วาสนาตัวประกอบที่ได้ครองพระเอกธงดำ

บทที่ 6 [2/2]

::

::

อหังการจำได้ว่าเขาเริ่มมีอาการนอนไม่หลับช่วงราวๆ อายุสามสิบ ส่วนต้นสายปลายเหตุนั้นเขาไม่ค่อยอยากจะรื้อฟื้นสักเท่าไหร่เพราะมันไม่ใช่เรื่องดี ซึ่งตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเขามักจะนอนแค่ไม่กี่ชั่วโมงต่อวันเท่านั้น

จะมีก็แต่เมื่อคืนที่เขาสามารถนอนหลับได้ยาวนานกว่าทุกคืนที่ผ่านมา อีกทั้งยังหลับโดยไม่รู้ตัวว่าตัวเองนอนกอดจอมใจทั้งคืน ถ้าไม่ใช่เพราะเธอละเมอเรียกชื่อใครบางคนออกมาเขาก็คงไม่ตื่นเช่นนี้

"จอมไม่อยากตาย คุณท่านไม่ฆ่าจอมได้ไหม~"

ชื่อที่เธอละเมอเรียกนั้นทำให้อหังการนึกสงสัยไม่น้อยก่อนจะปลุกเธอด้วยการแกล้งบีบจมูกอีกฝ่าย

"อย่าๆๆ อย่าฆ่าหนู คร่อก! "

คนที่ถูกแกล้งสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจเมื่อรู้สึกว่าตัวเองหายใจไม่ออกก่อนจะดิ้นทุรนทุราย แต่ทว่าเมื่อลืมตาตื่นและตั้งสติได้จึงเห็นว่าจมูกตัวเองถูกบีบเอาไว้โดยอหังการที่กำลังนอนเท้าศีรษะมองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่งแต่นัยน์ตาแฝงกับความขบขันอยู่ในนั้น

"คุณท่านจะฆ่าหนูให้ตายเหรอคะ! "

จอมใจดึงมือของอหังการออกจากจมูกตัวเอง ถอยหลังจนเกือบตกเตียงด้วยอาการตื่นตระหนก ถ้าไม่ใช่เพราะอหังการมือไวดึงแขนเอาไว้เธอก็คงหงายท้องหงายไส้ตกเตียงไปแล้ว

"จอมใจคือใคร"

อหังการเอ่ยถามเสียงเรียบ เขายังจับข้อมือของเธอเอาไว้เช่นเดิม แต่คนถูกถามกลับลังเลที่จะพูดว่าเธอควรอธิบายให้เขาฟังเช่นไรดีว่านั่นคือชื่อของเธอจากโลกเดิม แต่ด้วยความที่กลัวอหังการไม่เชื่อจึงเลือกที่จะตอบตัดปัญหาด้วยอีกเหตุผล

"ชื่อหนูเองค่ะ แต่เป็นชื่อเดิมก่อนจะใช้ชื่อดาหลัน"

จอมใจไม่ได้อยากโกหกแต่ก็ไม่รู้จะหาข้ออ้างอะไรที่สมเหตุสมผลมากกว่านี้ ในขณะที่อหังการก็นึกสงสัยว่าเพราะอะไรจอมใจต้องเปลี่ยนชื่อ แต่เมื่อคิดได้ว่าวัยรุ่นสมัยนี้มักนิยมเปลี่ยนชื่อเล่นกันไปเรื่อยก็พอจะเข้าใจได้ แม้จะคิดว่าเปลี่ยนไปเพื่ออะไรก็ตาม

"แล้วเธอชอบชื่อไหนมากกว่ากัน?"

แน่นอนว่าเธอชอบชื่อจอมใจมากกว่าเพราะมันคือชื่อของเธอในโลกเดิม แต่ทว่าหากอยู่ในโลกนี้และอยู่ในร่างนี้ อย่างไรเธอก็ต้องให้เกียรติเจ้าของร่างที่ตุยเย้ไปแล้วอยู่ดี

"ชอบทั้งสองชื่อค่ะ"

"ถ้าอย่างนั้นฉันเรียกจอมใจก็แล้วกัน"

ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงอยากเรียกเธอว่าจอมใจ รู้สึกว่าเรียกชื่อนี้แล้วมันเหมาะกับเธอมากกว่าดาหลันเสียอีก ในขณะที่ถูกเรียกว่าจอมใจก็ไม่ปฏิเสธชื่อนั้นอีกทั้งยังยิ้มรับตาหยีด้วยความชื่นชอบที่เขาจะเรียกชื่อจริงของเธอ

"ถ้าอย่างนั้นหนูก็จะเรียกคุณท่านว่าคุณลุงเหมือนกันค่ะ! "

"…"

