วาสนาตัวประกอบที่ได้ครองพระเอกธงดำ

บทที่ 1 [1/2]

เวรกรรมอะไรของจอมใจที่อยู่ดีๆ ก็เข้ามาอยู่ในร่างตัวประกอบที่ต้องตายตั้งแต่บทแรก! กว่าจะตั้งสติได้ว่าตัวเองกำลังอยู่ในสถานการณ์ไหนก็เป็นตอนที่ตัวเธอกำลังถูกจับอยู่ในห้องขังใต้ดินที่ทั้งชื้นทั้งแฉะ แล้วไหนจะกลิ่นคาวคละคลุ้งคลื่นเ**ยนที่คล้ายกับเลือดนี่อีก

เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนเธอฟื้นจากอาการสลบ ในคราแรกก็ยังมึนงงว่าตัวเองอยู่ที่ไหน แต่เมื่อตั้งสติได้ก็รู้ว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในนิยายเรื่องหนึ่งที่เคยอ่านค้างไว้ แต่ถึงจะอ่านไม่จบทว่าก็จำเนื้อเรื่องในตอนต้นได้และฉากนี้ก็ยังเป็นฉากแรกที่เปิดตัวพระเอกอีกด้วย!

แต่การเปิดตัวของพระเอกนั้นนักเขียนต้องการให้เห็นถึงความโหดเหี้ยมเย็นชาและไร้หัวใจของเขาเพราะอย่างนั้นจึงแต่งฉากนองเลือดขึ้นมา ซึ่งคนที่ต้องตายนั้นคือตัวประกอบตัวเล็กๆ ที่ไม่มีบทบาทเช่นตัวละครคนนี้ที่มีเธอเข้ามาอยู่ในร่าง!

พูดได้คำเดียวว่าฉิบหายระเบิดระเบ้อ!!!

"เวรกรรมอะไรของฉันเนี่ย!!!"

จอมใจขยี้เส้นผมยุ่งเหยิงของตัวเองด้วยความหงุดหงิด

เธอยังจำฉากนี้ได้เพราะเปิดเรื่องมานักเขียนก็สร้างความตื่นเต้นเลยโดยการส่งตัวประกอบอย่าง 'ดาหลัน' ให้เข้ามาในบ้านของ 'อหังการ' เจ้าพ่อมาเฟียที่ได้ชื่อว่าจิตใจโหดเหี้ยมและน่ากลัว

จุดประสงค์ของตัวประกอบคนนี้ที่เข้ามาในคฤหาสน์ของอหังการนั้นเพียงเพราะเธอต้องการตามหาใครบางคน แต่ดันเกิดการเข้าใจผิดคิดว่าเธอถูกส่งมาเพื่อสังหารอหังการ

ทันทีที่ปีนข้ามกำแพงเข้ามาภายในรั้วคฤหาสน์ได้แล้ว ดาหลันก็ถูกลูกน้องของอหังการรวบตัวทันที เธอไม่ได้มาเพียงคนเดียวแต่มากับนักฆ่าอีกคนหนึ่ง นั่นจึงทำให้เธอถูกเข้าใจผิดคิดว่าเป็นนักฆ่าเช่นกัน

ดาหลันกับคู่หูชายที่มาด้วยกันไม่ใช่นักฆ่ามือดีอะไรเพราะเป็นแค่ตัวประกอบง่อยๆ เท่านั้น นั่นจึงทำให้เธอกับคู่หูถูกลูกน้องของอหังการจัดการได้ง่ายๆ แต่ก่อนหน้านี้ก็เกิดการปะทะมือกัน ดาหลันถูกจัดการได้ง่ายๆ เพราะไม่มีสกิลป้องกันตัวใดๆ ก่อนจะพลาดท่าทำให้เธอถูกไม้ฟาดศีรษะอย่างจังโดยที่ไม่มีใครรู้ว่าดาหลาสิ้นใจทันทีและจากนั้นก็เป็นจอมใจที่เข้ามาอยู่ในร่างนี้แทนดาหลัน...

เวรกรรมอะไรของเธอ ถึงทำให้เธอเข้ามาอยู่ในร่างตัวประกอบที่มีชะตาต้องตายด้วย!

