วาสนาตัวประกอบที่ได้ครองพระเอกธงดำ

บทที่ 3 [1/2]

จอมใจตื่นขึ้นมาในเช้าอีกวันด้วยอาการปวดรวดร้าวไปทั้งตัว ถ้าหากไม่ประสบพบเจอเรื่องเซ็กซ์กับตัวเอง เธอคงคิดว่าตัวเองอาจจะถูกสิบล้อชนเอาก็เป็นได้เพราะเธอรู้สึกปวดไปทั้งตัวเสียเหลือเกิน

เมื่อคืนก่อนที่ภาพจะตัดไปนั้น เธอจำได้ดีทุกอย่างว่าเกิดอะไรขึ้น นึกไปแล้วก็ทั้งโกรธทั้งอายที่ถูกคนใจร้ายปู้ยี่ปู้ยำจนขาสั่นเช่นนี้ แล้วไหนจะตื่นขึ้นมาแล้วเห็นว่าเขายังนอนสูบซิการ์อย่างหน้าตาเฉย

เธอล่ะเกลียดใบหน้าที่คาดเดาอารมณ์อะไรของเขาไม่ได้จริงๆ

"คุณจะปล่อยหนูไปได้หรือยังคะ?"

จอมใจคิดว่าเขาก็แค่ต้องการร่างกายของเธอเท่านั้นและในเมื่อเขาได้ในสิ่งที่ต้องการแล้วก็สมควรจะปล่อยเธอไป แต่ทว่าคนที่นอนอยู่ข้างกายกลับตลบผ้าห่มออกจากตัวพร้อมวาดขายาวๆ ลงจากเตียงในสภาพร่างกายเปลือยเปล่าและนั่นก็ทำให้จอมใจเห็นเป็นครั้งแรกว่าแผ่นหลังกว้างที่แน่นตึงไปด้วยกล้ามเนื้อนั้นเต็มไปด้วยรอยสักน่าเกรงขาม มันคือรอยสักประเภทงานญี่ปุ่นแนวซามูไรเทือกๆ นั้น ในขณะที่หน้าอกด้านซ้ายมีรอยสักรูปหัวหมาป่า

จอมใจเผลอกลืนน้ำลายลงคอให้กับรอยสักที่ดูน่าหวั่นเกรง คนเราจะต้องใช้ความอดทนมากแค่ไหนถึงจะสักเต็มแผ่นหลังเช่นนี้ได้และไม่ว่าจะมองดูอย่างไรเธอก็รู้ได้ว่ารอยสักนี้เกิดจากความประณีตและความชำนาญของช่างที่มีฝีมือมันถึงได้ออกมาสวยราวกับมีชีวิต

ในขณะที่จอมใจกำลังขบคิดเรื่องรอยสักอยู่นั้น เธอก็ถูกดึงสติให้กลับมาด้วยคำพูดดับความหวังจากคนหน้านิ่ง

"ฉันยังรู้สึกไม่พอใจ"

เอ้า! ถ้าอย่างนั้นเธอก็ถูกเขาหลอกจิ้มไข่แดงฟรีน่ะสิ!

จอมใจในสภาพเนื้อตัวเปลือยเปล่าเพิ่งรู้ตัวว่าถูกเขาหลอก เธอขยับกายเล็กน้อยทว่าความเจ็บที่แล่นไปยังกลางกายทำให้เธอกัดฟันข่มความเจ็บเอาไว้ก่อนจะลุกขึ้นนั่งพร้อมกับใช้ผ้าห่มครึ่งหนึ่งปกปิดร่างกาย

"จะไม่พอใจได้ยังไงในเมื่อคุณได้ในสิ่งที่ต้องการไปแล้ว!"

เธอมองหน้าอหังการที่ยังคงยืนสูบซิการ์อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

เขาต้องการร่างกายนี้ไม่ใช่หรือ! และเขาก็ได้มันไปแล้ว นั่นไม่เท่ากับว่าเขาต้องปล่อยเธอไปหรอกหรือ!

ทว่าสิ่งที่จอมใจคิดมันจะไม่เป็นเช่นนั้นเมื่ออหังการเลิกคิ้วขึ้นแต่ก็ยังมองเธอด้วยแววตาเรียบนิ่ง

"อย่าเข้าใจผิดสิ ฉันไม่ได้บอกว่าต้องการร่างกายของเธอเสียหน่อย แต่สิ่งที่ฉันต้องการคือความพอใจต่างหาก ซึ่งเมื่อคืน...เธอสนองให้ฉันไม่ได้ ลีลาไม่ได้ จังหวะก็ห่วยแตก"

"..."

"แล้วไม่ต้องให้บอกใช่ไหมว่าใครกันแน่ที่ได้รับการสนอง?"

อะ ไอ้ตาแก่ตัณหากลับ!!! ไอ้คนเจ้าเล่ห์!!!

จอมใจได้แต่อ้าปากพะงาบๆ พูดอะไรไม่ออกด้วยความเจ็บใจเพราะสิ่งที่เขาพูดมันถูกต้องทุกอย่าง!

