วาสนาตัวประกอบที่ได้ครองพระเอกธงดำ

บทที่ 1 [2/2]

::

::

จอมใจได้สติอีกครั้งเมื่อผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ดวงตากลมโตมองรอบๆ กายก่อนจะเห็นว่านี่ไม่ใช่ห้องที่คู่หูถูกสังหารตายอย่างอนาถ แต่เป็นเพียงห้องธรรมดาเท่านั้นและตอนนี้เธอก็นอนอยู่บนเตียงคิงไซซ์ซึ่งเป็นของชิ้นเดียวที่อยู่ภายในห้องนี้ ถัดไปไม่กี่ก้าวก็เป็นห้องน้ำเล็กๆ ที่ใช้สำหรับอาบน้ำ เข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัว

มองดูอย่างไรก็รู้ว่าเธอกำลังถูกขังเอาไว้ภายในห้องที่แสนจะคับแคบนี้ แต่ก็นับว่าดีไม่น้อยที่ตอนนี้เธอยังมีชีวิตอยู่ไม่ได้ตายตามคู่หูคนนั้นที่ถูกยิงตาย

ภาพหัวสมองที่ถูกยิงกระจุยต่อหน้าต่อตาเธอนั้นยังเป็นภาพติดตาที่ยากจะลืมเลือนและมันยังสร้างความกลัวให้กับเธอชนิดที่ว่านึกถึงทีไรตัวเธอจะสั่นเทาขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้

จอมใจคิดเอาไว้แล้วว่าหากอหังการถามอะไรเธอก็จะบอกข้อมูลเท่าที่เธอรู้ให้กับเขาเพื่อแลกกับการที่เขาจะได้ไม่ฆ่าเธอ

ในขณะที่กำลังขบคิดพร้อมกับถอนหายใจหนักไปด้วยนั้นจู่ๆ ประตูห้องที่ถูกล็อกเอาไว้อย่างแน่นหนาก็ถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่มีส่วนสูงถึงร้อยเก้าสิบเซนติเมตรของอหังการที่เดินเข้ามาด้วยใบหน้าและสายตาเรียบนิ่ง แต่เพียงแค่จอมใจเห็นเขาเธอก็รีบถอยหลังเข้ามุมอย่างหวาดระแวงเพราะความกลัวที่มีต่อเขา

"ถึงคิวเธอแล้ว"

"...!!!"

อาการตัวสั่นสะท้านของหญิงสาวตรงหน้าอยู่ในสายตาของอหังการ ยิ่งเห็นเธอมองเขาด้วยสายตาหวาดกลัวมากเท่าไหร่เขายิ่งพึงพอใจก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาเธอที่กำลังมองหาทางหนีให้ตัวเอง แต่ก็ไม่พ้นเตียงนอนเมื่อเขาคว้าข้อเท้าของเธอเอาไว้ได้พร้อมกับชักปืนที่อยู่ทางด้านหลังจ่อศีรษะของเธอที่ได้แต่นิ่งอึ้งตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ

"อย่าคิดหนี ฉันไม่มีเวลามาไล่จับเธอหรอกนะ"

น้ำเสียงเรียบนิ่งทว่าเย็นเยียบนั้นทำให้จอมใจเกิดตื่นตระหนกระคนหวาดกลัว จากที่คิดจะหนีก็จำต้องยอมนั่งนิ่งไม่ขยับในขณะที่อหังการนั้นกวาดสายตามองเรือนร่างของหญิงสาววัยขบเผาะตรงหน้าด้วยสายตาที่ไม่อาจคาดเดาได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

"อายุเท่าไหร่?"

ปลายกระบอกปืนดำเมี่ยมทว่าเย็นเฉียบค่อยๆ เคลื่อนต่ำจากหน้าผากย้ายลงมาข้างแก้มลากไปยังปลายคางมนและบังคับเธอที่ก้มหน้าให้แหงนเงยมองสบนัยน์ตาสีนิลที่ไร้คลื่นอารมณ์

จอมใจที่เข้ามาอยู่ในร่างนี้พอจะรู้อยู่ว่าดาหลันอายุเท่าไหร่ แม้จะเป็นเพียงแค่ตัวประกอบแต่ถึงอย่างนั้นก็มีบางท่อนที่นักเขียนได้เอ่ยถึงอายุของตัวประกอบคนนี้

"ยะ ยี่สิบค่ะ"

ซึ่งในชีวิตจริงของจอมใจก็อายุเท่าๆ กับดาหลัน เพียงแต่ในโลกแห่งความเป็นจริงเธอก็เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่ใช้ชีวิตอย่างคนทั่วไป เธอไม่เคยต้องตกอยู่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานและถูกปืนจ่อในระยะประชิดเช่นนี้มาก่อน แล้วไหนจะภาพติดตาน่าสยดสยองของคู่หูนักฆ่าที่ถูกสังหารตายต่อหน้าต่อตานั่นอีก

ไม่แปลกหากจอมใจจะกลัวอหังการจนตัวสั่นเช่นนี้เพราะสถานการณ์ที่เธอเจอมันไม่ใช่เรื่องปกติ!

