วาสนาตัวประกอบที่ได้ครองพระเอกธงดำ

บทที่ 5 [1/2]

กว่าอหังการจะยอมปล่อยตัวจอมใจให้เป็นอิสระก็เป็นช่วงสายแล้ว จอมใจที่แรงหมดก็นอนหลับไปอีกครั้งในขณะที่อหังการนั้นยังไม่ได้หลับเลยและเขากำลังสูบซิก้าร์สูตรพิเศษที่ผลิตขึ้นมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ

ควันของมันเป็นตัวขับกล่อมให้นอนหลับลึกกว่าเดิมเพราะอย่างนั้นจึงมั่นใจว่าตอนนี้จอมใจจะหลับสนิทเกินกว่าจะตื่นขึ้นมาในเวลานี้

เจ้าของร่างสูงใหญ่กว่าร้อยเก้าสิบเซนติเมตรลุกขึ้นจากเตียงนอน เขาขยับคอซ้ายขวาจนเกิดเสียงกร๊อบแกร๊บอย่างไม่ใส่ใจมากนักก่อนจะคว้ากางเกงสแล็กตัวเดิมมาสวมใส่

อหังการหลุบสายตาเรียบนิ่งมองคนบนเตียงที่ยังนอนหลับสนิทก่อนจะก้มตัวลงและใช้ผ้าห่มห่อตัวจอมใจจากนั้นก็อุ้มเธอในท่าเจ้าสาวและเดินออกจากห้องขังนี้โดยมีอาไทที่เปิดประตูรอ

จุดหมายปลายทางคือห้องนอนของเขาเองและเมื่อถึงห้องนอนแสนกว้างขวางที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหราแล้วนั้นเขาก็ก้าวเดินตรงไปยังเตียงนอนก่อนจะค่อยๆ วางจอมใจลงอย่างแผ่วเบา

แอร์ภายในห้องถูกปรับอากาศให้ไม่ร้อนและไม่หนาวจนเกินไป ก่อนที่อหังการจะเข้าห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายเขาก็หันกลับมามองจอมใจอีกครั้ง แววตาเรียบนิ่งที่มองเธอไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาและไม่กี่วินาทีต่อมาเขาก็เดินเข้าห้องน้ำโดยไม่รั้งรออะไรอีก

::

::

จอมใจตื่นขึ้นมาอีกครั้งตอนเที่ยงวัน หากไม่ใช่เพราะท้องกำลังประท้วงหาอาหารเธอคงจะยังไม่ตื่น แต่เมื่อพบว่าตัวเองอยู่ในห้องที่แตกต่างจากเดิมก็มึนงงไม่น้อย

ที่นี่ไม่ใช่ห้องนอนคับแคบที่มีแค่เตียงนอนอย่างเดียวเหมือนอย่างห้องที่เธอเคยนอน แต่มีพื้นที่กว้างขวางและเฟอร์นิเจอร์หรูหราประดับห้อง

คนที่ยังนั่งอึนอยู่บนเตียงยังไม่ทันจะได้คิดอะไรประตูห้องก็เปิดออกพร้อมกับป้าอรที่เดินเข้ามา

"ได้เวลาทานข้าวแล้วค่ะ คุณดาหลัน"

จอมใจเพิ่งคิดว่าตัวเองยังไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้าแต่เมื่อก้มมองถึงได้เห็นว่าเธอแต่งตัวเรียบร้อยแล้วแม้ว่าจะยังสวมใส่ชุดนอนเดิมที่ใส่เมื่อคืนก็ตาม

"แล้วก็เสื้อผ้าชุดใหม่ของคุณอยู่นี่ค่ะ"

ถุงกระดาษใบหนึ่งถูกยื่นมาให้จอมใจที่รับมาโดยไม่ปฏิเสธ จะให้ปฏิเสธได้อย่างไรในเมื่อตอนนี้เธอก็ไม่มีเสื้อผ้าสวมใส่ แต่ทว่าเมื่อหยิบของข้างในออกมาดูถึงได้เห็นว่าเป็นเสื้อผ้าแบรนด์ดัง แม้จะเป็นแค่ชุดลำลองแต่ก็มีราคาแพงไม่น้อย

จอมใจไม่เคยใส่เสื้อผ้าราคาแพงเช่นนี้เลย ชีวิตของเธอในโลกเดิมนั้นเป็นแค่นักศึกษาธรรมดาที่ใช้เพียงข้าวของและเสื้อผ้าราคาจับต้อง เธอทำงานหาเงินเองจึงต้องใช้เงินอย่างประหยัดมัธยัสถ์ แต่การที่เธอมาใส่เสื้อผ้าราคาแพงเช่นนี้จึงทำให้รู้สึกตะขิดตะขวงไม่น้อย

"ใส่ไปเถอะค่ะ เสื้อผ้าราคานี้สำหรับคุณท่านแล้วขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอกค่ะ"

ป้าอรพูดยิ้มๆ เหมือนจะรู้ว่าจอมใจกำลังคิดอะไรอยู่และเธอก็ไม่ได้อยากเรื่องมากจึงเลือกที่จะรับไว้

"ขอบคุณค่ะ เอ่อ แล้วมื้อเที่ยง…"

ปกติป้าอรจะเป็นคนเอาอาหารมาให้ทานถึงที่แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้อีกฝ่ายจะไม่ได้ถือถาดอาหารมาด้วย

"คุณท่านอนุญาตให้คุณลงไปทานที่ห้องอาหารได้ค่ะ"

"แล้วตอนนี้คุณท่านอยู่ไหนคะ? "

"ออกไปทำงานตั้งแต่เก้าโมงแล้วค่ะ"

"…"

จอมใจทำปากขมุบขมิบแอบบ่นอหังการที่เขานั้นเป็นคนถึกเกินเบอร์ เพราะเธอเห็นว่าเขามายุ่มย่ามกับเธอเมื่อตอนรุ่งสางและกว่าจะหยุดเคี่ยวกำเธอนั้นก็เป็นตอนสายแล้ว แล้วไหนจะยังต้องไปทำงานอีก นับว่าเขาเก่งกาจสามารถเกินไปแล้ว!

ตาแก่แรงตึง!

คล้อยหลังป้าอรเดินออกจากห้องนอนไปแล้วจอมใจก็รีบอาบน้ำและลงไปทานข้าวมื้อเช้าที่เป็นเวลาเที่ยงตามที่ป้าอรบอกและนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เธอมีโอกาสได้สำรวจคฤหาสน์ของอหังการ ตอนที่อ่านนิยายและผู้เขียนบรรยายถึงความหรูหราของคฤหาสน์หลังนี้เธอก็นึกภาพตาม แต่ก็ไม่คิดว่าเมื่อได้เห็นกับตาตัวเองเช่นนี้แล้วจะพบว่าความหรูหรานั้นมันมากเกินกว่าที่บรรยายเอาไว้เสียอีก

หลังจากที่ทานอาหารเสร็จจอมใจที่ไม่มีอะไรทำก็นั่งว่าง หากเป็นโลกเดิมในเวลานี้เธอคงไปมหาลัยและหลังเลิกเรียนก็ไปทำงานพาร์ตไทม์ แต่ทว่าในโลกนี้เธอกลับไม่อาจทำอะไรได้เลยเพราะทุกอย่างขึ้นอยู่กับอหังการ ซึ่งวันนี้เขาก็ไม่ได้ให้คำตอบกับเธอว่าสิ่งที่เธอทำให้เขาเมื่อช่วงรุ่งสางที่ผ่านมานั้นเขาพึงพอใจหรือไม่อย่างไร

เธอทุ่มแรงกายแรงใจขึ้นขย่มให้เขาเชียวนะ! มันต้องมีสักนิดแหละที่เขาจะพึงพอใจในสิ่งที่เธอทำ!

ขาเธอยังสั่นไม่หายเลย!

"เห้อ~ เบื่อจังเลยน้าาา~"

จอมใจนั่งแกร่วอยู่กับโต๊ะไอซ์แลนด์ภายในครัวที่ตอนนี้ไม่มีใคร เธอรู้สึกเบื่อหน่ายที่ตัวเองไม่มีอะไรทำถึงแม้ว่าป้าอรจะบอกว่าเธอสามารถเดินสำรวจภายในคฤหาสน์ได้ก็ตาม ซึ่งนั่นเป็นคำพูดจากอหังการที่ถ่ายทอดให้ป้าอรอีกทอดหนึ่ง

"ทำไมถึงมานั่งอยู่ตรงนี้ล่ะคะ? ไม่ไปเดินเล่นเหรอคะ?"