อหังการอยากจะค้านเธอที่เรียกเขาเช่นนั้น แต่ทว่าสุดท้ายก็เลือกที่จะเงียบและได้แต่ปล่อยเลยตามเลยอย่างปลงตกเพราะปรามเท่าไหร่สุดท้ายเด็กคนนี้ก็ยังเรียกเขาว่าลุงอยู่ดี

"นอนต่อเถอะ"

"หนูนอนต่อไม่หลับแล้วค่ะ"

ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงแล้ว จอมใจคิดว่าตัวเองจะลุกจากเตียงแล้วแต่ทว่าก็ช้ากว่าอหังการที่ดึงเธอให้นอนลงอีกครั้งก่อนที่เขาจะพันธนาการเธอด้วยการกอดรัดตัวเธอเอาไว้ไม่ให้ดิ้นหนี

"แต่ฉันยังง่วง ยังอยากนอนต่ออีกหน่อย"

"คะ คุณลุงก็นอนต่อไปสิคะ! จะมานอนกอดหนูทำไม!"

เล่นกอดกันอย่างนี้หัวใจดวงน้อยของเธอก็เต้นแรงระส่ำน่ะสิ! แล้วเธอก็เพิ่งสังเกตด้วยว่าเขาไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้าเลยสักชิ้น! และดูเหมือนว่าอะไรบางอย่างมันกำลังทิ่มแทงบั้นท้ายของเธอด้วย!

จอมใจที่รู้สึกว่าตัวเองไม่ปลอดภัยพยายามดิ้นให้หลุดจากอหังการแต่ยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งรัดเธอและนั่นก็ทำให้เธอรู้สึกได้ถึงไอ้นั่นที่มันยิ่งเบียดเสียดก้นเธอ! มิหนำซ้ำ...กางเกงนอนของเธอยังถูกถอดออกจากตัวอีกด้วย!

"คะ คุณลุง~"

"อืม~"

ไม่รู้ว่าเสียงที่ตอบกลับนั้นคือการตอบรับหรือเสียงครางของอหังการกันแน่ จอมใจที่ถูกถอดกางเกงนอนถึงกับหน้าตาเหลอหลา แต่ไม่กี่วินาทีต่อมาขนอ่อนทั้งกายพลันลุกเกลียวเมื่อปลายนิ้วเรียวยาวกำลังแหวกกลีบเนื้อของเธอออกและแทนที่ด้วยการบดเบียดจุดอ่อนไหวภายนอก

"อื้อ~"

ร่างกายที่ไวต่อสัมผัสนั้นทำให้จอมใจมีอารมณ์อย่างรวดเร็วและในตอนนั้นเองเธอก็รับรู้ได้ถึงความใหญ่โตที่กำลังแทรกเข้ามาในกายพร้อมๆ กับความตื่นตระหนกที่แทรกเข้ามาในใจ

"ถะ ถุงยาง! คุณลุงไม่ได้ใส่ถุงยาง!"

จอมใจเอี้ยวตัวพยายามจะหันมองอหังการที่อยู่ทางด้านหลังแต่เขากลับไม่ได้ตื่นตกใจใดๆ อีกทั้งยังเริ่มขยับสะโพกสอบเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนจะเอ่ยบอกเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"ฉันสะอาด ที่ผ่านมาไม่เคยเอาสดกับใคร"

อหังการรู้ว่าจอมใจกำลังวิตกกังวล แต่เขาไม่อยากให้เธอรู้สึกเช่นนั้นและที่เขาพูดก็เป็นความจริงเพราะที่ผ่านมาเขาป้องกันมาโดยตลอด ยกเว้นก็แต่ครั้งนี้ที่เขาไม่ได้ป้องกัน แล้วอีกอย่างเขาเชื่อว่าจอมใจก็สะอาด...เพราะเธอไม่เคยผ่านชายคนไหนมาก่อนและมีเขาเป็นคนแรกของเธอ ฉะนั้นจึงมั่นใจว่าเธอไม่มีโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์อย่างแน่นอน

"แต่...หนูกลัวท้อง..."

ความกังวลฉายชัดในดวงตาจอมใจ เธอไม่ได้กลัวเรื่องโรคทางเพศสัมพันธ์เพราะในนิยายนั้นนักเขียนระบุอย่างชัดเจนว่าอหังการนั้นเป็นคนรอบคอบเรื่องเซ็กซ์มาก แต่เรื่องที่เธอกังวลคือกลัวท้องทั้งที่ยังไม่พร้อมต่างหาก แล้วอีกอย่าง...เธอจะท้องกับพระเอกไม่ได้เด็ดขาด! เพราะพระเอกต้องคู่กับนางเอก!!!

