Çilem'den
Gittikçe gömülüyordum. Hem kara, hem bu adamın çekim alanına. Nazik değil, sevecen değil, hele hayallerimde ki adam hiç değil ama kendimi ondan kurtaramıyorum. Bir çeşit bağımlılık, bir çeşit ihtiyaç gibi. Kendini yana attığı zaman ne düşündüğünü merak ettim. Benim hislerim iç içe geçmiş kala kalakalmıştım.
"Beni değiştiriyorsun" dedi boğuk sesiyle.
"Nasıl?" diye sorduğum zaman ayağa kalktı. Elini uzattığı zaman yüzüne bakmadan elini tuttum. Beni gerçekten karın üzerine yapıştırmıştı. O olmasa kalkacak gücü kendimde bulamadım. Az önce olanlardan çok utanıyordum. Üzerimde ki etkisini bildiği için benden çekinmiyor. Ya bakıyor, ya ayak üstü, yada kar üstü götürüyor. Belki de basit olduğumu düşünüyor?
"Az önce olanlar" dedim kızgınlığı mı unutarak.
"Bu konuda konuşmaya gerçekte
