ตอนที่3 แฟนเก่า

1457 Words

(wowwa:Take) ฉันตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นเขาอยู่ในห้องแล้ว ฉันก็เลยไปอาบน้ำพอเดินลงมาข้างล่างก็เห็นป้าจิตกับพี่จาพี่แจมกำลังทำความสะอาดบ้านอยู่ฉันกำลังจะเข้าไปช่วยแต่โดนพี่จาห้ามไว้ “สวัสดีค่ะคุณวาววา"ฉันหันไปตามเสียงที่เอ่ยทักทายฉัน “สวัสดีค่ะคุณเคท มาแต่เช้าเลยมีธุระอะไรหารือป่าวคะ"ฉันก็ทักทายกลับพร้อมรอยยิ้ม “เอ่อ ป่าวค่ะแค่แวะมาหาเวคลาสน่ะค่ะ แต่ปกติแต่ก่อนฉันไม่ต้องมีธุระก็มาได้ตลอดนะคะ"เอาแล้วสิยัยเคทนี่เริ่มจะเปิดศึกกับฉันแล้วสินะ ฉันอุตส่าห์ไม่สนใจแล้วนะ “อ่อ ค่ะ แต่คุณเวคลาสออกไปทำงานแล้วนะคะ เขาไม่ได้บอกคุณหรอคะ หรือว่าเขาไม่รู้ว่าคุณจะมา" “ค่ะ ฉันไม่ได้บอกเขา งั้นขอตัวนะคะเดี๋ยวไปหาเขาที่ทำงานก็ได้ คุณวาววาคงไม่ว่าอะไรนะคะ"หึดูก็รู้ว่าพูดให้ฉันหึงสินะคะ ใครจะดูไม่ออกว่ายัยเคทอะไรนี่คงไม่ใช่เพื่อนธรรมดาหรอกค่ะ “ไม่ว่าหรอกค่ะเชิญคุณเคทตามสบายเลยค่ะ"ฉันตอบแล้วก็ส่งยิ้มกลับไปทำเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรแต่ในใจก็เจ็บดีเหมือนกันนะ พูดจบยัยคุณเคทอะไรนั่นก็เดินสะบัดตูดออกไปทันที “คุณเทเป็นแฟนเก่าคุณเวคลาสน่ะ แต่ก่อนมาบ่อยแล้วก็หายไป3ปีได้พึ่งเห็นมานี่แหละ"ป้าจิตบอกฉันเสียงเข้มแววตาป้าจิตดูกังวลมาก็คงห่วงความรู้สึกของฉันนั่นแหละ “แฟนเก่าหรอคะ แล้วทำไมคุณเวคลาสถึงบอกว่าเพื่อนล่ะคะ ปถมยังทำเหมือนไม่สนใจคุณเคทอีก"ฉันคิดไว้แล้วล่ะว่าเขาสองคนไม่เหมือนเพื่อนธรรมดา “แต่ก่อนคุณเวคลาสรักคุณเคทมากพอคุณเคทหายไปก็คงเกลียดมากอยู่เหมือนกัน" “อ่อ ค่ะ" “แต่หลานก็ต้องระวังด้วยนะคนที่เคยรักมากกลับมาใกล้ชิดกันป้ากลัวว่าคุณเวคลาสจะหวั่นไหว" “ไม่เป็นไรหรอกค่ะป้า วากับเขาแต่งงานกันเพราะอะไรป้าก็รู้" “โธ่หลานป้า"ป้าจิตเข้ามากอดปลอบฉันนั่นแหละมันทำให้น้ำตาฉันไหลออกมาอีกแล้ว พึ่งจะอาทิตย์เดียวเองก็จะมีศัตรูแล้วหรอเนี่ย “นั่งเหม่ออะไรอยู่คนเดียว" “อุ๊ย คุณเวคลาสวาตกใจหมดเลย ว่าแต่ทำไมวันนี้คุณกลับเร็วจังคะ" ฉันสะดุ้งตกใจกำลังคิดอะไรเพลินๆคุณอยู่คุณเวคลาสก็เดินเข้ามาไม่ให้ซุ่มให้เสียงเลย “นี่มันห้าโมงเย็นแล้วนะ" “ก็ปกติคุณกลับเกือบทุ่มนิคะ" “เดี๋ยวนี้สงสัยเก่งนะ ต่อปากต่อคำเก่งด้วยสิ สงสัยฉันคงจัดการคนปากเก่งสักหน่อยแล้วมั้งวันนี้"เขาพูดพร้อมกับก้มหน้าลงมาใกล้หน้าฉันทำให้หน้าเราห่างกันแค่คืบ “ปะ ป่าวค่ะ วาเข้าบ้านก่อนนะคะ"พูดจบฉันก็รีบเดินเข้าบ้านทันที เรานั่งกินข้าวเสร็จก็ขึ้นห้องฉันรีบอาบน้ำแล้วเตรียมตัวจะนอนแต่ “คุณ ทะ ทำไม ไม่ใส่เสื้อผ้า"ก็คุณเขาเล่นขึ้นเตียงมาพร้อมกับผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวสอบแค่ผืนเดียวฉันก็ตกใจสิ “ใส่ทำไมเดี๋ยวก็ได้ถอดเหมือนเดิม"เขากระซิบลงข้างหูฉันเสียงแหบพร่า ไอร้อนส่งผ่านจากลมหายใจของเขา นั่นฉันก็พอจะรู้แล้วว่าเขาจะทำอะไร “อื้อ"เขาประกบจูบฉันทันทีมือเขาก็ถอดเสื้อผ้าฉันออกฉันเปลือยร่างแค่เวลาไม่ถึงสิบวินาที มือเขาก็ขย้ำที่หน้าอกฉันแบบแรง พร้อมกับเขาที่ผละออกจากการจูบแล้วก้มลงไปดูดเลียที่อกฉันแทนเขาดูดเต้าฉันแรงจนรู้สึกเจ็บแล้วก็ใช้ปลายลิ้นเลียที่ห***มทำให้ฉันเสียวไม่น้อย “อื้อ อ๊ะ อืม" “เสียวหรอ" เขาผละออกจากเต้าฉันแล้วถาออกมาแบบตรงไปฉันมองหน้าเขาแต่ไม่พูดอะไร เขาค่อยๆดึงผ้าเช็ดตัวที่พันอยูเอวเขาออกนั่นทำให้ไอ้นั่นของเขาดีดผึ่งขึ้นชี้หน้าฉันทันที มันทั้งแข็งทั้งบวมทั้งปูดไปด้วเส้นเลือด “ฉันไม่ไหวแล้ว อยากเข้าไปในตัวเธอ"พูดจบเขาก็จับขาฉันแยกออกจากกันแล้วค่อยๆดันท่อนเอ็นเข้ามาในตัวฉันตอนนี้ฉันไม่ค่อยเจ็บแล้วแต่ทุกครั้งที่เขาเอามันเข้ามาฉันจะเสียวแทน “อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ"เขากระแทกกระทั้นเข้ามาเต็มแรงมันยิ่งทำให้ฉันเสียวซ่านไปทั้งตัวเหมือเขากระหายมาเป็นปีๆแต่ความจริงแค่วันเดียวเองนะที่เราไม่ได้มีอะไรกัน “อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ" “อ้าาาาแน่น" “อ๊ะ อื้อ อ้า"เขากระแทกกระทั้นใส่เข้ามาอย่างรุนแรง “เสียว เสียวค่ะ ไม่ไหวแล้ว" “ฉันก็จะแตกแล้ว พร้อมกัน"คุณเซคลาสกระแทกแรงๆเข้ามาอีก2-3ครั้งเราทั้งคู่ก็เกร็งกระตุกพร้อมกัน “อ๊ะ อ๊ายยย/อ้าาาา"ร่างหนานอนลงข้างๆฉันสักพักเขาก็ลุกไปชำระร่างกายในห้องน้ำส่วนฉันยังนอนหอบหายใจอยู่บนเตียงเขาอยู่ในห้องน้ำนานมากจนฉันเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ ตื่นเช้ามาฉันก็เห็นว่าคุณเวคลาสกำลังแต่งตัวอยู่เตรียมจะไปทำงาน ฉันจึงลุกจากเตียงเข้าไปอาบน้ำ พอเดินลงมาข้างล่างก็ไม่เห็นเขาแล้ว “ป้าคะคุณเวคลาสออกไปแล้วหรอคะ" “ใช่จ่ะ"ฉันก็เลยพยักหน้าให้ป้าจิต แล้วก็ส่งยิ้มให้ป้าแกไป คลื่น คลื่น เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ฉันหยิบขึ้นมาดูก็เห็นว่าเพื่อนสนิทฉันที่เรียนและโตมาด้วยกันตั้งแต่อนุบาลโทรมา “ฮัลโหลมึง ว่าไง" “อยู่ไหนจ๊ะเพื่อนรัก พอดีกูมาเปิดร้านเบเกอรี่ในกรุงเทพอ่ะมึง คิดถึงมาหาหน่อย"พอได้ยินแบบนั้นฉันดีใจมากอยู่แต่บ้านเบื่อๆฉันรีบให้เพื่อนส่งโลเคชั่นมาทันที “ป้าคะวันนี้หนูจะออกไปหาพั้นนะคะ พอดียัยพั้นมาอยู่กรุงเทพค่ะแถมยังอยู่ใกล้ๆเราอีกด้วย" “ไปเถอะแต่อย่ากลับค่ำล่ะ" “ค่ะป้า"ฉันเดินออกมารอแท็กซี่สักพักรถก็มาฉันนั่งแท็กซี่มาประมาณ30นาทีก็ถึงร้านยัยพั้นแล้ว @PPเบเกอรี่ “สวัสดีค่ะขอชาเย็นหวานน้อยแก้วหนึ่งค่ะ" “ยัยวา"ยัยนั้นหันมาเห็นฉันก็วิ่งเข้ากอดฉันทันที ฉันก็กอดตอบเพื่อนไป “คิดถึงจัง” “คิดถึงเหมือนกัน"เราสองคนทักทายกันเสร็จก็เดินเข้ามาห้องทำขนมเค้กของยัยพั้น หน้าร้านก็จะมีพนักงานอยู่สองคนรอรับออเดอร์ “ไปไงมาไงมึงถึงได้มาอยู่งกรุงเทพล่ะ"ฉันถามเพื่อนด้วยความอยากรู้เพราะก่อนหน้านี้มันเปิดอยู่แถวบ้าน “ก็แถวบ้านเราช่วงนี้เศรฐกิจไม่ดีขายไม่ค่อยได้กูก็เลยมาเปิดในกรุงเทพนี่แหละ ว่าแต่มึงเถอะมาอยู่กับป้าจิตเป็นไงบ้าง"ฉันมองหน้าเพื่อนแล้วก็เล่าทุกอย่าให้เพื่อนฟัง “ห๊ะ แล้วมึงมีความสุขไหมที่อยู่แบบนั้น" “แค่ปีเดียวคงไม่เป็นไรหรอกมึง เขาก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร" “ถ้ามึงไม่โอเคก็ออกมาอยู่กับกูได้ตลอดเลยนะ" “ขอบใจนะ"เราสองคนคุยกันได้สักพักฉันก็ขอตัวกลับเพราะตอนนี้ก็หกโมงเย็นแล้ว @คฤหาสเวคลาส “คุณเวคลาสยังไม่กลับมาหรอคะป้า"ฉันเดินเข้าบ้านมาก็แปลกใจที่ไม่เห็นรถเขาจอดอยู่ปกติเวลานี้เขามาแล้วนี่น่า “ยังเลย หลานจะกินข้าวเลยไหม" “กินเลยก็ได้ค่ะ"หลังจากกินข้าวเสร็จฉันก็ขึ้นห้อง “เขาไปไหนของเขานะ"ฉันย่นพรึมพรำคนเดียวในห้องแต่ก็ช่างเถอะอาบน้ำดีกว่า ฉันนอนเล่นโทรศัพท์สักพักก็ยังไม่เห็นเขามาเลย ‘เขาคงไปนอนอยู่กับแฟนเก่าเขาสินะ'ฉันคิดในใจแล้วผลอยหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ พอตื่นเช้ามาก็เห็นเขานอนอยู่ข้างๆ‘นี่มาเฟียหรือนินจาเนี่ยหายตัวมารึไงกัน'

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more