วาสนาตัวประกอบที่ได้ครองพระเอกธงดำ

บทที่ 2 [1/3]

บทนี้มีฉากรุนแรงและข่มขู่นะคะ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

==========

กรี๊ดดดด! บ้าไปแล้ว! เขาบ้าไปแล้วจริงๆ!

แม้พอจะรู้ว่าเขาต้องการอะไรแต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังตกใจมากอยู่ดี

"มะ ไม่มีอย่างอื่นให้หนูทำแทนเหรอคะ? คือว่า…"

"เธอมีสิทธิ์ต่อรองฉันได้เหรอ? หืม?"

ไม่รอให้จอมใจพูดจบประโยคปลายกระบอกปืนก็ดันปลายคางเธอให้เชิดหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง ไม่รู้ว่าจอมใจคิดไปเองหรือเปล่าแต่เธอเห็นแววตาดำมืดที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจที่เธอกล้าขัดใจเขาและเขาก็ทำในสิ่งที่เธอไม่คาดคิดอีกครั้งพร้อมกับหัวใจดวงน้อยที่เต้นระส่ำจนแทบทะลุจากอกเมื่อปลายกระบอกปืนแทรกเข้ามาในโพรงปากเธอ!

"ถ้าทำเธอรอด แต่ถ้าไม่ทำ…"

กริ๊ก!

"เธอตาย"

เสียงขึ้นนกของกระบอกปืนทำให้จอมใจที่กลั้นน้ำตาเอาไว้มานานหลายนาทีไม่สามารถทำเช่นนั้นได้อีกแล้วก่อนจะปล่อยให้น้ำตาเม็ดโตไหลร่วงอาบแก้มและนาทีนี้จอมใจไม่มีทางเลือกจริงๆ

เขาบีบบังคับเธอ!

จอมใจเข้าใจดีว่าการตายนั้นเป็นเช่นไรเพราะก่อนที่เธอจะเข้ามาอยู่ในร่างตัวประกอบคนนี้เธอก็ทุกข์ทรมานไม่น้อยกับโรคร้ายที่เพิ่งจะรู้ว่าเป็นและมันก็สายเกินกว่าจะรักษาให้หายได้ แม้จะทำใจอยู่นานนับเดือนว่าตัวเองต้องตายแต่ลึกๆ แล้วเธอก็ยังรับไม่ได้กับการที่ตัวเองต้องจากไปอยู่ดี

ในโลกเดิมเธอรู้สึกว่ายังใช้ชีวิตไม่คุ้มเลย ยังมีหลายสิ่งที่เธอต้องการทำและยังมีอีกหลายอย่างที่เธอไม่ได้ทำเช่นกัน เพราะอย่างนั้นจอมใจในโลกเดิมจึงเสียดายกับชีวิตของเธอที่ยังได้ใช้ไม่เท่าไหร่ก็ต้องตายเสียแล้วและถ้าหากมาในโลกนิยายแล้วยังต้องตายทั้งที่เพิ่งจะเข้ามาอยู่ในร่างนี้ได้ไม่นานแท้ๆ เธอก็อดเสียดายไม่ได้จริงๆ และเธอก็ไม่รู้ด้วยว่าตัวเองจะได้รับโอกาสให้มีชีวิตเช่นนี้อีกครั้งไหม

หากนี่เป็นโอกาสครั้งสุดท้ายที่เธอจะได้รับล่ะ?

จอมใจลองกลั่นกรองและเปรียบเทียบกับสิ่งที่กำลังเผชิญ หากเธอต้องการมีชีวิตอยู่ต่อไปในอนาคตเธอก็ต้องยอมเสียตัวให้กับอหังการ แต่ถ้าหากเธอขัดขืนเขาแล้วก็ล่ะ…ทางเดียวที่อหังการมอบให้คือความตายอย่างแน่นอน

พระเอกธงดำคนนี้พูดจริงทำจริง!

คนจิตใจโหดเหี้ยมแบบเขาคงลงมือทำจริงๆ โดยไม่ลังเลเพราะอย่างนั้นเธอจะมาตายตรงนี้ไม่ได้เด็ดขาด!

