วาสนาตัวประกอบที่ได้ครองพระเอกธงดำ

บทที่ 6 [1/2]

"ไอ้ไท คุณท่านไม่ไปงานเลี้ยงแล้วเหรอ?"

หลังจากที่เก็บโต๊ะอาหารของเจ้านายเสร็จแล้วป้าอรกับอาไทก็มานั่งทานข้าวด้วยกันในครัว คนถูกถามที่กำลังตักข้าวเข้าปากด้วยความหิวโหยส่ายหน้าแทนคำตอบก่อนจะตักน้ำซุปซดจนเกิดเสียงดัง

"ตอนแรกก็ว่าจะไป แต่อยู่ดีๆ ก็ขอกลับบ้านเฉยเลย ฉันก็งงเหมือนกัน"

อาไทมีหน้าที่แค่ทำตามคำสั่งของอหังการ เขาไม่มีสิทธิ์ถามเจ้านายว่าเพราะอะไรจู่ๆ ถึงกลับคฤหาสน์และไม่ไปงานเลี้ยงการกุศลนั้นทั้งที่เป็นงานรวมตัวของเหล่านักธุรกิจชื่อดังแต่อหังการก็สามารถละทิ้งได้ง่ายๆ เหมือนไม่ใช่งานสำคัญอะไร

"ป้า! ลาบอกไก่อร่อยมากเลย คราวหลังป้าทำอีกสิ! "

คนที่กำลังจะตักข้าวเข้าปากสะดุ้งตกใจกับเสียงอาไทก่อนจะหันไปมองก็เห็นว่าอีกฝ่ายจ้วงลาบอกไก่คำโตด้วยตาเป็นประกายเมื่อความอร่อยมันทำให้เขาอดเรียกร้องให้ป้าทำอาหารนี้อีกครั้งในคราวหลังไม่ได้

"ไปบอกแม่หนูดาหลันนู้น เมนูนี้ฉันไม่ได้เป็นคนทำ"

"เอ้าเหรอ! อร่อยมากเลยนะเนี่ย!"

อาไทไม่ได้เยินยอดาหลันแต่เขารู้สึกว่าลาบอกไก่ที่อีกฝ่ายทำนั้นอร่อยมากจริงๆ ในขณะที่ป้าอรก็เห็นด้วยกับอาไท

"อร่อยซี่วะ ไม่งั้นคุณท่านจะตักจ้วงเอาๆ เรอะ! ดีนะที่ก่อนหน้านี้ฉันตักเผื่อเอาไว้น่ะ"

ป้าอรเองก็อยากจะลองชิมลาบอกไก่ฝีมือดาหลันด้วย เธอจึงขอให้ดาหลันตักเผื่อไว้ให้เธอสักเล็กน้อยและเธอก็ไม่คิดว่าลาบอกไก่ที่ดูจะเป็นเมนูธรรมดาๆ จะอร่อยมากถึงเพียงนี้

เด็กนั่นรสมือดีทีเดียว

"หายากนะเนี่ยรสมือที่ถูกปากคุณท่านน่ะ"

อาไทพูดไม่ผิดนักเพราะความเรื่องอาหารการกินอหังการเรื่องมากที่สุด เขาสามารถรู้ได้ทันทีว่าอาหารจานไหนเป็นฝีมือป้าอร แต่ครั้งนี้เขาก็คงจะจับได้เช่นกันทว่าอาหารที่จอมใจทำนั้นคงจะอร่อยเกินกว่าที่เขาจะทักท้วง

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังชมเรื่องอาหารที่จอมใจเป็นคนทำนั้น คนหน้านิ่งที่เดินผ่านมาก็ได้ยินเข้าพอดี เขาเองก็เพิ่งจะรู้ว่าลาบอกไก่ที่เขาถูกใจในรสชาตินักหนานั้นเป็นฝีมือของจอมใจ

แม้จะเป็นรสมือที่ไม่คุ้นเคยอย่างป้าอรแต่น่าแปลกที่เขากลับชอบรสมือของจอมใจไม่น้อยเลย

"อ๊ะ! คุณท่าน! ต้องการอะไรเพิ่มเหรอคะ?"

