วาสนาตัวประกอบที่ได้ครองพระเอกธงดำ

บทที่ 3 [2/2]

::

::

ตามเส้นเรื่องเดิมดาหลันไม่มีโอกาสที่จะได้มานั่งพูดคุยกับอหังการเช่นนี้ รวมถึงเรื่องที่เธอนอนกับเขาก็ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเช่นกันเพราะทันทีที่ดาหลันเอ่ยปากบอกว่าใครต้องการชีวิตของอหังการ คนเลือดเย็นอย่างเขาก็ปลิดชีพดาหลันทิ้งทันที

แต่ทว่าครั้งนี้เนื้อเรื่องกลับบิดเบือนไปเล็กน้อยเพราะเป็นจอมใจที่อยู่ในร่างดาหลันได้ทำเรื่องเกินคาดเอาไว้อย่างการนอนกับอหังการเพื่อทำให้เขาพึงพอใจในตัวเธอแลกกับการที่เขาจะไว้ชีวิตเธอและนั่นจึงยืดเวลาตายของเธอออกไปอีกเล็กน้อย อย่างมากก็อีกสามวัน…เพราะตอนนี้พระเอกของเรื่องกำลังไปญี่ปุ่นเพื่อทำธุรกิจที่นั่น

ก่อนหน้านี้จอมใจอ้างว่าเธอความจำเสื่อมทำให้จดจำไม่ได้ว่าเธอกับอหังการเคยเจอกันมาก่อน ซึ่งในนิยายไม่ได้บรรยายส่วนนี้เอาไว้ บวกกับตัวประกอบอย่างดาหลันแทบไม่มีข้อมูลอะไรเลยจึงทำให้จอมใจไม่อาจรู้ได้ว่าตัวละครนี้มีที่มาที่ไปเช่นไร แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เป็นไรเพราะเธอตั้งใจเอาไว้แล้วว่าแค่หาทางรอดจากพระเอกให้ได้ก็พอแล้วและหลังจากนั้นก็ปล่อยให้เนื้อเรื่องในนิยายดำเนินต่อไปอย่างที่มันควรจะเป็น แค่นี้เธอก็ไม่ต้องตายอีกทั้งนิยายยังจบแบบแฮปปี้เอนดิ้งอีกต่างหาก!

แต่ก่อนจะรอดพ้นจากพระเอกให้ได้เธอต้องทำให้เขาพึงพอใจในตัวเธอเสียก่อนและเมื่อเขาพึงพอใจเขาก็จะปล่อยเธอให้เป็นอิสระ!

จอมใจลองไล่เรียงไทม์ไลน์ว่าพระเอกกับนางเอกจะเจอกันได้อย่างไรก่อนจะคิดขึ้นได้ว่าพวกเขาทั้งสองจะพบเจอกันครั้งแรกที่งานเลี้ยงในโรงแรมแห่งหนึ่งหลังจากที่พระเอกเพิ่งกลับมาจากญี่ปุ่นและคืนนั้นเขาก็ไปร่วมงานเลี้ยงทันที แต่ระหว่างที่อยู่ในงานเลี้ยงก็ดันเกิดเรื่องเพราะมีมือปืนส่งคนมาสังหารอหังการและคนที่ช่วยพระเอกให้รอดพ้นจากมือปืนอย่างทันควันนั้นก็คือนางเอกของเรื่อง!

นี่แหละๆๆ! จุดนี้แหละคือจุดที่ทำให้พระเอกสนใจนางเอกขึ้นมา! เพียงเพราะเธอมีใบหน้าละม้ายคล้ายกับคนรักของเขา แต่ในบทบรรยายบอกว่าพระเอกนั้นยังคงทำตัวเฉยชาแม้ว่าในใจจะเริ่มสนใจนางเอกแล้วก็ตาม

ตอนที่จอมใจอ่านมาถึงตรงนี้ เธอก็อดเบะปากไม่ได้เพราะรู้สึกว่าตัวละครอย่างพระเอกนั้นน่าหมั่นไส้ที่สุด เขาเป็นคนพวกปากอย่างใจอย่างเพราะอย่างนั้นเธอที่อ่านถึงครึ่งเรื่องจึงยังไม่เห็นว่าพระนางจะรักกันเสียที ท้ายที่สุดจึงเกิดความเบื่อและเลิกอ่านไปเสียก่อน

