วาสนาตัวประกอบที่ได้ครองพระเอกธงดำ

บทที่ 2 [3/3] 🔞

"อยู่นิ่งๆ"

จอมใจเอาแต่หนีบขาจึงทำให้เขาไม่สามารถขยับนิ้วมือได้ แต่เธอก็ไม่อาจสู้เรี่ยวแรงของเขาที่จับเธออ้าขาออกอีกครั้งพร้อมกับใช้ขาเกยทับขาเธอเอาไว้ไม่ให้ขยับได้อีก

จอมใจที่ไม่ต่างจากโดนตรึงขาเอาไว้จึงไม่อาจดิ้นได้อีกต่อไป เธอกรีดร้องออกมาด้วยความเสียดเสียวเมื่อถูกปลายนิ้วยาวกระทุ้งเข้าออกโดนจุดอ่อนไหวภายในกายครั้งแล้วครั้งเล่า

"พะ พอแล้ว พอแล้ว! หนูจะไม่ไหวละ…กรี๊ด! "

พูดยังไม่ทันจบประโยคด้วยซ้ำร่างกายบอบบางของคนที่ถูกกดหน้าขาเอาไว้ก็เกร็งกระตุกอย่างแรงพร้อมกับน้ำสีใสแห่งความเสร็จสมพุ่งกระฉูดเต็มฝ่ามืออหังการที่มองคนตรงหน้าด้วยแววตาพึงพอใจเมื่อเขาสามารถทำให้เธอเสร็จสมได้ด้วยนิ้ว

จอมใจยังหัวสมองขาวโพลน เธอหอบหายใจกระเส่าอย่างคนเหน็ดเหนื่อยราวกับไปวิ่งมาทั้งที่ความจริงเธอแค่นอนอยู่บนเตียงเท่านั้น

อหังการเห็นจอมใจพรั่งพร้อมแล้วจึงไม่รอช้าที่จะขยับตัวนั่งเข่าอยู่กลางหว่างขาของเธอก่อนจะใช้หัวบานแดงก่ำที่ตอนนี้มันขยายตัวใหญ่ขึ้นถูไถกับช่องทางฉ่ำแฉะของเธอ

"เธอพร้อมแล้ว"

สติสตังของจอมใจยังกลับมาไม่ทันเต็มร้อยเธอก็ต้องหวีดร้องอีกครั้งเมื่อรู้สึกราวกับว่าร่างกายกำลังฉีกเป็นชิ้นๆ ในขณะที่ตัวตนใหญ่โตของอหังการก็ค่อยๆ คืบคลานเข้ามา

ความเจ็บปวดที่ได้รับทำให้จอมใจได้สติ เธอจิกเล็บลงกับหัวไหล่กว้างโดยที่เขาก็ไม่ปริปากต่อว่าอะไรเธอสักคำมีแต่ออกคำสั่งกับเธอด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"อย่าเกร็ง ฉันเข้าไปไม่ได้"

เพราะเพิ่งเสร็จสมมาหมาดๆ จึงทำให้ส่วนนั้นของคนใต้ร่างยิ่งบีบรัดหัวบานแดงก่ำของเขาที่เข้าไปยากเหลือเกิน อหังการรู้สึกได้เลยว่าความคับแน่นที่มากกว่าปกตินี้คืออะไรและยิ่งมั่นใจเมื่อเขาก้มมองดูส่วนนั้นของเธอแล้วพบว่ามันกำลังฉีกขาดและมีเลือดสีสดไหลออกมา

ในขณะที่จอมใจกำลังกดข่มความเจ็บนั้น อหังการกลับมองส่วนนั้นของเธอด้วยแววตาเรียบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์ใดๆ ทว่าครั้งนี้กระแสน้ำเสียงที่เอ่ยบอกกลับแหบพร่าเมื่อเขาโน้มตัวลงแนบกายกับจอมใจ

"อดทน"

ไม่มีคำพูดปลอบใจใดๆ จากเขาและสิ้นคำพูดนั้นจอมใจก็กรีดร้องออกมาอีกครั้งด้วยความรวดร้าวเมื่อกลางกายถูกกระแทกอย่างแรงด้วยท่อนเนื้อใหญ่โต

อหังการนิ่วหน้าเล็กน้อยในตอนโพรงร้อนของเธอบีบรัดเขาอย่างรุนแรงจนรู้สึกเจ็บไม่ต่างกัน

"อะ เอาออกไป"

จอมใจเอ่ยเสียงสั่น เธอหอบกระเส่าทั้งที่น้ำตายังนองหน้าพร้อมกับพยายามผลักอหังการให้ออกไปแต่ก็ถูกอีกฝ่ายกอดรัดเอาไว้แน่นก่อนจะเริ่มขยับสะโพกสอบด้วยจังหวะเชื่องช้าเนิบนาบ ผิดจากที่จอมใจคิดว่าเขาจะรุนแรงกับเธอมากกว่านี้เสียอีก

"ผ่อนคลาย ถ้าไม่อยากเจ็บไปมากกว่านี้"

อหังการกลับมาใช้น้ำเสียงราบเรียบอีกครั้ง เขาหยัดตัวขึ้นจากจอมใจก่อนจะจับหัวเข่าเธอให้อ้ากว้างกว่าเดิมเพื่อรับตัวตนของเขาให้มากขึ้น

"ละ ลึกเกินไปแล้ว! หนะ หนูเจ็บ!"

