พ่ายรักท่านประธานเย็นชา

อยากมากนักใช่ไหม

รถหรูพุ่งทะยานเข้ามาจอดเทียบท่าที่ลานจอดรถใต้คอนโดมิเนียมด้วยความเร็วสูง อคินน์ดับเครื่องยนต์แล้วรีบพุ่งตัวลงมาเปิดประตูฝั่งข้างคนขับ ก่อนจะช้อนอุ้มร่างบางที่กำลังบิดเร้าและส่งเสียงครางฮือด้วยความทรมานขึ้นมาแนบอกในท่าอุ้มเจ้าสาวอย่างทุลักทุเล

น้ำรินในยามนี้ไม่มีสติสัมปชัญญะหลงเหลืออยู่แล้ว มีเพียงดวงตากลมโตฉ่ำเยิ้มที่ส่งสายตาวิงวอนขอความช่วยเหลืออย่างสุดซึ้ง เธอกอดคอเขาแน่น ซุกใบหน้าแดงก่ำลงกับซอกคอแกร่ง พรางใช้มือเล็ก ๆ ลูบไล้แผงอกและแผ่นหลังเขาอย่างเอาแต่ใจ ความรุกหนักและสัมผัสแนบชิดที่เย้ายวนเกินต้านทานทำเอาอคินน์ที่อุตส่าห์อดกลั้นมาตลอดทางเกือบจะสติหลุดเสียตรงนั้น

ยิ่งเขาพยายามก้าวยาว ๆ เดินตรงไปยังลิฟต์เพื่อพาเธอกลับขึ้นห้องให้เร็วที่สุด เธอก็ยิ่งเบียดเสียดเรือนร่างนุ่มนิ่มเข้าหาเขามากขึ้นทุกที มือเรียวสอดเข้าไปขยุกขยิวเส้นผมและขยี้เสื้อเชิ้ตของเขาอย่างเว้าวอน เสียงหวานกระซิบพร่าข้างหูด้วยความทรมาน

"ช่วยฉันด้วย พี่อคินน์ ร้อนเหลือเกินได้โปรด"

เมื่อลิฟต์เปิดออกที่ชั้นบนสุด อคินน์สาวเท้ายาวพรวดพราดตรงไปยังหน้าห้องพักของตัวเอง มือหนารีบแตะคีย์การ์ดเปิดประตูแล้วผลักร่างทั้งคู่เข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้เท้าถีบประตูปิดลงเสียงดังสนั่น

ร่างบางถูกวางลงบนเตียงนอนนุ่มกว้าง แต่น้ำรินไม่ยอมปล่อยมือ เธอกลับดึงรั้งตัวเขาให้ลงมาทาบทับด้วยกัน ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำมองเขาด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าที่ถูกฤทธิ์ยาแผดเผาจนแทบคลั่ง

อคินน์หอบหายใจหนักหน่วง หน้าอกแกร่งกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง ความเย็นชาและกำแพงน้ำแข็งที่เขาพยายามสร้างขึ้นมาตลอดพังทลายลงไม่เป็นท่า เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความเร่าร้อนที่รุกหนักไม่หยุดหย่อน บวกกับแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปก่อนหน้านี้เริ่มส่งผลให้ความยับยั้งชั่งใจเส้นสุดท้ายของเขาขาดผึ่งลงในพริบตา

ชายหนุ่มจ้องมองหญิงสาวใต้ร่างด้วยแววตาวาวโรจน์ดั่งเสือร้ายที่ถูกปลุกสัญชาตญาณดิบ กรามหนาขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูนเพื่อระงับอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าจะหลุดลอดริมฝีปากออกมาด้วยความหมั่นไส้ระคนยอมจำนนต่ออารมณ์

"อยากมากนักใช่ไหม ตื่นเช้ามาอย่ามาร้องโวยวายก็แล้วกัน "

สิ้นคำพูดนั้น อคินน์ก็หมดความอดทนและโยนความยับยั้งชั่งใจทิ้งไปจนหมดสิ้น มือหนากระชากทึ้งเสื้อผ้าของตัวเองออกลวก ๆ ก่อนจะก้มลงปิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังเผยอรอคอยด้วยจูบที่ดุเดือด เร่าร้อน และหนักหน่วงไม่แพ้กัน ค่ำคืนนี้ ดูท่าว่ากฎเกณฑ์และเหตุผลทั้งหมดคงต้องพับเก็บไว้ เพราะไฟสวาทที่โหมกระหน่ำขึ้นมาแล้ว ไม่มีทางที่จะดับลงได้ง่าย ๆ อีกต่อไป

ความอดทนที่ขาดผึ่งของอคินน์ทำให้เขาเปลี่ยนจากฝ่ายตั้งรับมาเป็นฝ่ายรุกอย่างเต็มตัว ดวงตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยแรงปรารถนาที่แผดเผาไม่แพ้กัน มือหนาคว้าข้อมือเล็กที่กำลังปัดป่ายลูบไล้อยู่บนตัวเขาไว้มั่น ก่อนจะออกแรงรั้งและจูงร่างบางที่กำลังสะลึมสะลือด้วยฤทธิ์ยาให้ก้าวเดินตามเขามาติด ๆ อย่างรวดเร็ว

"อยากได้มากนักใช่ไหม... งั้นก็มานี่"

ชายหนุ่มพาเธอเดินพุ่งตรงไปยังห้องพักฝั่งของเขาเอง มือหนารีบเปิดประตูแล้วผลักร่างทั้งคู่เข้าไปด้านใน ก่อนจะปิดและลงกลอนประตูดังคลิกอย่างมั่นคง เพื่อตัดขาดจากโลกภายนอกและขจัดความยับยั้งชั่งใจทั้งหมดทิ้งไป

ทันทีที่ประตูห้องปิดลง อคินน์ก็ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้เอ่ยคำใดออกมาอีก ร่างสูงพลิกตัวต้อนร่างบางให้แนบชิดติดผนังห้อง ก่อนจะก้มลงบดขยี้ริมฝีปากอิ่มด้วยจูบที่ร้อนแรง ดุเดือด และเอาแต่ใจจนน้ำรินแทบละลายคาอก ความนุ่มนวลสุภาพถูกแทนที่ด้วยความเร่าร้อนดิบเถื่อนตามสัญชาตญาณของชายหนุ่มที่ถูกปลุกเร้าจนกู่ไม่กลับ

น้ำรินส่งเสียงครางฮือในลำคอด้วยความกระสันซ่าน ฤทธิ์ยาที่แผดเผาร่างกายบวกกับสัมผัสอันทรงพลังของเขาทำให้เธอแทบคลั่ง มือเล็กจิกทึ้งแผ่นหลังกว้างและเสื้อผ้าของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่าน อคินน์ทนไม่ไหวอีกต่อไป ชายหนุ่มช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกในท่าอุ้มกระชับ ก่อนจะสาวเท้าก้าวยาว ๆ ไปยังเตียงนอนกว้างกลางห้องแล้วทิ้งตัวลงทาบทับทันที

บทรักอันเร่าร้อนและดุเดือดถูกโหมกระหน่ำขึ้นท่ามกลางความมืด กำแพงความเย็นชาและมาดขรึมของท่านประธานหนุ่มพังทลายลงราบคาบ ไม่มีใครยอมใคร ท่ามกลางความต้องการที่โหยหากันและกันอย่างลึกซึ้ง ซึ่งถูกหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวตลอดทั้งคืนอันยาวนาน