ป้าอรที่เห็นเจ้านายกำลังยืนนิ่งอยู่หน้าประตูครัวรีบเอ่ยถามอย่างรีบร้อนแต่ยังไม่ทันจะลุกขึ้นจากที่นั่งก็ถูกอหังการปรามไว้เสียก่อน

"ไม่ต้องการอะไร กินข้าวต่อเถอะ ฉันแค่จะมาบอกว่าต่อจากนี้ไปให้ดาหลันเข้าครัวช่วยอรทำอาหารก็แล้วกัน"

"…"

พูดจบเพียงเท่านั้นอหังการก็เดินจากไปทิ้งให้ป้าอรและอาไทหันมองหน้ากันเองด้วยสีหน้ายิ้มกรุ้มกริ่ม เพราะตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมามีป้าอรคนเดียวที่อหังการยอมให้เธอทำหน้าที่ทำกับข้าว แต่ในวันนี้เขากลับยอมให้คนอื่นเข้าครัวทำอาหารร่วมกับเธอด้วย

สงสัยเจ้านายของเธอจะติดใจรสมือของแม่หนูดาหลันเสียแล้ว! นี่แหละที่เขาบอกว่าเสน่ห์ปลายจวักล่ะ!

::

::

"ผมเจอเบาะแสดารินแล้วครับ"

อาไทรายงานความคืบหน้าในเรื่องที่เขาเพิ่งได้รับข้อมูลมาหมาดๆ จากลูกน้องที่รับหน้าที่ตามสืบเรื่องของดารินที่เป็นฝาแฝดกับดาหลันให้เจ้านายรับรู้

คนที่กำลังนั่งเซ็นเอกสารอยู่ไม่ได้ละสายตาจากสิ่งที่ทำ เพียงแต่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"พูดมา"

"ตอนนี้เธออยู่ที่จีนครับ คาดว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับงานวันรวมตัวที่ใกล้จะถึงนี้ครับ”

“…”

"ท่านจะให้คนของเราเอาตัวมาเลยไหมครับ? "

"อย่าเพิ่งลงมือ ฉันต้องการจับเป็น วันนั้นค่อยลงมือก็แล้วกัน"

"ครับ"

อาไทรับคำเพียงแค่นั้นก็ขอตัวออกจากห้องทำงานอหังการเพื่อถ่ายทอดคำสั่งให้กับลูกน้องอีกทอดหนึ่ง ในขณะที่คนเป็นเจ้านายนั้นยังคงนั่งทำงานต่อ กว่างานที่คั่งค้างจะเสร็จก็เป็นเวลาเกือบห้าทุ่มแล้ว ครั้นขึ้นมาในห้องนอนก็พบว่าจอมใจนอนหลับไปเสียแล้ว

อหังการถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อคนที่หลับไปแล้วกำลังครองเตียงเขาโดยการนอนกางแขนกางขาราวกับเธอเป็นเจ้าของเตียง เขาที่เห็นอย่างนั้นจึงเร่งแอร์ให้อุณหภูมิต่ำกว่าสิบแปดองศาพร้อมกับดึงผ้าห่มออกจากตัวเธอทิ้งไว้ตรงปลายเตียงก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

ไม่ถึงยี่สิบนาทีอหังการที่อาบน้ำเสร็จแล้วก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ภายในห้องนอนที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำไม่ได้สะทกสะท้านผิวกายเขาแม้แต่น้อย แต่นั่นไม่ใช่กับจอมใจที่ตอนนี้นอนขดตัวเป็นกุ้งด้วยความหนาวอยู่กลางเตียง

"หนาว~"

เสียงงึมงำนั้นออกมาจากปากคนนอนหนาวแผ่วเบา อากาศที่หนาวทำให้เธอตื่นแต่ก็ยังหลับตาทั้งที่สองมือพยายามควานหาผ้าห่มแต่ก็ไม่พบก่อนจะฝืนลืมตาขึ้นแม้ว่าจะลืมได้ไม่เต็มที่ก็ตาม

สิ่งแรกที่เห็นคือเจ้าของร่างกายกำยำที่บนตัวมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวปกปิดส่วนล่างเอาไว้และด้วยสัญชาตญาณที่ต้องการความอบอุ่นจึงร้องเรียกหาไออุ่นซึ่งจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเขา...

"คุณลุง~ หนูหนาว มากอดหน่อยสิคะ…"

สองแขนของจอมใจอ้ากว้างทั้งที่ดวงตายังปรือปรอย เธอไม่รู้ตัวเลยว่าการแสดงออกนั้นดูออดอ้อนมากเพียงใด ในขณะที่คนถูกเรียกนั้นไม่ได้สนใจจะสวมใส่เสื้อผ้าด้วยซ้ำก็หย่อนตัวลงนั่งข้างเตียงก่อนจะบีบจมูกเล็กของจอมใจด้วยความมันเขี้ยว

"ฉันบอกว่าให้เรียกคุณท่านยังไงล่ะ"

แทนที่จอมใจจะสลดเธอกลับหัวเราะคิกคักออกมาเบาๆ ราวกับไม่ได้หวั่นกลัวเขา ในช่วงที่ยังไม่ได้สติเต็มร้อยดูเหมือนว่าเธอจะผ่อนคลายไม่น้อยและดูจะไม่หวั่นเกรงเขาที่กำลังจะล้มตัวลงนอนใกล้เธอ

"หนูเป็นคนขาดความอบอุ่น ขอหนูซุกหน่อยได้ไหม..."

เพิ่งรู้ว่ายัยเด็กนี่เป็นเด็กขี้อ้อน...

ไม่รอคำอนุญาตใดๆ เธอก็ถือวิสาสะขยับตัวเข้าใกล้อหังการพร้อมกับตวัดแขนโอบกอดตัวเขาไว้โดยที่เขาก็ไม่หือไม่อืออะไร ทั้งที่ปกติแล้วเขาจะไม่นอนร่วมเตียงกับใคร แต่กับหญิงสาวคนนี้...

ไม่รู้สิ...บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าเพราะอะไรถึงยอมให้เธออยู่ใกล้ แต่เหตุผลหนึ่งที่ผุดขึ้นมาก็คือ...เขาชอบกลั่นแกล้งเธอ ยิ่งเห็นเธอจะร้องเขาก็ยิ่งชอบ

"นอน"

"กอดหนูหน่อย~"

จอมใจหลับตาลงอีกครั้งและออดอ้อนอหังการที่ยอมทำตามคำสั่งของเธอ

หากลูกน้องเขามาเห็นว่ามาเฟียอย่างเขายอมทำตามคำสั่งหญิงสาวตัวเล็กๆ เช่นจอมใจอย่างง่ายดาย มีหวังพวกมันคงหัวเราะเยาะลับหลังเขาอย่างแน่นอน

แต่นาทีนี้ไม่มีใครรู้เขาจึงไม่สนใจอะไรทั้งนั้นก่อนจะใช้เท้าเขี่ยผ้าห่มที่อยู่ตรงปลายเตียงขึ้นมาห่มทั้งเขาและจอมใจที่แม้จะหลับตาแต่ก็ยังขยับกายเบียดเสียดเข้าหาอหังการเพื่อหาไออุ่น

กลิ่นกายหอมๆ และกลิ่นสบู่จากคนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จทำให้จอมใจผ่อนคลายไม่น้อยก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างรวดเร็วโดยหลงลืมไปสิ้นว่าก่อนหน้านี้เคยหวาดกลัวเขาเพียงใด ในขณะเดียวกันอหังการก็หลับอย่างรวดเร็วไม่ต่างกันโดยหลงลืมไปว่าก่อนหน้านี้เขากำลังประสบกับปัญหานอนหลับไม่สนิทมาตลอดระยะเวลาหลายปี...

==========

#ได้นอนกอดแล้วมันสบายจิตสบายใจอ่ะดิ ทำมาเป็น... แหมมมมมมมม