"ไม่เอานะ ไม่เอาๆๆ"

ในขณะที่จอมใจกำลังผลักไสอหังการให้ออกไปอยู่นั้นเขากลับรวบแขนเธาเอาไว้ก่อนจะเอ่ยในสิ่งที่ไม่คาดคิดออกมา

"ถ้าเธอท้องฉันจะรับผิดชอบเอง"

อหังการรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ เขารู้ว่าไม่ควรปล่อยให้ตัวเองมีเซ็กซ์โดยไม่ป้องกัน ซึ่งที่ผ่านมาเขาควบคุมตัวเองได้ดีมาโดยตลอด แต่ทว่ากับจอมใจแล้วนั้น...เขากลับไม่ได้คิดเรื่องป้องกันเอาเสียเลย คล้ายกับว่าเขาอยากทำตามใจตัวเองทั้งที่รู้ว่าอาจจะเกิดผลอะไรตามมา

แต่…สำหรับเขาแล้วนั้น เขาไม่ติดหากจอมใจจะท้อง

"ไม่เอา! หนูไม่อยากท้องกับคุณลุง!"

จอมใจพยายามหนีจากอหังการแต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดของเธอไม่อาจสู้คนที่โอบกอดเธอเอาไว้ได้

วูบหนึ่งประกายของอหังการพลันดำมืดขึ้นมาด้วยความไม่พอใจที่ได้ยินว่าเธอปฏิเสธเรื่องอยากมีลูกกับเขา ยิ่งเห็นเธอดื้อดึงต่อกันเช่นนี้เขาก็เกิดความรู้สึกอยากเอาชนะขึ้นมาก่อนจะจับเธอนอนคว่ำหน้าโดยกดข้อมือของเธอเอาไว้เหนือหัวในขณะที่ลำกายตอกตรึงเธอด้วยจังหวะหนักหน่วงมากขึ้นเรื่อยๆ

"พูดใหม่จอมใจ ฉันให้เธอพูดใหม่อีกครั้ง"

"อึ่ก! บะ เบาหน่อย! หนูจุก!"

เรี่ยวแรงที่กระแทกลงมานั้นทำเอาจอมใจถึงกับน้ำตาเล็ดเพราะอาการจุกและเสียดเสียวเกินไป แต่อหังการที่ยังไม่ได้คำตอบที่ต้องการนั้นกลับตอกลึกเธอมากกว่าเดิมจนเกิดเสียงกระทบของเนื้อที่ดังลั่นห้อง

"ตอบฉันสิจอมใจ ตอบฉันว่าเธออยากมีลูกกับฉัน"

น้ำเสียงเย็นเยียบที่เอ่ยถามนั้นไม่ได้ทำให้อหังการรู้ตัวเลยว่าเขากำลังทำให้จอมใจเริ่มหวาดกลัว ทั้งที่ไม่เห็นสีหน้าของอีกฝ่ายแต่จอมใจกลับรับรู้ได้ถึงกลิ่นไอที่ไม่ปลอดภัยแผ่ออกมา ในขณะที่อีกฝ่ายนั้นกำลังทำตัวเอาแต่ใจกับเธอด้วยการบีบหลังคอของจอมใจเอาไว้ไม่ให้เธอมีทางหนีไปไหน

"ปล่อยหนูนะ! ปล่อยหนู!!! อย่าทำกับหนูแบบนี้!"

ด้วยความกลัวจึงทำให้จอมใจพยายามจะคลานหนีออกจากใต้ร่างอหังการแต่ก็เป็นเช่นเดิมที่เธอไม่อาจสู้เรี่ยวแรงของอีกฝ่ายได้ก่อนจะกรีดร้องออกมาสุดเสียงและในตอนนั้นเองที่อหังการเหมือนจะดึงสติตัวเองกลับมาได้เมื่อเขาเพิ่งรู้ตัวว่าทำรุนแรงกับจอมใจที่นอนนิ่งคล้ายกับคนจำยอมต่อเขา

การกระทำนั้นไม่ต่างจากขืนใจจอมใจสักนิด!

"…"

อหังการที่อยู่ในอารมณ์สับสนเกิดชะงักนิ่งขึ้นมา จอมใจยังคงนอนคว่ำหน้าโดยไม่ขยับกายและนั่นก็ทำให้เขาจำต้องยอมถอดถอนท่อนเนื้อออกจากตัวเธอพร้อมกับพลิกตัวคนไร้เรี่ยวแรงให้นอนหงายเพื่อที่เขาจะได้มองเห็นหน้าเธอว่าอะไรและในตอนนั้นเองที่หัวใจดวงโตพลันกระตุกวูบอย่างรุนแรงเมื่อเห็นน้ำตาเม็ดโตของจอมใจที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน…

"จอมใจ…"

=========

#ต้องให้น้องมีน้ำตา!!! เดี๋ยวก็ถูกสาปหรอก!!!