พ่ายรักท่านประธานเย็นชา

มันบังเอิญเกินไป

"งั้นเธอรอก่อนสักครู่..."

อคินน์เอ่ยบอกพลางกวาดสายตามองสภาพเสื้อยืดกางเกงเลานจ์แวร์ของตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบมองหญิงสาวตรงหน้า

"ผมขอเวลาขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่อีกสักครู่ แล้วเดี๋ยวจะเดินมากดกริ่งเรียกที่หน้าห้อง เธอเข้าไปรอข้างในก่อนเถอะ"

"รับทราบค่ะ งั้นอีกสิบนาทีเจอกันนะคุณเพื่อนบ้าน ห้ามเบี้ยวล่ะไม่งั้นฉันไปเคาะห้องทวงจริง ๆ ด้วย" น้ำรินพยักหน้ารับอย่างอารมณ์ดี ดวงตากลมโตระยิบระยับด้วยความตื่นเต้นที่จะได้ไปตะลุยหาของอร่อยกิน ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องพักของตัวเองไปอย่างว่าง่าย

ผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีตามสัญญา เสียงกริ่งหน้าประตูก็สดุดดังขึ้น น้ำรินที่แต่งตัวด้วยความกระฉับกระเฉงเรียบร้อยแล้วเปิดประตูออกมา ก็พบกับชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอกดูสะอาดตาและหล่อเหลาจนแทบละสายตาไม่ได้ เขายืนกอดอกรออยู่ด้วยสีหน้านิ่งสงบตามประสาคนฟอร์มจัด

"พร้อมแล้วใช่ไหม งั้นก็ไปกันเถอะ"

อคินน์เอ่ยสั้น ๆ แล้วผายมือให้เธอเดินนำไปยังลิฟต์ส่วนตัว

ระหว่างที่ทั้งคือกำลังก้าวเท้าเดินผ่านล็อบบี้เพื่อมุ่งหน้าออกไปยังโซนร้านค้าหน้าคอนโดมิเนียม สายตาของพี่ข้าวฟ่างเจ้าหน้าที่นิติบุคคลสาวสวยประจำตู้ประชาสัมพันธ์ที่คุ้นเคยกับลูกบ้านเป็นอย่างดี ก็บังเอิญเหลือบมาเห็นท่านประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความสันโดษและไม่เคยคบหาหรือพาผู้หญิงคนไหนเข้าตึกมาเลยแม้แต่คนเดียว กำลังเดินเคียงคู่มากับหญิงสาวหน้าตาน่ารักสดใส

พี่ข้าวฟ่างอดใจไม่ไหว รีบส่งเสียงทักทายขึ้นด้วยความหยอกเย้าทันที

"อุ๊ย!! ตายแล้วคุณอคินน์ ปกติเห็นมาคนเดียวตลอด วันนี้พาใครมาด้วยเนี่ย หน้าตา น่ารักเชียว รู้จักกันด้วยเหรอจ๊ะ?" เจ้าหน้าที่สาวเอ่ยแซวพลางอมยิ้ม "น้องเพิ่งย้ายเข้ามาพักที่คอนโดเราวันนี้วันแรกแท้ ๆ ไหงสนิทกันเร็วจังล่ะเนี่ย"

ประโยคบอกเล่าทีเล่นทีจริงของพี่ข้าวฟ่าง ทำให้อคินน์ที่กำลังจะก้าวเดินต่อไปถึงกับชะงักกึก สีหน้าที่เรียบเฉยมาตลอดเปลี่ยนเป็นความฉงนงงงวยทันที สมองของชายหนุ่มประมวลผลคำพูดนั้นอย่างรวดเร็ว

...เพิ่งย้ายเข้ามาพักที่คอนโดเราวันนี้วันแรกอย่างนั้นเหรอ?..

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันมุ่นด้วยความสงสัยขั้นสุด ในเมื่อชั้นบนสุดที่เป็นโซนพรีเมียมส่วนตัวของเขานั้น มีเพียงแค่ห้องชุดของเขาเอง กับห้องของ อัญชันน้องสาวแท้ ๆ ที่นาน ๆ จะแวะมาพักเสียที แล้วผู้หญิงคนนี้โผล่มาจากไหน? ทำไมถึงมาอยู่ห้องฝั่งตรงข้ามกับเขาได้?

