น้ำรินไม่พูดอะไร เธอ เดินประคองร่างตัวเองออกจากห้องเขาช้าๆกลับไปห้องตัวเอง
เช้าวันต่อมา แสงดวงอาทิตย์ยังไม่ทันพ้นขอบฟ้า ท้องฟ้าภายนอกยังคงเป็นสีส้มสลัวยามเช้ามืด
น้ำรินรู้สึกดีขึ้นบ้างเเล้วจึงตื่นขึ้นมาตั้งแต่ตีห้าด้วยความระมัดระวัง แม้ร่างกายจะยังคงปวดระบมตามข้อต่อและกลางกายอยู่บ้าง แต่ความอึดอัดใจและบรรยากาศอันตึงเครียดจากเหตุการณ์เมื่อวาน ทำให้เธอไม่อาจทนอยู่ในห้องนี้ต่อได้อีกต่อไป ภาพใบหน้าคมคายและคำพูดเด็ดเดี่ยวของอคินน์ยังคงหลอกหลอนใจจนเธอไม่รู้จะสู้หน้าเขาอย่างไรดี
ทางเดียวที่ดีที่สุดในตอนนี้... คือการหลีกเลี่ยงที่จะเจอหน้าเขาให้ได้มากที่สุด!
หญิงสาวฝืนความบอบช้ำลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวในชุดทำงานอย่างรวดเร็ว เธอหยิบกระเป๋าสะพายข้างแล้วค่อย ๆ ย่องเปิดประตูห้องพัก ค่อย ๆ ปิดลงอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะรีบก้าวยาว ๆ ตรงไปยังลิฟต์เพื่อออกจากคอนโดมิเนียมไปทำงานแต่เช้าทรหด หวังเพียงว่าจะไปถึ