เรื่องศักดิ์ศรีพลีกายให้ผู้ชายอะไรนั่นเธอไม่จำเป็นต้องคิดเพราะชีวิตของเธอสำคัญกว่าศักดิ์ศรีพวกนั้นมาก! หากรักศักดิ์ศรีแล้วต้องตายเธอยอมเป็นคนไร้ศักดิศรีเพื่อมีชีวิตรอดเสียยังดีกว่า!

เอาก็เอาวะ!

จอมใจปลุกใจตัวเองและรวบรวมความกล้าทั้งหมดทีีก่อนจะค่อยๆ ดันปลายกระบอกปืนออกจากปากตัวเองด้วยมือสั่นเทา เธอจ้องมองใบหน้าคมคายหล่อเหลาของคนตรงหน้าด้วยดวงตาสั่นไหวก่อนจะกลั้นใจพูดในสิ่งที่ต้องการออกมา

"หนูจะทำในสิ่งที่คุณต้องการ แต่คุณต้องสัญญาว่าจะปล่อยหนูไปแบบครบสามสิบสองและยังมีลมหายใจถ้าหากหนูทำให้คุณพอใจได้"

นั่นคือข้อตกลงที่เธอต้องการและหวังว่าพระเอกอย่างเขาจะไม่ผิดคำพูด

ในเมื่อคิดจะเอาตัวรอดแล้วเธอก็จะไม่ลังเลในสิ่งที่ทำเช่นกัน ก็แค่ทำให้เขาพึงพอใจด้วยร่างกายมันจะไปยากอะไรล่ะ! แม้ว่าในโลกแห่งความเป็นจริงเธอจะไม่เคยมีประสบการณ์ในเรื่องอย่างว่าก็ตามแต่เรื่องอย่างนี้มันเรียนรู้กันได้ แล้วอีกอย่าง…เธอก็ขอให้ร่างกายของดาหลันทำให้อหังการพึงพอใจได้เช่นกัน!

"ได้สิ"

นั่นคือคำรับปากที่อหังการให้ไว้กับเธอก่อนจะเป็นฝ่ายล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้าง เขาวางปืนเอาไว้ใกล้ตัวในขณะเดียวกันก็หยิบซิการ์ขึ้นมาจุดไฟและสูบมันเข้าปอดเต็มก่อนจะพ่นควันสีขาวขึ้นกลางอากาศจนคละคลุ้ง

"เริ่มเลยสิ อย่าชักช้า"

เพียงแค่เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งและมองมาก็ทำให้จอมใจประหม่าไม่น้อยและยิ่งประหม่ามากกว่าเดิมเมื่อไม่รู้ว่าเธอจะต้องเริ่มต้นเช่นไรจนกระทั่งข้อมือเล็กถูกดึงจากอหังการ

แม้จะไม่แรงมากนักแต่ก็ทำให้เธอเซถลาล้มทับหน้าอกของเขาก่อนจะรับรู้ได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ และกลิ่นตัวหอมสะอาดที่คละเคล้าไปกับกลิ่นซิการ์เย็นๆ

"ไหนล่ะแม่จอมยั่วในวันนั้นน่ะ?"

"วะ วันไหนคะ?"

จอมใจออกอาการเลิ่กลั่กอย่างเห็นได้ชัด เธอเพิ่งจะเข้ามาอยู่ในร่างตัวประกอบคนนี้จึงไม่เข้าใจว่าอหังการกำลังพูดถึงเรื่องอะไรอยู่ ในขณะที่อีกฝ่ายนั้นจับจ้องดูปฏิกิริยาคนตัวเล็กที่ดูมึนงงสับสนจริงๆ ราวกับว่าเธอไม่ได้รู้เรื่องเมื่อหลายวันก่อนที่เป็นฝ่ายจงใจเข้าหาเขาพร้อมกับยั่วยวนเขาในสถานบันเทิงแห่งหนึ่ง