หรือว่า.ยัยน้องตัวแสบของเขาแอบริอาจปล่อยห้องให้คนอื่นเช่าโดยไม่บอกกล่าวอีกแล้ว

ความคิดสารพัดรูปแบบตีรวนอยู่ในหัวของอคินน์ ดวงตาคมกริบหันกลับไปมองร่างบางที่กำลังยืนยันยิ้มแป้นแล้นไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยอยู่ข้าง ๆ ความเคลือบแคลงสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจอย่างเงียบ ๆ ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่ และมีความเกี่ยวצข้องอะไรกับน้องสาวของเขากันแน่ ทำไมถึงได้จงใจเข้ามาป้วนเปี้ยนใกล้ตัวเขาในจังหวะเวลานี้พอดิบพอดี

อคินน์กลืนความสงสัยและข้อข้องใจทั้งหมดลงคอไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าเนียนใสของหญิงสาวที่เดินอยู่ข้างกายด้วยความรู้สึกที่เริ่มตีรวน แม้ในหัวจะเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามว่าเหตุใดบุคคลแปลกหน้าถึงมาพักอยู่บนชั้นเอ็กซ์คลูซีฟที่มีเพียงห้องของเขาและห้องของน้องสาวแท้ ๆ อย่างอัญชันเท่านั้น หรือเจ้าตัวแสบจะแอบปล่อยห้องให้คนอื่นเช่าลับหลังเขากันแน่ แต่กระนั้น ชายหนุ่มก็เลือกที่จะเก็บงำทุกข้อสงสัยเอาไว้ภายใต้ใบหน้านิ่งเรียบ ก่อนจะเอ่ยปากทำลายความเงียบขึ้น

"แถวนี้มีร้านอาหารอยู่หลายสไตล์ เธออยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม" อคินน์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉย ขณะก้าวเดินเคียงข้างกันออกพ้นประตูหน้าคอนโดมิเนียมหรู

น้ำรินหันมาส่งยิ้มกว้างจนตาหยี ดวงตากลมโตเป็นประกายด้วยความอยากอาหาร จนอคินน์หันมาสบตาเธอเข้าพอดีถึงกับชะงัก

"อะไรก็ได้ค่ะ ขอแค่รสชาติอร่อยถูกปากก็พอ ช่วงนี้บอกตรง ๆ ว่าเบื่ออาหารใต้แทบแย่ อยากเปลี่ยนบรรยากาศมาทานอะไรแซ่บ ๆ จัดจ้านที่กรุงเทพฯ ดูบ้างเหมือนกันค่ะ"

ประโยคบอกเล่าธรรมดาที่หลุดออกมาจากปากของหญิงสาว กลับสะดุดหูท่านประธานหนุ่มเข้าอย่างจัง

เบื่ออาหารใต้... งั้นเหรอ?

สมองอันชาญฉลาดของเขาเริ่มเริ่มนำเบาะแสต่าง ๆ มาเชื่อมโยงเข้าหากันอย่างรวดเร็ว ทั้งคำพูดของเจ้าหน้าที่นิติบุคคลที่บอกว่าเธอย้ายเข้ามาพักวันนี้วันแรก ทั้งตำแหน่งห้องพักบนชั้นสูงสุดที่มีเพียงแค่เขากับน้องสาว และล่าสุดคำว่า

"อาหารใต้" ที่บ่งบอกว่าเธอเพิ่งเดินทางมาจากทางภาคใต้ของประเทศ

หรือว่าผู้หญิงคนนี้จะไม่ได้บังคับพักที่นี่ แต่มีความเกี่ยวข้องกับอัญชันน้องสาวตัวแสบของเขา?

อคินน์หรี่ตามองคนข้างกายด้วยความรู้สึกที่เริ่มตงิดใจขึ้นมาตงิด ๆ ความสงสัยพุ่งสูงขึ้นจนเกือบจะเอ่ยปากซักไซ้ไล่เลียงความจริงตรงนั้น แต่ทว่าริมฝีปากหยักกลับเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มมุมปากที่ยากจะคาดเดา ในเมื่อเธอยังไม่อยากเฉลย เขาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าแม่เลขาฯ จอมจุ้นคนนี้ ที่เขายังไม่รู้ตัวว่าเธอคือเลขาฯ ป้ายแดงของตัวเองจะมีแผนการอะไรซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มสดใสนี้กันแน่

ชายหนุ่มจึงตัดสินใจเปลี่ยนเส้นทางเดินเลี้ยวไปยังร้านอาหารโปรดแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากคอนโด

"ถ้าอยากกินอะไรแซ่บ ๆ จัดจ้านแก้เบื่องั้นก็..."

อคินน์เอ่ยเสียงเรียบพลางเหลือบมองป้ายร้านอาหารจีนสไตล์เสฉวนชื่อดังที่ตกแต่งอย่างทันสมัย "งั้นเราไปกินหม่าล่ากัน ร้านนี้ขึ้นชื่อเรื่องความเผ็ดชาสะใจแถมวัตถุดิบพรีเมียม น้องสาวผมเวลากลับเมืองไทยทีไร ก็ชอบบังคับให้ผมพามาแวะกินที่ร้านนี้ทุกครั้งไม่เคยขาดเหมือนกัน"