'' Burası; bizim yuvamız... Ait olduğumuz yer... '' Bu, cümle 24 yıllık hayatımda, ilk kez duyduğum, duymaktan çok mutlu olduğum, hep; duymak isteyeceğim, bir cümleydi.
Dolu gözlerimle ona, bakarken alnını alnıma yasladı. Ona, sessizce '' Ben senin olduğun yerde yaşarım, sen benim yuvamsın. O kadar huzurluyum ki.. '' dedim.
Huzur ne diye sorsalar, tek kelimeyle '' Yiğit! '' derdim. Yiğit, benim için huzur demekti. Güven, sadakat ve binlerce kelime.. Hepsi; Yiğit'te vardı.
Sonra da, bir süre birbirimize sarılmış bir halde, öylece manzarayı izledik. Denizden esen ılık rüzgar, tenimi okşuyordu.
Saçlarım uçuştuğunda, Yiğit, de, bana gülerek, saçımın bir tutamını kulağımın arkasına atarken, ' ' Çocuğumuzla, huzur içinde yaşayacağız. Bundan sonra hiç üzülmeyeceğiz. O kadar mutlu olacağız ki