"ถ้าไม่อยากตายเหมือนไอ้เวรนั่น…"

ไม่รอให้อหังการพูดจบด้วยซ้ำจอมใจก็รีบยกมือไหว้เขาพร้อมกับเอ่ยขึ้นมาทันทีด้วยน้ำเสียงสั่นเครือบ่งบอกถึงความกลัวที่มีเขา

"หนะ หนูกลัวแล้ว อย่าทำอะไรหนูเลยนะ"

อหังการยังคงมีสีหน้าเรียบนิ่ง เขาไม่ได้รู้สึกเห็นใจหรือสงสารเธอที่กำลังตัวสั่นงันงกเช่นนั้น

"กลัวหรือไง?"

จอมใจไม่กล้าพยักหน้าแรงด้วยซ้ำเพราะปลายกระบอกปืนยังจ่อที่ใต้คางของเธอ

"คุณอย่าฆ่าหนูเลยนะ หนูจะยอมทำตามที่คุณสั่งทุกอย่างเลยค่ะ ขออย่างเดียว…อยะ อย่าฆ่าหนูก็พอ"

ด้วยพื้นเพนิสัยของจอมใจแล้วนั้นเธอไม่ใช่คนขี้กลัวอะไร อีกอย่างเธอเป็นคนที่ไม่ชอบให้ตัวเองถูกเอาเปรียบแต่ไม่รู้ทำไม…เมื่ออยู่ต่อหน้าอหังการแล้ว รังสีอำมหิตของเขาและสายตาน่ากลัวนั้นมันทำให้เธอกลัวเขาจับใจ หรือไม่ก็อาจจะเป็นเพราะอิทธิพลบทบาทของตัวประกอบอย่างดาหลันที่ถูกสร้างให้หวาดกลัวต่ออหังการจึงทำให้จอมใจที่อยู่ร่างนี้เกิดหวาดกลัวเขาไปด้วย

จุดจบของตัวประกอบนี้ต่อให้บอกความจริงไปแล้วว่าเธอมาที่นี่เพื่อตามหาใครบางคนแต่สุดท้ายก็ถูกอหังการฆ่าตายอยู่ดีเพราะเขาไม่ไว้ใจอะไรง่ายๆ และนั่นก็ทำให้จอมใจร้อนรนที่จะต้องเอาชีวิตรอดต่อให้ต้องยกมือไหว้เพื่อขอร้องเขาก็ตาม

เห็นปฏิกิริยาของคนตรงหน้าที่ตัวสั่นเทาเป็นลูกนกแล้วก็เหมือนจะสร้างความบันเทิงใจให้กับอหังการขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะคิดขึ้นมาได้ว่าช่วงนี้ชีวิตของเขามันช่างน่าเบื่อเหลือเกิน…

เอาอย่างไรดี…เล่นด้วยสักหน่อยดีไหม? เล่นเสร็จแล้วค่อยฆ่าทิ้งก็ไม่เห็นเป็นไร…

และไม่ต้องเสียเวลาคิดให้มากประกายตาที่เคยเรียบนิ่งก็พลันเปลี่ยนเป็นดำมืดพร้อมกับออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"ทำให้ฉันพอใจสิ แล้วเธอจะมีชีวิตรอด"

"ละ แล้วคุณจะให้หนูทำอะไร"

จอมใจยังคงหวาดหวั่นอีกทั้งยังมองหน้าอหังการอย่างไม่เข้าใจและแทนคำตอบนั้นคนตัวโตก็ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่สวมใส่ออกอย่างเชื่องช้าใจเย็นเผยให้เห็นรอยสักหัวหมาป่าน่าเกรงขามตรงหน้าอกข้างซ้ายและเรือนกายกำยำที่อัดแน่นไปด้วยมวลกล้ามเนื้อบ่งบอกว่าหุ่นที่แสนจะเพอร์เฟกต์เช่นนี้ต้องผ่านการใส่ใจและทุ่มเทให้กับการออกกำลังกายมากแค่ไหน

จอมใจเห็นทุกอย่างเพียงแต่ไม่มีเวลามาชื่นชมร่างกายเขาก็เท่านั้นเพราะตอนนี้เธอเริ่มจะเข้าใจแล้วว่าเขาต้องการและจะให้เธอทำอะไร

"ทำให้ฉันพอใจด้วยร่างกายของเธอ"

"…!!!"

==========

#เห้ยยยยยๆๆ ใจเย็นก่อนโว้ยยยยยย!!! จะเอาเลยเหรอ!