตาชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความวิตกกังวล ความจริงเรื่องที่เขาเป็นพี่ชายของอัญชันแถมยังเป็นเจ้าของคอนโดที่เธอพักอยู่ทำเอาสมองของเธอรวนไปหมด หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นกุมมือหนาของเขาเอาไว้ พลางเอ่ยขอร้องด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนสุดชีวิต
"คุณอคินน์คะ น้ำขอร้องจริง ๆ นะคะ เย็นนี้ตอนไปเจออัญชัน คุณช่วยทำเป็นไม่สนิทกับน้ำทำเหมือนเราเป็นแค่ประธานกับเลขาฯ ปกติได้ไหมคะ? น้ำยังไม่พร้อมจะตอบคำถามอัญชันจริง ๆ ค่ะ"
อคินน์นิ่งฟัง สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่สั่นระริกของเธอ ชายหนุ่มแค่นยืมมุมปากเล็กน้อย นึกหมั่นไส้ความดื้อรั้นและอาการพยายามหาทางรอดของแม่เลขาฯ ตัวดี แต่เมื่อเห็นแววตาอ้อนวอนชวนให้ใจอ่อน เขาก็ยอมถอยให้ก้าวหนึ่ง... แบบมีเงื่อนไข
"ยอมเล่นละครตามน้ำให้ก็ได้..." อคินน์เอ่ยเสียงเรียบ ทำเอาน้ำรินระบายลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ทว่าประโยคถัดมาของเขากลับทำให้เธอต้องชะงั
