อหังการเห็นจอมใจเปลี่ยนใจอย่างกะทันหันก็นึกขำในใจก่อนจะดึงมือเธอออกจากปากและจับวางไว้ตรงหน้าตักตัวเอง
"ทำไม? กลัวคำตอบฉันขนาดนั้นเลย?"
แหงล่ะสิ ถ้าเป็นคำตอบที่เธอไม่อยากได้ยิน เธอคงเจ็บช้ำไม่น้อยเลยเพราะอย่างนั้นก็อย่าฟังจากปากเขาเลยจะยังดีเสียกว่า
จอมใจทำปากขมุบขมิบใส่อหังการที่เขาดันรู้ทันเธอไปหมดเสียทุกอย่างและเพื่อกลบเกลื่อนอาการนั้นจึงแสร้งต่อว่าเขาอย่างไม่จริงจัง
"เดี๋ยวนี้หังพูดมากจังเลยค่ะ"
แทนที่จะโกรธจอมใจแต่อหังการกลับไหวไหล่ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ไม่ใช่เขาไม่รู้ตัวว่าเริ่มพูดเยอะขึ้นมากกว่าที่ผ่านมา แต่ทำอย่างไรได้ก็ในเมื่อจอมใจเป็นคนทำให้เขาพูดเยอะขึ้นเอง ซึ่งมันก็ทำให้เขาแปลกใจไม่น้อยเช่นกันเพราะปกติแล้วเขาไม่ใช่คนพูดจาไปเรื่อยกับใคร ยกเว้นก็แต่จอมใจที่บางครั้งเธอทำให้เขาอยากตอบอะไรสักอย่างกลับไปมากกว่าการเงียบที่เป็นนิสัยตัวเอง
"รีบกินเถอะ เดี๋ยวเรายังต้องไปโรงพยาบาลอีก"