"เฮ้อ~ ชีวิต"

จอมใจที่ถูกขังอยู่ในห้องเดิมได้แต่นั่งถอนหายใจอย่างปลงตกให้กับชะตาชีวิตตัวเอง เกิดใหม่ทั้งทีทำไมไม่เป็นตัวละครอื่นแต่กลับมาเป็นตัวประกอบที่ต้องตายตั้งแต่ฉากแรก ถ้าไม่ใช่เพราะอหังการบอกว่าจะต้องทำให้เขาพึงพอใจในตัวเธอ ป่านนี้เธอคงตายไปนานแล้ว แต่ก็ใช่ว่าจะวางใจเพราะถ้าครั้งหน้าเธอทำให้เขาพึงพอใจในตัวเธอไม่ได้ เธอคงต้องตายจริงๆ!

แล้วเรื่องที่ต้องทำให้พอใจดันเป็นเรื่องเซ็กซ์อีก! จะบ้าตายวันละหลายๆ รอบ!

เสียงเคาะประตูตามมารยาทดังขึ้นดึงสติคนที่ไม่มีอะไรให้ทำหันไปมองก่อนจะเห็นว่าคนที่เข้ามาคือแม่บ้านคนหนึ่งที่แนะนำตัวว่าชื่อ ‘ป้าอร’

"ป้าเอามื้อเที่ยงกับเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้ค่ะ"

ถาดอาหารมื้อเช้าถูกวางลงตรงโต๊ะตัวเล็กหัวเตียงพร้อมกับเสื้อผ้าชุดใหม่ซึ่งเป็นชุดลำลองสบายตัวและชุดชั้นในที่มีไซซ์ขนาดเดียวกับเจ้าของร่างสวมใส่

"เอ่อ แล้วคุณท่าน...ไปหรือยังคะ?"

จอมใจถามป้าอรที่แย้มยิ้มมุมปากเล็กน้อยตามมารยาท

"ออกเดินทางเมื่อสิบนาทีก่อนแล้วค่ะ อ้อ แล้วก็นี่ค่ะ คุณท่านฝากมาให้"

ป้าอรเกือบลืมของอีกชิ้นที่เจ้านายฝากเอาให้จอมใจ

กระเป๋าขนาดพกพาสำหรับใส่ไอแพดหรือโน๊ตบุ๊คใบหนึ่งถูกยื่นมาตรงหน้า พร้อมกับคำพูดของป้าอรที่มีแต่จอมใจเข้าใจ

"คุณท่านบอกว่าเอาไว้ให้คุณศึกษาน่ะค่ะ"

รอยยิ้มยังคงประดับบนใบหน้าป้าอรแต่ดูเหมือนเธอจะไม่ได้รู้เรื่องว่าสิ่งที่อหังการฝากบอกนั้นคือเรื่องอะไร จะมีเพียงจอมใจที่เกิดอาการประดักประเดิดขึ้นมา

"ขอบคุณค่ะ"

จอมใจยิ้มสู้ก่อนจะรับกระเป๋าพกพานั้นมาถือไว้เอง ในขณะที่ป้าอรเมื่อหมดธุระแล้วก็ขอตัวออกจากห้องและไม่ลืมที่จะล็อกประตูขังจอมใจเอาไว้เช่นเดิม

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ จอมใจที่ยืนอยู่ไม่รอช้าที่จะเข้าห้องน้ำและจัดการอาบน้ำชำระร่างกาย โชคดีที่อหังการไม่ได้รุนแรงกับร่างกายของเธอหรือใช้กำลังทำร้ายกัน อย่างมากเขาก็แค่ตอกหนักและเสร็จค่อนข้างยากก็เท่านั้นเอง

จอมใจใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำราวๆ ยี่สิบนาที หลังจากแต่งตัวด้วยชุดที่ป้าอรเอามาให้แล้วเธอก็กลับมาหย่อนก้นนั่งลงบนเตียงแต่ด้วยความลืมตัวไปว่าส่วนกลางกายยังเจ็บร้าวระบมอยู่จึงทำให้เธอรีบเด้งตัวลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

"โอ๊ย~ เจ็บๆๆ"