ในค่ำคืนนั้นดาหลันเป็นสาวสวยสุดเซ็กซี่คนหนึ่ง แม้เธอจะตัวเล็กแต่ส่วนเว้าส่วนโค้งบนเรือนกายบวกกับชุดเดรสสีดำเปิดเผยเนื้อหนังที่ใส่นั้นทำให้ดึงดูดสายตาผู้คนไม่น้อยบวกกับการแต่งหน้าที่ดูโฉบเฉี่ยว จึงทำให้เธอกลายเป็นสาวสวยเซ็กซี่

สถานบันเทิงแห่งนั้นเป็นหนึ่งในธุรกิจที่อยู่ภายใต้การดูแลของเขา ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะมีผู้คนและหญิงสาวมากหน้าหลายตาต้องการจะเข้าหาเขา แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเข้าหาได้ง่ายๆ เพราะเขาเป็นคนระวังตัวมาก จะยกเว้นก็แค่บางคนที่เขาถูกตาต้องใจจึงจะยอมให้เข้าถึงตัวได้ ซึ่งคืนนั้นเป็นดาหลันที่เข้าหาเขาและเขาก็ยอมเปิดทางให้เธอมาหาเขาได้ง่ายๆ เช่นกัน

อหังการอยู่ในโลกสีดำแสนมืดมิดนี้มานานกว่าครึ่งชีวิต ตอนที่เขาอายุเพียงแค่สิบขวบก็เข้าวงการแสนโหดร้ายนี้แล้วและเริ่มทะเยอทะยานปีนป่ายจนมาถึงจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารแห่งนี้ เขามีลูกน้องบริวารนับไม่ถ้วนและมีกิจการทั้งขาวและดำมากมายจนเกินจะนับ

ทั้งชีวิตนี้เขาพบเจอผู้คนมาหลากหลายรูปแบบทั้งดีและไม่ดีเพราะอย่างนั้นแค่ผู้หญิงคนเดียวที่เข้าหาเขามีหรือที่จะไม่รู้ว่าเธอมาด้วยจุดประสงค์อะไร

ในคืนนั้นเธอต้องการสังหารเขา…

แต่น่าเสียดายที่เธอยั่วยวนเขาได้ไม่เท่าไหร่ก็ดันหนีหายออกไปจากห้องนอนภายในเลานจ์เสียก่อนทำให้เขาเองก็พลาดที่จะสังหารเธอเช่นกัน…

"อย่ามาเล่นละครทำเป็นจำเรื่องคืนนั้นไม่ได้หน่อยเลย"

ยิ่งอหังการพูดเช่นนั้นจอมใจก็ยิ่งไม่เข้าใจ อย่างที่บอกว่าเธอก็เพิ่งจะเข้ามาอยู่ในร่างนี้ได้ไม่ถึงวันเพราะอย่างนั้นเธอจะไปรู้เรื่องก่อนหน้านี้ที่ตัวประกอบคนนี้ทำได้อย่างไรกัน! แล้วอีกอย่างนอกจากอายุแล้วจอมใจก็ไม่รู้เลยว่าดาหลันมีประวัติเช่นไรบ้างเพราะอีกฝ่ายเป็นเพียงแค่ตัวประกอบเท่านั้น!

อยากจะบ้า! ให้ตายเถอะ ทำไมต้องเข้ามาอยู่ในร่างตัวประกอบคนนี้ด้วยเนี่ย!

"หนูไม่รู้เรื่องก่อนหน้านี้จริงๆ ดะ ดูเหมือนว่าความทรงจำก่อนหน้านี้มันหายไปหมด หนูจำอะไรไม่ได้เลย ฟื้นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองอยู่ที่นี่แล้ว"

เห็นนิยายหลายๆ เรื่องหยิบยกเรื่องความจำเสื่อมมาใช้ เธอเองก็ลองหยิบมาใช้บ้างแต่ทว่าวินานั้นเธอเกิดหายใจไม่ทั่วท้องเมื่อปืนกระบอกสั้นกลับมาแตะปลายคางเธออีกครั้ง แววตาของเธอยามที่จ้องมองอหังการยังสั่นระริก

จะให้เธอบอกกับเขาว่าเธอมาจากโลกแห่งความเป็นจริงก็ไม่ได้เสียด้วย หากบอกไปคงถูกกล่าวหาว่าแกล้งบ้าอย่างแน่นอนเพราะอย่างนั้นจอมใจจึงเลือกที่จะบอกว่าเธอจำอะไรไม่ได้ยังดูเข้าท่ากว่าเยอะ แต่อหังการจะเชื่อหรือไม่นั้นเธอก็ไม่อาจรู้ได้

"เธอจะบอกว่าเรื่องก่อนหน้านี้จำไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?"