ไม่เพียงแค่เจ็บเท่านั้นเพราะเธอยังรู้สึกจุกอีกด้วย! ทุกครั้งที่เขาสอดลึกเข้ามาคล้ายกับว่าด้านในตัวเธอมีกระแสไฟแล่นผ่าน ซึ่งมันทำให้รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก

"อีกหน่อยก็เสียว"

ยิ่งพูดเหมือนยิ่งยุเพราะอหังการเริ่มขยับสะโพกสอบแรงมากขึ้นเรื่อยๆ จนจอมใจหัวสั่นหัวคลอน เธอพยายามใช้สองมือดันหน้าท้องแกร่งไม่ให้เขากระแทกเข้ามาลึกเกินไปแต่ท้ายที่สุดก็ถูกจับรวบข้อมือและกดเอาไว้ตรงท้องน้อยของเธอเอง

"หนะ หนูรู้สึกปละ แปลกๆ อีกแล้ว ฮึก หยะ หยุดก่อนได้ไหม ฮือ~"

อหังการขมวดคิ้วอย่างคนถูกขัดใจ เขามองดูจอมใจที่กำลังงอแงเอ่ยทั้งน้ำตา อาการสะอึกสะอื้นนั้นไม่ต่างจากเด็กน้อยในสายตาของเขาที่กำลังมองเธออย่างพิจารณาในข้อสังเกตที่เขามองข้ามไป

หากมองย้อนกลับไปเมื่อหลายวันก่อนที่เขาเจอเธอในเลานจ์นั้น เธอช่างดูแตกต่างจากตอนนี้ราวกับเป็นคนละคนกัน ตอนนั้นเธอดูไหลลื่นช่างยั่วและไม่ได้ดูหวั่นเกรงต่อสายตาเขาที่มองมา ทว่าคนใต้ร่างในตอนนี้ไม่ว่าเขาจะทำอะไรเธอก็ดูหวาดกลัวเขาไปเสียหมด

ความจริงแล้วมันอาจจะเป็นการแสดงก็เป็นได้ หรือว่าเธอความจำเสื่อมจริงๆ ถึงทำให้จำเรื่องก่อนหน้านี้ไม่ได้ แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรสำหรับอหังการแล้วก็ไม่ได้สลักสำคัญอะไรอยู่ดีเพราะสุดท้ายแล้วเธอก็อยู่ใต้ร่างเขาแล้ว…

อหังการไม่ได้สนใจน้ำตาของจอมใจแม้แต่น้อย สิ่งที่เขาทำคือการตอกสะโพกใส่เธอด้วยจังหวะที่เร็วและแรงมากขึ้นจนจอมใจหัวสั่นหัวคลอน อาการเสียดเสียวที่เกิดจากการกระแทกจุดอ่อนไหวในกายซ้ำๆ นั้นทำให้จอมใจเสร็จสมเป็นครั้งที่สอง สาม สี่ ห้าตามไปติดๆ ในขณะที่อหังการนั้นยังไม่ปลดปล่อยแม้แต่รอบเดียว

เป็นเวลากว่าหลายชั่วโมงที่จอมใจดิ้นทุรนทุรายอยู่ใต้ร่างของอหังการ เขาไม่ต่างจากเครื่องจักรที่ตอกท่อนเนื้อใส่เธออย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

จอมใจถูกจับเปลี่ยนท่าอยู่หลายครั้งจนเธอรู้สึกเหนื่อยล้าก่อนจะวิงวอนขอให้เขาหยุดทรมานเธอด้วยวิธการใหเธอเสร็จสมหลายๆ ครั้ง แต่คนไร้ใจอย่างอหังการนั้นไม่ได้สนใจในคำพูดเธอเลยมีแต่กระทุ้งกระแทกไม่พักจนเธอปล่อยน้ำเรี่ยราดเต็มที่นอน

ภาพสุดท้ายที่เธอจำได้ก่อนที่ทุกอย่างจะเลือนหายไปนั้นคือเจ้าของร่างกายกำยำกำลังขยับโยกอยู่บนตัวเธอด้วยใบหน้าเรียบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์…

==========

#อย่าให้เห็นนะว่าสักวันหนึ่งทำหน้าเลี่ยนงู้นกับยัยน้องอ่ะะะ!

#เสิร์ฟเสวตอนเช้าค่าพี่ๆ ไปทำงานจะสดชื่น~