"ไปเอาตัวพวกมันออกมา"

เสียงเปิดประตูลูกกรงดึงความสนใจของจอมใจให้หันไปมองก่อนจะเห็นชายฉกรรจ์ร่างใหญ่สามคนกำลังเปิดประตู คนหนึ่งออกคำสั่งอยู่ข้างนอก อีกสองคนเดินเข้ามาในห้องขังพร้อมกับดึงตัวเธอและคู่หูที่ยังไม่ได้สติเพราะถูกซ้อมจนสลบให้ลุกขึ้น

แรงดึงกระชากของอีกฝ่ายทำเอาร่างเล็กจ้อยที่มีความสูงไม่ถึงร้อยหกสิบเซนติเมตรเซถลาไปหลายก้าว ในขณะที่คู่หูชายคนนั้นก็ถูกลากออกไปทั้งที่ยังไม่ได้สติ

"รีบเดินไป!"

เพราะมัวแต่ประวิงเวลาตั้งใจเดินช้าเพื่อใช้ความคิดและมองหาทางหนีทีไล่จึงทำให้ถูกผลักแผ่นหลังอย่างแรงจนเกือบจะล้มหน้าคะมำ

"มันเจ็บนะ!"

ไอ้เวรนี่! กล้าทำร้ายร่างกายผู้หญิงบอบบางเช่นเธอได้อย่างไรกัน!

จอมใจตวัดสายตามองคนผลักอย่างแค้นเคือง เธอหายใจฟึดฟัดแต่ก็ยอมเดินเร็วขึ้นแม้ว่าในใจกำลังหวาดระแวงว่าเธอจะต้องไปที่ใด จนกระทั่งประตูห้องบานหนึ่งเปิดออกเธอและคู่หูที่เพิ่งได้สติเมื่อไม่กี่นาทีก่อนก็ถูกผลักให้เข้ามาภายในห้องนี้ที่กลิ่นคาวคละคลุ้งยิ่งกว่าชั้นใต้ดินเสียอีกจนจอมใจรีบยกมือขึ้นปิดจมูกเพราะกลัวอาเจียนออกมา

"พวกมันมาแล้วครับนายท่าน"

‘อาไท’ ชายหน้าดุที่เป็นคนผลักจอมใจเอ่ยด้วยน้ำเสียงและกิริยานอบน้อม เขาเป็นลูกน้องคนสนิทของอหังการและตอนนี้กำลังดันตัวจอมใจให้มายืนต่อหน้าเจ้านายที่กำลังนั่งไขว่ห้างสูบซิการ์ด้วยท่าทางผ่อนคลายอยู่บนโซฟา แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นรังสีที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและอำมหิตนั้นก็ทำให้น่าเกรงขามหวาดหวั่นอยู่ดี

จอมใจที่ได้เห็นหน้าพระเอกของนิยายครั้งแรกถึงกับตะลึงงันไปหลายวินาทีเพราะความหล่อเหลาของเขามันโดดเด่นจนไม่อยากจะเชื่อสายตาว่าบนโลกนี้…มันจะมีคนที่หล่อเหมือนไม่ใช่คนเช่นนี้อยู่จริงๆ!

ก็แหงล่ะสิ ก็ในเมื่อที่นี่คือนิยายเพราะอย่างนั้นจึงไม่แปลกหากจะมีคนที่หล่อผิดมนุษย์มนาเช่นนี้! แต่เขาอายุสี่สิบแล้วนะ! คนอายุสี่สิบจำเป็นต้องหล่อขนาดนี้เลยหรือไง!

ทว่าจอมใจก็ชื่นชมความหล่อได้ไม่นานเพราะจู่ๆ คู่หูที่มาด้วยกันก็ถูกเตะขาให้นั่งคุกเข่าต่อหน้าอหังการที่ยังคงสูบซิการ์ด้วยท่าทางผ่อนคลาย แต่ทว่าดวงตาคมดุนัยน์ตาสีนิลนั้นกลับไร้คลื่นอารมณ์ใดๆ ให้คาดเดา มันมีเพียงความเย็นชาที่ออกมาให้เห็นเท่านั้นแต่กลับสร้างความหวาดกลัวให้กับจอมใจจนร่างกายเธอสั่นเทาโดยที่เธอไม่อาจควบคุมได้ คล้ายกับปฏิกิริยามันแสดงออกมาเองเพียงแค่เขาใช้สายตานิ่งๆ นั่นมองมา

