วาสนาตัวประกอบที่ได้ครองพระเอกธงดำ

บทที่ 2 [2/3]

ใจดวงน้อยเต้นแรงระส่ำอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นัยน์ตาคมสีนิลที่มองมาทำให้จอมใจเกิดอาการเงอะงะขึ้นมาทั้งที่ก็แค่ต้องปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตให้กับเขาเท่านั้น

มันช่วยไม่ได้จริงๆ ที่เธอเป็นเช่นนี้เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอทำอะไรแบบนี้และดูเหมือนว่าอหังการจะสังเกตเห็นพฤติกรรมที่ไม่เป็นธรรมชาตินี้ของเธอก่อนจะคว้ามือเธอเอาไว้ที่ยังปลดกระดุมไม่ได้สักเม็ด

"ไม่ได้เรื่อง"

"…"

จอมใจเม้มปากแน่นที่ถูกเขาตำหนิ เธอไม่กล้าสบตาอหังการที่เป็นฝ่ายปลดกระดุมและถอดเสื้อออกเสียเองก่อนจะเผยให้เห็นว่าบริเวณหน้าอกข้างซ้ายของเขามีรอยสักรูปหัวหมาป่าที่เพียงแค่มองเท่านั้นก็ดูครั่นคร้ามแล้ว แล้วไหนจะเรือนกายกำยำบึกบึนที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อนั่นอีก ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็รู้ได้ทันทีว่ากล้ามเนื้อที่แน่นขนาดนี้ต้องผ่านการออกกำลังกายอย่างหนักมากแค่ไหน

"ถอดเสื้อออก"

คำสั่งที่ออกมาจากคนหน้านิ่งทำให้อัตราการเต้นของหัวใจแรงมากกว่าเดิม ดวงตาคู่สวยแดงก่ำไม่ต่างจากเด็กน้อยที่กำลังถูกพ่อแม่บังคับให้กินข้าวทั้งที่เธอยังไม่อยากกิน

อหังการเห็นจอมใจมัวแต่ยึกยักชักช้าก็นึกขัดใจไม่น้อยก่อนจะเป็นฝ่ายจัดการถอดเสื้อของเธอเสียเอง เท่านั้นยังไม่พอเขายังขยับตัวลุกขึ้นและดันจอมใจให้เป็นฝ่ายนอนหงายพร้อมกับจัดการถอดกางเกงให้เธอด้วย

จอมใจพยายามขัดขืนแต่เมื่อถูกสายตาดุมองมาร่างกายเธอมันก็หยุดนิ่งไปเสียเองก่อนจะถูกลอกคราบทั้งตัวและวินาทีนั้นมันอดที่จะขัดเขินไม่ได้จริงๆ

ถึงแม้ว่านี่จะไม่ใช่ร่างกายของเธอแต่เมื่ออยู่ในร่างนี้แล้วมันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าตัวเองเป็นเจ้าของร่างกายนี้และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เธอเปลือยกายล่อนจ้อนต่อหน้าผู้ชาย

อหังการไม่ปฏิเสธว่าเขาพึงพอใจในเรือนกายของหญิงสาวตรงหน้า เธอไม่ได้มีหน้าอกหน้าใจที่ใหญ่เกินตัวมากมายอะไร นอกจากจะมีเอวคอดเล็กแล้วสะโพกก็ยังผาย ทุกอย่างรับกับสรีระร่างกายของเธอให้น่ามองไปเสียทุกสัดส่วน

อหังการไม่อยากเสียเวลามากไปกว่านี้ เขาไม่รอช้าที่จะปลดเข็มขัดตัวเองและถอดกางเกงออกให้พ้นตัว ทว่าจอมใจที่ได้เห็นร่างกายท่อนล่างของเขาแล้วพลันตะลึงงันไปหลายวินาที เธอไม่ใช่เด็กน้อยใสซื่อที่จะไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรแต่เธอก็ไม่คิดว่าส่วนนั้นของอหังการมันจะมีขนาดใหญ่ไม่ต่างจากข้อมือของเธอ แล้วที่สำคัญ…มันอวบแล้วก็ยังยาวมากด้วย!

