พ่ายรักท่านประธานเย็นชา

หม่าล่ากับเธอ

"เอาสิคะ แค่ได้ยินคำว่าหม่าล่าเผ็ดชา น้ำลายฉันก็สอแล้ว ไปกันเลยค่ะ"

น้ำรินพยักหน้ารัว ๆ อย่างเห็นพ้องด้วยแววตาเป็นประกาย ความหิวทำให้เธอลืมความเกรงใจที่มีต่อพ่อหนุ่มหน้าตาดีห้องตรงข้ามไปเสียสนิท

เมื่อเดินลงมาถึงลานจอดรถใต้คอนโดมิเนียม แทนที่อคินน์จะพาเดินออกไปเรียกแท็กซี่หรือขับรถยนต์คันหรูออกไปเผชิญวิกฤตการจราจร ชายหนุ่มกลับพาเธอเดินเลี้ยวไปยังมุมจอดรถจักรยานยนต์สไตล์เรียบๆ ที่เขาซื้อไว้สำหรับขี่ไปทำธุระใกล้ ๆ ยามที่ไม่อยากหงุดหงิดกับสภาพรถติดในเมืองกรุง

อคินน์เปิดล็อกเบาะแล้วหยิบหมวกกันน็อกสำรองยื่นส่งให้กับหญิงสาว

"ใส่ซะ... แถวนี้ช่วงค่ำรถติดนรกแตก เดินทางด้วยมอเตอร์ไซค์สะดวกกว่าเยอะ ผมไม่ชอบเสียเวลาอยู่บนท้องถนนนาน ๆ"

น้ำรินรับหมวกกันน็อกมาสวมลงบนศีรษะอย่างว่าง่าย แม้จะเก้ ๆ กังจัดทรงผมอยู่ครู่หนึ่ง

"โห คุณเพื่อนบ้าน มีมุมแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย นึกว่านึกว่าคนเนี๊ยบ ๆ อย่างคุณจะขับแต่รถยนต์สี่ล้อติดแอร์ซะอีก" เธอยิ้มแอบแซวเบา ๆ เกือบหลุดปากคำว่าท่านประธานออกไปเสียแล้ว

อคินน์ปรายตามองรอยยิ้มสดใสของคนตรงข้ามอย่างนึกขันในใจ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยทักท้วงอะไร ชายหนุ่มก้าวขึ้นคร่อมรถแล้วบิดกุญแจสตาร์ตเครื่องยนต์เสียงทุ้มกระหึ่มเบา ๆ ก่อนจะหันมาพยักพเยิดหน้าไปทางเบาะหลัง "ขึ้นมาสิ"

น้ำรินก้าวขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายอย่างคล่องแคล่ว แต่เพราะตัวรถมีความสูงและแรงออกตัวที่กระชากเบา ๆ ตามประสารถมอเตอร์ไซค์สปอร์ต ทำให้ร่างบางเผลออุทานออกมาเบา ๆ พร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าจับชายเสื้อเชิ้ตสีเข้มของเขาไว้แน่นเพื่อทรงตัว

และจังหวะที่รถพุ่งทะยานออกจากลานจอดรถออกสู่ถนนใหญ่ แรงลมที่ตีปะทะเข้ามาทำให้ร่างบางต้องขยับเข้ามาแนบชิดแผ่นหลังกว้างมากขึ้นโดยอัตโนมัติ สองมือเรียวเปลี่ยนจากการจับชายเสื้อมาโอบกอดรอบเอวสอบของเขาไว้เพื่อกันตกแบบไม่รู้ตัว

สัมผัสนุ่มนวลที่แนบชิดผ่านเนื้อผ้าทำให้อคินน์ที่กำลังบังคับแฮนด์รถอยู่ถึงกับชะงักกึกไปชั่วขณะ

กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของแชมพูธรรมชาติที่ลอยมาแตะจมูกท่ามกลางสายลมยามค่ำคืน ทำเอาหัวใจที่เคยนิ่งสงบและเย็นชาดุจน้ำแข็งของท่านประธานหนุ่มกระตุกวูบอย่างแรงโดยไม่ทันตั้งตัว อคินน์ต้องแอบสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อควบคุมสติและรักษามาดนิ่งขรึมเอาไว้

ให้ตายสิ... ยัยเด็กนี่เพิ่งย้ายมาวันแรก ก็ขยันหาเรื่องให้หัวใจเขาปั่นป่วนซะแล้วหรือนี่!

ไม่นานนัก รถจักรยานยนต์สปอร์ตคันหรูของอคินน์ก็แล่นมาจอดเทียบหน้าภัตตาคารอาหารจีนเสฉวนชื่อดัง แสงไฟนีออนสว่างไสวและกลิ่นเครื่องเทศหม่าล่าเตะจมูกโชยมาแต่ไกล

น้ำรินถอดหมวกกันน็อกออกสะบัดเรือนผมยาวสลวยเบา ๆ ใบหน้าหวานระบายรอยยิ้มกว้างด้วยความตื่นเต้น "ถึงไวทันใจดีจัง หิวจนท้องร้องจ๊อก ๆ แล้วเนี่ย"

อคินน์ถอดหมวกกันน็อกของตัวเองบ้าง ปรายตามองคนตัวเล็กที่ดูจะกระตือรือร้นกับของกินเป็นพิเศษจนมุมปากกระตุกยิ้มบาง ๆ

"ตามเข้ามาสิ หิวไม่ใช่หรอ ยืนเก้ ๆ กัง ๆ เดี๋ยวโต๊ะเต็มอดกินไม่รู้ด้วยนะ"

ภายในร้านตกแต่งสไตล์โมเดิร์นลอฟท์ บรรยากาศคึกคักแต่เป็นระเบียบ ทั้งคู่เลือกโต๊ะมุมด้านในติดกระจกใส อคินน์ผายมือให้เธอนั่งฝั่งตรงข้าม ก่อนจะเลื่อนแท็บเล็ตสั่งอาหารของทางร้านส่งมาให้

"เธอเลือกดูเลย อยากกินอะไรสั่งเต็มที่ มื้อนี้ผมเลี้ยงเองถือเป็นการต้อนรับเพื่อนบ้านใหม่ก็แล้วกัน" ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ

น้ำรินตาโตด้วยความดีใจ "จริงเหรอคะเนี่ย!! พูดแล้วห้ามคืนคำนะ งั้นฉันจัดเต็มล่ะนะ"

เธอจิ้มเลือกวัตถุดิบพรีเมียมสารพัดอย่าง ทั้งเนื้อวัวลายสวย ลูกชิ้นกุ้ง เต้าหู้ปลา และผักสด พร้อมกับระบุระดับความเผ็ดชาแบบจัดเต็มตามสไตล์คนชอบกินรสแซ่บ

เมื่อหม้อซุปหม่าล่าเดือดปุด ๆ และวัตถุดิบชุดใหญ่ถูกยกมาเสิร์ฟ กลิ่นหอมฉุนของพริกฮวาเจียวก็ลอยเข้าเตะจมูกทันที น้ำรินส่งเสียงร้องฮัมเพลงในลำคอด้วยความฟิน รีบจัดการคีบเนื้อและลูกชิ้นลงหม้อแล้วตักเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อยจนแก้มตุ่น

อคินน์นั่งมองท่าทางกินอย่างมีความสุขของหญิงสาวเงียบ ๆ มือหนายกแก้วน้ำชาขึ้นจิบพลางทอดสายตามองเธอด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด ตลอดชีวิตของเขาคุ้นชินแต่กับการรับประทานอาหารในภัตตาคารหรูเงียบสงบร่วมกับนักธุรกิจหรือคู่ค้าเคร่งเครียด ไม่มีใครเคยแสดงออกถึงความสุขกับการกินได้น่าเอ็นดูเท่าผู้หญิงคนนี้มาก่อนเลย

"อร่อยมากกก คุณต้องลองชิมอันนี้ดูนะ มันนุ่มละมุนลิ้นมากเลยอ่ะ"

น้ำรินเคี้ยวตุ่น ๆ พลางคีบลูกชิ้นกุ้งเด้ง ๆ ชิ้นโตส่งข้ามฝั่งมาจ่อใกล้จานของเขาด้วยความลืมตัว

อคินน์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายที่มองมาทำให้เขาปฏิเสธไม่ลง ชายหนุ่มยอมก้มลงทานชิ้นนั้นตามที่เธอคะยั้นคะยอ รสชาติเผ็ดชากลมกล่อมกระจายไปทั่วปาก แต่มันกลับไม่เท่าความรู้สึกอุ่นวาบที่เกิดขึ้นในอกอย่างกะทันหัน

ให้ตายสิ... นี่เขากำลังนั่งกินหม่าล่ากับยายเด็กจอมจุ้นที่เพิ่งย้ายมาอยู่ห้องตรงข้ามเนี่ยนะ?

อคินน์เตือนสติและพยายามตีสีหน้านิ่งขรึมกลบเกลื่อนอาการใจเต้นผิดจังหวะ พลางหรี่ตามองคนตรงข้ามด้วยความหมั่นไส้ปนเอ็นดู.พรุ่งนี้เช้า พอเธอรู้ว่าเขาคือท่านประธานจอมโหดที่เธอต้องมาเป็นเลขาฯ ส่วนตัว ยัยตัวแสบคนนี้จะยังยิ้มร่าเริงแบบนี้ให้อยู่หรือเปล่าหนอ?