จอมใจพยักหน้าหงึกหงัก

"แล้วที่เธอบอกกับฉันก่อนหน้านี้ว่าเมฆาส่งมานั้นล่ะ?"

จอมใจเบิกตากว้างก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเคยพูดเช่นนั้นกับอหังการจริงๆ ตอนนั้นเธอไม่อยากตายจึงบอกว่าใครที่ส่งนักฆ่ามาเพราะเขาถาม แต่ความจริงแล้วนักฆ่าที่ถูกส่งคือผูเชายคนนั้นไม่ใช่เธอเสียหน่อย!

ยัยดาหลันคนเดิมก็แค่ต้องการมาตามหาพี่สาวของเธอเท่านั้น!

จอมใจเหมือนติดบ่วงที่เธอเป็นคนสร้างขึ้นมาเอง ดวงตาที่กลิ้งกลอกไปมานั้นบ่งบอกว่าเธอกำลังใช้สมองอันน้อยนิดขบคิดมากเพียงใด

"หนะ หนูได้ยินเขาคุยกับใครอีกคนหนึ่ง แล้วก็ได้ยินชื่อนี้หลุดออกมา"

จอมใจพูดระรัวจนลิ้นแทบจะพันกัน อหังการเห็นเธอกำลังร้อนรนก็นึกหยันในใจก่อนจะใช้ปลายกระบอกปืนเขี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าผากเธอออกเบาๆ แต่นั่นกลับทำให้น้ำตาของจอมใจที่หยุดไหลไปแล้วกลับมานองหน้าอีกครั้ง

จอมใจเม้มปากแน่นกลั้นเสียงร้องไห้ทั้งที่แววตายังหวาดหวั่น ในขณะเดียวกันอหังการก็เหมือนจะเพิ่งสังเกตเห็นอะไรบางอย่างตรงบริเวณหน้าผากข้างซ้ายของเธอที่ดูเหมือนเป็นเลือดแห้งกรังติดอยู่ ประกอบกับการที่เธอบอกว่าจำอะไรไม่ได้เพราะฟื้นขึ้นมาอีกทีก็อยู่ที่นี่แล้ว ซึ่งคำพูดนั้นมันทำให้เขาพอจะคาดเดาได้ว่าเธออาจจะความจำเสื่อมจากการที่หัวของเธอถูกลูกน้องเขาฟาดด้วยไม้อย่างจังก็เป็นไปได้

แต่ถ้าถามว่าเขาเชื่อในสิ่งที่เธอพูดไหม…คำตอบคือไม่ จอมใจพูดวกไปวนมาเหมือนคนที่ยังอยู่ในสับสน

"ฉันจะพิสูจน์เองว่าเธอความจำเสื่อมจริงๆ หรือแกล้งความจำเสื่อมกันแน่"

อหังการยังคงท่าทีสุขุม เขารั้งแขนจอมใจให้เข้ามาใกล้ก่อนจะออกคำสั่งกับเธออีกครั้ง

"อย่ามาดึงเวลาให้มาก ข้อตกลงเรายังอยู่ เริ่มเสียที"

"..."

"ฉันจะรอดูว่าร่างกายของเธอจะทำให้ฉันพอใจได้แค่ไหน"

=========

#เรื่องศักดิ์ศรีทิ้งไปก่อนค่ะ นาทีนี้ชีวิตต้องมาก่อน! แล้วค่อยไปอ้อนไอ้พี่มันหนักๆ ให้มันโงหัวไม่ขึ้นเลย!