น่ากลัว…

"เค้นถามพวกมัน"

น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นแม้จะเรียบนิ่งแต่ทว่าคนฟังกลับรู้สึกเย็นเยียบไปถึงขั้วหัวใจ ไม่ใช่แค่คู่หูคนนั้นที่ต้องนั่งคุกเข่าเพราะตัวจอมใจที่อยู่ในร่างดาหลันก็ถูกจับคุกเข่าเช่นกัน

ไม่มีการพูดพร่ำทำเพลงใดๆ ให้มากความ ลูกน้องคนสนิทอย่างอาไทก็เริ่มเค้นหาคำตอบจากคู่หูของเธอ ในขณะที่เธอนั้นถูกเทปหนาปิดปากคล้ายกับว่ายังไม่ถึงคิวเค้นถามของเธอเพราะอย่างนั้นจึงต้องมองดูคู่หูที่กำลังถูกทรมานด้วยวิธีต่างๆ

จอมใจอ่านนิยายช่วงต้นเรื่องมาแล้ว คู่หูที่มากับดาหลันเขาเป็นนักฆ่าที่ถูกส่งตัวมาให้กำจัดอหังการ แต่ก็เกิดความผิดพลาดถูกจับเสียก่อน

หัวใจดวงน้อยของจอมใจเต้นแรงระส่ำเพราะความกลัวเพราะวิธีที่พวกเขาใช้นั้นมันป่าเถื่อนและรุนแรงมาก ตะปูดอกใหญ่ถูกตอกลงกลางฝ่ามือของคู่หูเธอทีละดอก นิ้วแต่ละนิ้วถูกทุบจนแหลกละเอียดท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวนแห่งความเจ็บปวดที่คู่หูของเธอได้รับ

จอมใจได้แต่ส่งเสียงอื้ออ่าในลำคอเพื่อบอกกับคู่หูให้เขายอมสารภาพความไปเสียเถอะว่าใครส่งมาเพราะหากไม่สารภาพความจริง…มีหวังได้ตายจริงๆ แน่! แล้วอีกอย่างเธอก็รู้ด้วยว่าใครคือคนที่ส่งผู้ชายคนนี้มาฆ่าอหังการ

"กูจะถามเป็นครั้งสุดท้าย บอกมาว่าใครเป็นคนส่งพวกมึงมา"

คู่หูของเธอสภาพร่อแร่มาก ทั้งที่เลือดท่วมตัวเช่นนั้นแต่กลับยังปิดปากเงียบไม่พูดอะไรออกไปในขณะที่จอมใจนั้นได้แต่ส่งสายตาเว้าวอนขอให้ทุกคนฟังเธอ แต่เธอก็รู้อีกนั่นแหละว่านี่คือวิธีการของคนเลือดเย็นอย่างอหังการที่กำลังเชือดไก่ให้ลิงดู!

เขาต้องการทำให้เธอหวาดกลัวด้วยการทำให้เห็นว่าหากไม่บอกความจริงกับเขาแล้วจะเกิดอะไรขึ้น ซึ่งมันได้ผลเมื่อคู่หูกำลังปริปากเอ่ยปฏิเสธออกมาอีกครั้ง

"กูไม่บะ…!"

ปั้ง!!!

พูดยังไม่ทันจบประโยคเสียด้วยซ้ำหัวสมองของคู่หูก็กระจุยกระจายเสียแล้ว เศษเนื้อและเลือดกระเซ็นเปรอะเสื้อผ้าและใบหน้าของจอมใจที่อยู่ไม่ไกลจากเขา ดวงตากลมโตของเธอเบิกกว้างอย่างตกตะลึงกับภาพน่าหวาดกลัวที่เห็นก่อนจะกรี๊ดออกมาสุดเสียงด้วยความกลัวสุดขีดพร้อมกับสติของเธอที่ดับวูบไป…

==========

#เป็นไงล่ะทีนี้ อยากประกาศศักดาความน่ากลัว พอน้องกลัวก็กลัวไม่กล้าเข้าใกล้อีกกก! เดี๋ยวก็ลำบากต้องตามเอาอกเอาใจอีกกก!