"อ้าขา"

อหังการไม่สนใจสายตาตื่นตะลึงของคนบนเตียง อาศัยจังหวะนั้นจับขาเธออ้าออก

"ดะ เดี๋ยวก่อน"

เขาไม่ฟังคำพูดของเธอก่อนจะแทรกตัวอยู่กลางหว่างขาเสลาที่ต่อให้จะหุบขาอย่างไรก็ทำไม่ได้

สายตาคมเรียบนิ่งเผยประกายตาพึงพอใจเมื่อเห็นเนินเนื้ออวบสีชมพูระเรื่อที่มีขนอ่อนปกคลุมบางๆ เขาแทบไม่อยากเสียเวลาเชยชมจึงรีบคว้าถุงยางไซซ์หกสิบเอาออกมาจากกระเป๋ากางเกงก่อนจะรีบสวมท่อนเนื้อของตนด้วยความชำนาญ

การกระทำของอหังการตกอยู่ในสายตาจอมใจทั้งหมด หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบทะลุออกจากอกในตอนที่อีกฝ่ายใช้ส่วนหัวบานแดงก่ำถูไถไปกับร่องรักคับแคบของเธอ เขาพยายามจะดันมันเข้ามาแต่เพราะเธอเจ็บจนทนไม่ไหวจึงขอให้เขาเอาออกไป

"หนะ หนูเจ็บ! มันใหญ่ขนาดนี้เอาเข้ามาไม่ได้หรอก! เอาออกไปนะ!"

จอมใจดันหน้าท้องแกร่งของอหังการให้ถอยออกไป ขนาดเขายังไม่ได้เอาเข้ามาเธอยังรู้สึกเจ็บเลย แล้วถ้าหากมันเข้ามาทั้งหมดนั่นมีหวังเธอคงตายอย่างแน่นอน

"มันเข้าไปได้ ต่อให้ของฉันจะใหญ่กว่านี้มันก็เข้าไปได้"

เพียงแต่ที่เขาเข้าไปไม่ได้ในตอนนี้เป็นเพราะว่าเธอยังไม่มีอารมณ์ร่วมกับเขาต่างหากล่ะ คิดหรือว่าเขาจะปล่อยเธอไปง่ายๆ เพียงเพราะว่าเอาลำกายเข้าไปในตัวเธอไม่ได้

เมื่อคิดได้อย่างนั้นอหังการจึงคิดว่าเขาควรเล้าโลมเธอเสียหน่อย อย่างน้อยก็ควรทำให้เธอเจ็บตัวน้อยที่สุด แม้ว่ามันจะเลี่ยงยากมากก็ตามแล้วอีกอย่างเขาไม่ได้ตั้งใจจะให้ของตัวเองมันใหญ่จนเธอหวาดกลัวเสียหน่อย

เรื่องนี้มันช่วยไม่ได้จริงๆ

"อ๊ะ!"

จอมใจร้องเสียงหลงเมื่อจุดอ่อนไหวภายนอกของเธอกำลังถูกบดเบียดด้วยปลายนิ้วเรียวยาว ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ไม่เคยได้รับมาก่อนทำให้เธอเกิดอาการแปลกๆ แล่นพล่านไปทั่วร่าง แล้วไหนจะยอดอกที่ถูกเขาดูดดึงสลับกับขบเม้มจนมันแข็งสู้ลิ้น

จอมใจอยากจะขัดขืนในสิ่งที่เขาทำแต่ร่างกายของเธอมันกลับอ่อนยวบราวกับไร้เรี่ยวแรง แต่วินาทีต่อมาพลันสะดุ้งตัวเกร็งเมื่อรับรู้ได้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่กำลังแทรกเข้ามาในช่องทางคับแคบของเธอก่อนจะเห็นว่ามันคือนิ้วของเขา...

"มะ มันแน่น เอาออกไปนะ"

==========

#แค่นิ้วก็แน่นแล้ว แล้วถ้าเจอบั้งข้าวหลามไซซ์ 60 หนูจะไหวไหมมมมม

#เรียกรถพยายม เอ้ย พยาบาลให้หน่อยค่า!