Çilem'den
Her gün stresle yaşamak ne zormuş. Çocuk bakmanın bu kadar zor olacağını düşünmemiştim. Yağız bahçede oynarken başımı elime yaslamış baygın gözlerle onu izliyordum. Stresten uykumu alamıyordum. Her çıt sesine uyanıyordum. Uyumam ise zaman alıyordu. Gece odasından çıkmasının üzerinden iki gün geçmişti. Tuna Han ağa ile konuşup ya maaşımı artırmasını, yada bana yardımcı tutmasını isteyecektim. Çocuk ikizim gibi gece gündüz tepemdeydi.
Bunu düşünüyordum. Sadece düşündüm. En son ne düşünüyordum? Ah bu iyi. Kimse yok. Yüzümde tebessüm oluştu. En son ne yapıyordum? Neyse önemli değildi herhalde.
"Çok güzelsin" diyen sesle sıçradım. Ne oluyordu? Hızla ayağa kalkıp Yağız'a baktım. Dalmıştım. Tükenmişlik sendromuna erken kapılmıştım. Daha 5. Günden beyaz bayrağı çekmeye gönüllüydüm. Ya