หากลองมาคิดๆ ดูแล้วเธอพบว่าเมื่อคืนเป็นเธอต่างหากที่เสร็จสมครั้งแล้วครั้งเล่าจนอ่อนล้าและหมดแรงไปเพราะถูกเขาเคี่ยวกรำข่มเหง เธอไม่ได้ทำอะไรให้เขาเลยแต่เป็นเธอต่างหากที่ถูกเขาจับเปลี่ยนท่าราวกับเป็นตุ๊กตาที่จะจับพลิกเช่นไรก็ได้

ช่างน่าอายจริงๆ!

คำพูดของอหังการไม่ต่างจากมีฝ่ามือใหญ่ฟาดเข้าที่ใบหน้าของเธออย่างจังจนชาหนึบ แต่จะให้ทำอย่างไรก็ในเมื่อเธอไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องอย่างว่ามาก่อน!

"ถะ ถ้าอย่างนั้นคุณก็จะฆ่าหนูเหรอคะ!"

จอมใจเกิดตื่นตระหนกจนหน้าซีดเผือด เธออุตส่าห์ถวายตัวให้แต่สุดท้ายกลับต้องมาตายเช่นนั้นหรือ! ไม่ยุติธรรมที่สุด!

"นั่นน่ะสิ เอายังไงดีนะ?"

คนเล่นลิ้นหน้านิ่งไม่ว่าเปล่ายังคว้าปืนที่เขาซุกเอาไว้ใต้หมอนที่ตัวเองนอนออกมาควงเล่นต่อหน้าจอมใจที่ตอนนี้จะร้องไห้อยู่รอมร่อเพราะตอนที่อ่านนิยายเรื่องนี้ นักเขียนได้ระบุเอาไว้อย่างชัดเจนว่าพระเอกในตอนเริ่มเรื่องนั้นเป็นคนมีนิสัยเหี้ยมโหดอำมหิตและเขาสามารถฆ่าคนได้ราวกับผักปลาโดยไม่รู้สึกผิดใดๆ

เรียกได้ว่าเป็นพระเอกธงดำสุดๆ! นอกจากนั้นเขายังใจแข็งและแน่นอนว่าคนที่จะเปลี่ยนพระเอกให้มีความรู้สึกนั้นก็คือนางเอกของเรื่อง!

แต่ปัญหาคือ...ตอนนี้ยัยนางเอกมันไปมุดหัวอยู่ที่หนายยย!!! ช่วยออกมาดัดสันดานพระเอกให้มีหัวใจหน่อยโว้ยยยยยย!!! เธอจะตายอยู่แล้วววว!!!

"คุณลุงขา~ คุณลุงอย่าฆ่าหนูเลยนะ เมื่อคืนหนูยังเป็นมือใหม่ ตะ แต่ถ้าหากหนูฝึกฝนมากกว่านี้ หนูเชื่อว่าสักวันหนูจะทำให้คุณลุงพอใจได้ค่ะ"

จอมใจไม่รู้ตัวเลยว่าความกลัวตายของเธอทำให้พูดอะไรออกมา สีหน้าเว้าวอนและแววตาขอร้องที่เอ่อคลอด้วยม่านน้ำตานั้นมันทำให้อหังการพอใจที่ได้เห็นมัน แต่ทุกอย่างจะดีกว่านี้มากถ้าสรรพนามที่เธอเรียกเขาไม่ใช่ลุง!

เขาอายุสี่สิบเท่านั้นมาเรียกเขาว่าลุงได้อย่างไรกัน!

"ฉันไม่ใช่ลุง ถ้าจะเรียกให้เรียกว่าคุณท่าน"

"ค่ะ คะ คุณท่าน ตกลงว่า...คุณจะยังไม่ฆ่าหนูใช่ไหมคะ?"

ทั้งที่ในใจก็กลัวแต่เพราะต้องทำให้อหังการพึงพอใจจึงทำให้เธอทำใจกล้าคว้าแขนของเขาเอาไว้ก่อนจะส่งสายวิงวอนให้ดูน่าสงสารที่สุดและไม่รู้ว่ามันได้ผลหรืออะไรก็ตาม แต่อย่างน้อยอหังการก็ยอมตกปากรับคำ

"ฉันจะให้โอกาสเธออีกครั้ง หลังจากที่ฉันกลับมาจากญี่ปุ่นฉันจะให้เธอลองทำ"

"ลองทำที่หมายถึง..."

จอมใจเว้นคำพูดเอาไว้เพื่อให้อหังการพูดต่อและมันก็ชัดเจนว่าเขาต้องการสิ่งใด

"เธอต้องขึ้นให้ฉัน"

"..."

"ขึ้นขย่มจนกว่าฉันจะแตกและถ้าทำได้ฉันจะปล่อยเธอไป "

==========

พ่อก็มุ่งกับน้องเกิ้นนนนนนนน! เอาเส้นเรื่องหน่อยไหมมม!!!