Lumingon si Stacey sa tumawag sa kanya. Nakita niyang nakatayo si Andrew hawak ang maleta nito.
Kusang pumatak ang luha sa mga mata dahil sa relief na naramdaman sa pagkakakita rito. Inilang hakbang ang pagitan nila at agad nilusob ito ng yakap na sa sobrang impact ay muntik pa nitong ikatumba.
Niyakap niya ito ng mahigpit na para bang mawawala ito sa harapan anumang oras. “Andrew, I-I’m s-so sorry hindi ko sinsadya. Akala ko ay umalis kana. I got so worried and scared.” Hirap na hirap niyang pagpapaliwanag sa pagitan ng paghikbi. Hindi niya makontrol ang sariling huwag mapaiyak dahil sa sobrang takot na bumalot sa buong katawan niya sa kaisipang hindi na siya nahintay ng kasintahan. “H-Hindi ko gustong umalis. Hindi ko sinasadyang paghintayin ka ng matagal. I-I c-can’t focus at work ka
