-XIII-
-Sona adım adım -
10.gün sonra...
Canım hiçbir şey istemiyordu. Canım yatmak, kalkmak, bakmak, görmek istemiyordu. Hastaneden çıkalı kaç gün oldu bilmiyordum. Annem ve babam etrafımda dört dönüyordu ama ben kimseyi görmek istemiyordum. Ölümün kıyısından dönmüştüm. Kanımın üst üste değişmesi yaşam enerjimi sömürmüş olabilir miydi? Çünkü hiçbir şey hissetmiyordum.
"İç şundan azcık, hadi canım, lütfen."
Başımı iki yana salladım. Babamı bulduğumdan beri en iyi bildiğim şey evde olmaktı. Kapıların bana yasak olmasıydı. En iyi bildiğim şey aptal aptal duvar izlemekti.
"Günce, çok solgunsun, hâlâ iyileşmedin."
Orda bir kafesin içinde, bir sürü kızın ortasında nasıl nefret edilesi biri olduğumu anlamam için bir gün bile yetmişti. Bazen öyle hırçınlaşıp vuruyorlardı ki camlara, k
