Chapter 1.1
It was past 12 noon of December 24th when Bernard's airplane landed at the airport. It was a 12 hour trip and he must say it was a hella ride. Well to be clear, he was able to give Clarissa a taste of her own medicine - or should he say the best play he had on a boring flight.
*Flashback:
Naupo na si Clarissa sa kanyang upuan. Labis ang kanyang pagod dahil hindi lamang sa nagmadali siya, she was also left on a suite that she have hated the most all her life. The heck of a rotten luck, she was seated next to a douchebag and he was wearing this hostile grin.
Sinubakan naman niya na hindi ito pansinin, ngunit sadyang makulit ang lalaki.
"Miss, I do not tolerate any offenses left injusticed. So, just say your sorry, and I will stop tormenting you for good"
Inirapan niya ito "No. My apologies is far too precious for me to give it to you!" medyo maangas niyang salita. She's still using that british accent that she have.
Muling siya nitong hiningan ng patawad, ngunit sadyang nagmatigas siya. Hindi naglaon ay tumayo na ang lalaki sa kanyang kinauupuan.
Tumayo ito sa harapan niya, at iminuwestra ang katawan habang hawak niya sa magkabilang kamay ang pagitan ng kanyang inuupuan.
"Look Miss, can't you see that only the 2 of us is seated on this area of the plane, no one will hear you say it, but only me. But if you still refused to do so..." at tumayo ng tuwid ang lalaki at bahagyang binuksan nito ang isang butones ng kanyang polo.
Yeah, he is actually unbuttoning his shirt in front of her.
Hindi malaman ni Clarissa kung ano ang kanyang mararamdaman. She swallowed a whole lump of her own saliva nag aakmang sisigaw ng rape.
But why would she do such a thing? She has not acted like a lady way before and for crying out loud! She has been with so many boys and she is no more new to this!
Pero bakit pagkakataong ito, nais niyang maging asal dalaga sa harapan ng lalaking ito, ano ba ang meron sa kanya? Nakatulala lamang siya habang pinapanood kung paano nito isuklay ang daliri niya sa kanyang ulo.
"Damn! This man is hot!" Anito sa sarili niya.
Parang bumilis ang t***k ng kanyang puso at parang may bumubulong sa kanya na sunggaban nito ang mapupula niya labi. His lucious lips looks endearing and pleasing. And wait! He also has those hair that can be seen on his unbuttong shirt, menancing chest that every woman will drool for.
Heck no! Clarissa won't do such a thing. She is a Corteza for heaven's sake! Lahi sila ng mga model and she is the one being followed by many young and hot bachelors in the whole Europe.
Her mom was Europe's top model of 2010. And herself is Britain's Top Model/Influencer. She is not supposed to feel this, pero bakit niya ito nararamdaman sa isang estranghero na ngayon pa lamang niya nakita?
"Ah, napakainit naman dito" ani Bernard matapos niya kalagan ang isang butones ang kanyang polo. Muli niyang sinulyapan ang babae na kanina pa ay nagmamatigas. Nakatingin lamang ang babae sa kanya na tila nakakita ng multo.
"Hey, are you alright?" muli niyang sabi sa babae.
Lumihis ito ng tingin sa kanya at nagsalita.
"You get out of my sight before I call the attention of the crew to report you! YOU ARE DISGRACING MY PRIVACY!" halos pasigaw niya lintanya kay Bernard.
Napangisi si Bernard at muli nitong tinignan ang babae. "Look, I have no bad intentions to you, or have any interest to you. I just want you to apologize to me, because you tipped me at the airport earlier. Is that hard to do?"
Hindi nagsalita ang babae. Well, if that's what she wants then fine, expect no ceasefire from him. He is Bernard Valderama and he is not just a ramdom guy that can be tipped anytime.
"If I still say No, what will you do" nagsalita ang babae"
Muli kinulong ni Bernard ang kanyang katawan sa harapan ng kinauupuan ni Clarissa.
"Then I won't stop bugging your peace. Simple." he answered with a grin on his face
Mukha nga talagang hindi siya titigilan ng lalaki. She is so damned tired she wants to sleep. Ayaw naman nitong maistorbo sa kanyang pamamahinga.
