บทที่ 8 [2/2]

1872 Words

:: :: อหังการถูกนำตัวมายังโกดังตู้คอนเทนเนอร์แห่งหนึ่ง เขาถูกจับมัดมือไพล่หลังโดยที่ยังไม่มีสติก่อนจะถูกหิ้วให้ออกจากรถที่นั่งมาและถูกนำตัวไปนั่งตรงเก้าอี้มีพนักพิงอีกทอดหนึ่ง "ไปเรียกนายมา" หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวท่ามกลางชายฉกรรจ์หลายคนออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างก่อนที่ลูกน้องหนึ่งในสิบจะออกไปตามเจ้านายที่กำลังรออยู่ในรถมาสักพักหนึ่งแล้ว "เอาตัวมันมาแล้วครับ" สิ้นเสียงประโยคนั้นคนพูดก็ถอยห่างออกจากประตูรถทันทีเพื่อหลีกทางให้เจ้านายลงจากรถ ควันบุหรี่ที่ถูกปล่อยออกมานั้นลอยคลุ้งไปตามแรงลมที่พัดผ่านมาก่อนที่คนสูบจะทิ้งก้นบุหรี่ลงบนพื้นอย่างไม่ใส่ใจ สองเท้าก้าวเดินตรงเข้าไปหาอหังการ แต่ขาข้างซ้ายกลับเดินกะเผลกจนต้องใช้ไม้เท้าช่วยพยุงในความสะดวก ในขณะเดียวกันอหังการก็ได้สติพอดี "ไม่เจอกันตั้งนานนะ" คำทักทายราวกับสนิทสนมกันแต่ความจริงแล้วนี่คือคำทักทายแรกของเมฆาในรอบสิบปีที่ทั้งสอง

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD