PROLOGUE
201 Words
I thought that my mother's sayings were the only ones I found mysterious. Simula pa pagkabata ay palaging may sinasabi si Mama na mga katagang hindi ko naiintindihan ngunit may pakiramdam na mayroon akong nalalaman.
I'd still remember what she said before she died.
"You are his praise, my laurana..."
The confusion gets over me. His? Pagmamay-ari nino?
Hanggang sa lumipas ang mga taon na nakalimutan ko ang mga iyon o hindi lang nakalimutan, marahil ay naituon ko lang ang atensyon sa iba.
Until someone introduced his love for me.
Though I can't reciprocate his love, na para bang may iba akong gusto, na pakiramdam ko ay may nagmamay-ari na sa akin.
Why do I feel this? Aching and longing for him?
Wala sa sariling dinamhin ng aking mga daliri ang kanyang pisngi. Mula sa pagkakapikit ay marahan na nagmulat ang kanyang pares na mga mata.
Hypnotized by his eyes, which ignited like a fire, the mixed color of gold and sunset slowly overwhelmed me. The sensation is surging in me.
Sinasabing hindi lang haplos ang kanyang nais kun'di ang buong ako.
And I, myself, solely offered my whole being.
To be his praise, my king's praise.
* * * *
- Writer