Also, she would like to transfer suites upang malayo sa lalaki. But, she knows that even she transfers suite, for as long as he is not getting the sorry he wants, baka sundin din siya nito san man siya umupo. Bet this man is so childish and brat.
"Ok fine. Sorry ok? Are you contended no?" sabi nito na may iritasyon sa boses.
Napangiti si Bernard. "I can't feel the sincerity"
Napabuntong hininga na lamang si Clarissa. "Okay, I'm sorry for tipping you. Sorry if I've so stubborn and sorry for not apologizing early" she said finally with a sincereness in her tone.
"Ok then, apologies accepted! See? Isn't easy to say sorry, especially if it is really your fault?" medyo may mapanita nitong bigkas.
Ayaw na lamang patulan pa ni Clarissa ang lintanya ng lalaki at baka pagsimulan muli ito ng gulo.
At last! The steward has come, bringing the luch. And luckily, mukhang nakatulog na ang mokong sa kanyang upuan.
"Can you change me to another suite, before that man even wakes up?" nakangiti namang sumunod ang steward at inilipat siya ng mauupuan.
*End of Flashback
Hindi na muli pang naabutan ni Bernard ang babae dahil paglapag ng kanilang sinasakyang eroplano ay nakalipat na pala ito ng ibang mauupuan. At hindi na rin niya ito naabutan pa after they disembark the plane.
"Magkikita tayo ulit" sabi nito sa kanyang sarili.
MADALING sumakay ngvelevator si Clarissa pag dating niya sa condo niya. She just had the most annoying flight in her entire life. She encountered a lot of annoying moments in her travel, but this last one was incredibly dreadful.
Her phone rang and it's her dad again.
"Anak, Clarissa. Your bodyguard told me that you already arrived?" paninigurado ng kanyang ama.
"Yes, Dad. Dumiretso na ako sa condo ko to rest." she replied.
"I hope you can still join us at our dinne later tonight. Your mom is eager to see you." may sinseridad sa boses ng ama niya.
"Yes, dad. I'll be there later."
"Ok, Nak. I just hope this time you will settle for good." and here is he again.
"We'll talk about that later dad. Just let me rest." aniya at bumuntong hininga siya.
Malamang ay ito na naman ang pagtatalunan nila mamaya ng kanyang ama. Kahit naisin man niya tumanggi dito ay hindi niya magagawa dahil sa Mommy niya. Sa tanang buhay niya, mommy na lamang niya ang nakakaintindi sa kanya.
Ibinibaba na niya ang kanyang telepono at madaling tumungo sa kanyang kwarto upang magpahinga.
She indeed had a long day.
NAKARATING na si Bernard sa kanilang mansyon sa Batangas. Lulan ng kanyang chevron, mabilis niyang narating ang kanilang mansyon.
Pagpasok niya ng bahay ay sabay na sumalubong ng yakap ang ina.
"Glad you made it, anak. I missed you so much." aniya at ginawaran niya rin ng yakap ang ina.
"Ma, sorry if i have been out for the past years." medyo malungkot nitong tugon.
"That's okay anak, ang mahalaga ay sana napatawad mo na din ang sarili mo." at hinaploas nito ang kanyang ulo.
"Nako. Huwag na tayong mag iyakan pa dito. We should be happy now. It is Christmas tomorrow" sabi ni Bernard sa ina.
Papunta sa sana siya sa dining area, nung bigla siya tawagin ng ina.
"Anak, may gustong kumausap sa'yo. Nasa dining area sila."
Nagtataka naman si Bernard kung sino ang mga ito gayong hindi naman niya pina alam kahit kanino ang pagdating niya.
Ng magtungo siya sa dining area, doon nakita niya ang isang dalawang lalaki na kapwa nakaupo.
"Bernard" tawag ng isang lalaki. Sa boses pa lamang nito ay nawari na niya kung sino ito. Siya ang Lolo ni Aina. At kasama niya si
"Arthur?"
To be continued