ไม่เจ็บสิแปลกเพราะอหังการเล่นกระแทกเธอหนักหน่วงเสียขนาดนั้น ที่ยืนขึ้นได้อย่างนี้ก็นับว่าบุญมากแล้ว

จอมใจเลิกสนใจกับอาการร้าวระบมตรงกลางกายและหันมามองถาดอาหารมื้อเช้า เธอไม่ปฏิเสธที่จะทานมื้อเช้าเพราะอย่างไรกองทัพก็ต้องเดินด้วยท้อง เรื่องศักดิ์ศรีอดข้าวอดน้ำอะไรนั่นเธอจะไม่ทำเด็ดขาดและนับว่าอหังการยังปราณีอยู่มากเพราะอย่างน้อยอาหารที่เอามาให้เธอทานนั้นนับว่ารสชาติอร่อยมากเลยทีเดียว อีกทั้งยังมีแก้วยาที่ในนั้นมียาสามสี่เม็ด ซึ่งเธอคาดเดาว่าอาจจะเป็นยาพาราและยาแก้อักเสบ

จอมใจใช้เวลาทานข้าวไม่นานก็เสร็จ หลังจากนั้นก็ทานยาโดยไม่อิดออดใดๆ ก่อนจะมานั่งเล่นรับลมตรงริมระเบียง หัวน้อยๆ ของเธอชะโงกมองดูข้างล่างก็เห็นว่ารอบๆ คฤหาสน์เต็มไปด้วยการ์ดหลายสิบชีวิตที่ยืนตามจุดต่างๆ

เห็นอย่างนี้แล้วจอมใจก็ไม่แปลกใจว่าทำไมดาหลันกับนักฆ่าชายคนนั้นที่ได้รับภารกิจให้สังหารอหังการถึงได้ถูกจับตัวได้ง่ายๆ เพราะทันทีที่เข้ามาในอาณาบริเวณคฤหาสน์หลังนี้ก็เท่ากับว่าไร้หนทางกลับแล้ว การ์ดแต่ละคนนับว่ามีฝีมือสมกับที่เป็นลูกน้องของมาเฟียอย่างอหังการที่มีชื่อเสียงลือเลื่องเรื่องความโหดเหี้ยมอำมหิตที่สามารถฆ่าคนได้โดยไม่รู้สึกอะไร

เวรกรรมของตัวประกอบคนนี้จริงๆ ที่ดันมาตายง่ายๆ เพราะถูกฟาดศีรษะหนึ่งครั้งด้วยไม้และในตอนนั้นเองที่จอมใจยกมือขึ้นแตะหน้าผากตัวเองเบาๆ ก่อนจะเบ้หน้าออกมาด้วยความเจ็บ

เมื่อตอนรุ่งสางตอนที่ยังนอนหลับอยู่นั้นเธอรู้สึกเจ็บจี๊ดบริเวณหน้าผากที่ถูกฟาด แต่ด้วยอาการเหนื่อยล้ามากเกินไปจากเรื่องอย่างว่าที่อหังการทำทั้งคืนจึงทำให้เธอไม่อาจฝืนลืมตาตื่นและไม่รู้ตัวเลยว่าอหังการทำอะไรกับบาดแผลของเธอ ทว่าเมื่อส่องกระจกดูตอนที่กำลังล้างหน้าจึงได้เห็นว่าบาดแผลบริเวณหน้าผากที่ถูกฟาดนั้นถูกเย็บและแปะผ้าก็อตอย่างดีเสียแล้ว

จอมใจไม่แน่ใจว่าคนที่ทำแผลให้เธอเป็นอหังการหรือเป็นใคร แต่ใดๆ ก็คือเขาไม่ได้ละเลยบาดแผลของเธอแม้ว่าก่อนหน้านี้จะขู่เธอให้กลัวจนตัวสั่นก็ตามและการกระทำของเขามันก็ทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่า…

นี่แหละๆๆ นี่คือพระเอกที่ขึ้นชื่อว่าปากไม่ตรงกับใจที่สุด!

=========

#จับตามองคนซึนเอาไว้ค่ะพี่ๆ ตาแก่มันเป็นพระเอกธงดำที่ไม่รู้ว่าจะเขียวตอนไหนค่ะ