SOĞUK UYKU

350 YILLIK MESAİ

Fioren cadılar Akademisi ilk çağ cadılarının kurduğu ve o zamandan günümüze kadar tüm genç cadıların eğitim aldıkları bir akademiydi, her üçüz yılda bir en başarılı mezun cadılar arasından yeni bir müdire atanırdı. akademinin kapısında duran Neferin ise tam 349 yıldır açılış gününde genç ve güzel cadıları karşılamak için yine o kapıda bekliyordu. görevinin son yılında idi bu yıl mezun olacak cadılar arasından seçeceği en yetenekli cadıya görevini devredecekti. gözlerini özel olan bu gece için parlaklığını daha da artıran aya baktı, yıldızlar bile onun ışığından görünmüyorlardı. gülümsedi Neferin, bu gece 350. ve son kez durduğu yerde gökyüzünde bazdan fenerleri ile gökyüzünü kaplayacak genç cadıları görecekti. birkaç damla gözyaşı süzüldü yanaklarından, nasılda geçmişti yıllar bu akademiye ilk geldiğinde o ürkek heyecan dolu kalbinin atışlarını hala hissedebiliyordu ne garip 350 yıldır her yeni dönemde her yeni ürkek kalplerin sesini duyabiliyordu. işine, ırkına aşkla bağlıydı ve geçen yıllar sanki bir su misali gibiydi. derin bir nefes aldı.

"Demek sende bana son kez eşlik etmeye geldin Mystogan?"

Neferin'in bu akademiye başlarken kendisine hediye edilen ve o günden bügüne kadar her daim yanında olan sihirli baykuşu Mystogan siyah kanatlarını bir kez çırptı ve ve altın rengi gözlerini başını yana yatırarak Neferine sabitledi.

Neferin omzunda duran yol arkadaşının narin tüylerini sevmeye başladı. içinde dudağının bir kenarını kıvırdı.

"Demek sonunda emekliye ayrılıyoruz eski dostum ama üzülmek yok 350 yıldır titizlik ve barışla yönettiğim bu akademiyi devredeceğim kişi de benden sonra aynı şekilde yönetmeye devam edecek."

gökyüzünde bir fener ışığı yanmaya başladığında Neferinin kalbi heyecanla atmaya başladı. içindeki hüzün yeni dönemde eğiteceği küçük ve heyecanlı kalplerin sesi ile dolmaya başlamıştı. ilk fener ayın ışığı ile akademinin büyük ve görkemli bahçesindeki tüm gülleri siyahın tonlarına bürürken gökyüzündeki fenerin sahibi inişe geçmeye başlamıştı. Heyecan, mutluluk ve acemiliğin verdiği o tutarsız coşkuyla inişini tamamladığında Neferin büyük bir gülümseme ile son yılının ilk öğrencisini selamladı.