คฤหาสน์แห่งนี้กว้างขวาง ด้านหลังเป็นสวนดอกไม้และถ้าหากเดินไกลอีกหน่อยก็มีธารน้ำตกไหลผ่านเพราะจุดนี้เป็นตาน้ำที่ผุดขึ้นมาตามธรรมชาติ นั่นจึงทำให้คฤหาสน์แห่งนี้มีน้ำตกส่วนตัว

จอมใจที่ได้ยินอย่างนั้นกลับส่ายหน้าปฏิเสธเบาๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย

"หนูไม่กล้าเดินสุ่มสี่สุ่มห้าค่ะ กลัวถูกยิงหัวกระจุย"

คำพูดนั้นทำเอาป้าอรถึงกับหัวเราะออกมาเบาๆ เธอเป็นแม่บ้านของอหังการมาสามสิบกว่าปีแล้วจึงเห็นมาหมดแล้วว่าเจ้านายตัวเองโหดเหี้ยมแค่ไหน แต่นั่นมันในกรณีที่มีคนคิดร้ายกับเขา แต่ถ้าหากไม่ใช่คนประเภทนั้นอย่างไรเขาก็ไม่ทำอะไรอยู่แล้ว

ยกเว้นก็แต่...หญิงสาววัยขบเผาะคนนี้ที่ป้าแม่บ้านเห็นว่าคุณท่านไม่ลงมือทำอะไรทั้งที่อีกฝ่ายใจกล้าบุกเข้ามาในคฤหาสน์ที่มีบอดี้การ์ดฝีมือดีนับสิบคน

ไม่สิ ไม่ใช่เจ้านายไม่ลงมือทำอะไร เขาลงมือไปแล้วเพียงแต่ไม่ใช่การเอาชีวิตก็เท่านั้นเอง

ดูจากร่องรอยแดงช้ำจากการดูดที่เขาทิ้งไว้ตรงคอระหงทำให้ป้าอรรู้ว่าทั้งสองคนมีอะไรลึกซึ้งกันแล้วอย่างแน่นอน

จอมใจไม่รู้ตัวเลยว่าเธอกำลังถูกป้าอรมองด้วยสายตาแบบไหน ตอนนี้สิ่งที่เธอสนใจคือเหล่าผักสดและวัตถุดิบหลายอย่างที่ป้าอรถือเข้ามาก่อนหน้านี้ต่างหาก

"ว่าแต่คุณป้าจะทำอะไรเหรอคะ?"

ป้าอรเลื่อนสายตากลับมามองพวกผักและวัตถุดิบอีกครั้ง เธอกำลังจัดแจงแยกว่าอะไรเป็นอะไรพร้อมกับเอ่ยบอกว่ากำลังจะทำอะไร

"ป้าจะต้องเตรียมผลไม้และมื้อเย็นให้คุณท่านค่ะ"

เจ้านายของเธอค่อนข้างกินยาก จะเรียกว่าเรื่องมากก็ไม่ผิดมากนักและอาหารที่เขาจะกินนั้นจะต้องผ่านฝีมือป้าอรเท่านั้น

"มีอะไรให้หนูช่วยไหมคะ เห็นอย่างนี้หนูก็เป็นผู้ช่วยเชฟน้า~"

ตอนอยู่ที่โลกเดิมจอมใจทำงานพิเศษเป็นผู้ช่วยเชฟในภัตตาคารชื่อดัง แม้จะไม่ใช่เชฟหลักแต่เรื่องตระเตรียมของนั้นเธอชำนาญมาก อีกอย่างเธอก็ทำได้หลากหลายเมนูเพราะเป็นคนชอบทำอาหารอยู่แล้ว

"เอาสิ ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มเลย"

ป้าอรไม่ปฏิเสธที่จอมใจเสนอตัวช่วย คนที่มีอะไรทำแล้วก็ยิ้มกว้างอย่างดีใจก่อนจะนำผักสดไปล้างด้วยท่าทีกระตือรือร้น

"คุณท่านคุมอาหารเพราะอย่างนั้นจึงต้องพิถีพิถันเรื่องโภชนาการหน่อย"

เรื่องนี้จอมใจไม่ค่อยมีความรู้เท่าไหร่เพราะทุกครั้งที่เธอทำอาหารนั้นเน้นแค่ความอร่อยเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้เมินในสิ่งที่ป้าอรบอก เพราะถือว่าฟังประดับความรู้เอาไว้ก็ไม่เสียหายอะไร

"คุณดาหลันก็ลองทำสักเมนูสิคะ"

จอมใจตาวาวเมื่อได้ยินว่าป้าอรให้เธอลองทำอาหารสักเมนู นี่อาจจะเป็นอีกวิธีหนึ่งที่ทำให้เขาพึงพอใจและอาจจะปล่อยเธอเร็วขึ้นก็เป็นได้! จอมใจที่คิดได้อย่างนั้นก็ยิ่งกระตือรือร้นมากกว่าเดิม

"ขอบคุณค่ะป้า หนูจะทำให้สุดฝีมือเลยค่ะ! "

==========

#สู้เขายัยหนู!!! สักวันตาลุงมันต้องรักหนูหัวปักหัวปำแน่!