11. nightmares
1087 Words
''Ik ben klaar met inpakken.'' Zeg ik terwijl ik de laatste dingen in mijn koffer zet. Als mijn koffer dicht is geritst pak ik hem op en laat een briefje op het bed achter.
jullie zullen mij voorlopig niet meer terug zien.
bedankt voor de gastvrijheid.
ik red het wel alleen.
groetjes, Brian
Gabby pakt de brief van het bed en scant de inhoud. ''Gastvrijheid? Ze zijn alles behalve gastvrij geweest. Het is hier letterlijk hel op aarde.''Zegt ze verontwaardigt. ''Ja, maar we hadden wel een dak boven onze hoofd en we hadden ook genoeg te eten.''Zeg ik terwijl ik voor een laatste keer mijn kamer rond kijk. ''Daar heb je jammer genoeg gelijk in.'' Zegt ze met een diepe zucht. ''Ik heb altijd gelijk.'' Ze rolt haar ogen en schud haar hoofd. ''Neanderthaler.'' Mompelt ze. ''Wat zei je?''Vraag ik haar in ongeloof. ''Niks.'' Antwoord ze geïrriteerd. Onbewust kijk ik via de spiegel naar mijn hoofd. Het heeft in mijn ogen gewoon een normale formaat.
Ik rij naar een goedkope motel en parkeer de auto. Bij de receptie betalen we voor de kamer en daarna gaan we naar boven. Voor de prijs dat we voor de kamer hebben betaald is hij in een hele goede conditie. De kamer is schoon en het ruikt naar wasverzachter en andere schoonmaakmiddelen. Verder is de kamer ook niet lelijk en je kan de bedden zelfs comfortabel noemen.
Het was een zware dag dus we besluiten om de beurt te douchen. Gabby was voor mij gaan douchen, dus wanneer ik uit de douche kom ligt zij al onder de dekens. ''Slaaplekker, gabby.'' Zeg ik zacht. ''Jij ook.'' Zegt ze vermoeid. Ik stap mijn bed in en staar naar de plafond. Dit zal waarschijnlijk het dichts bij zijn dat ik ooit bij gabby zal kunnen komen. Ze heeft namelijk de slechte gewoonte iedereen van zich af te sluiten.
*-*-*-*
Ik schrik midden in de nacht wakker door een wild schreeuwende Gabby. ''Laat hun met rust! Nee! Niet doen alsjeblieft! Ik beloof dat ik het niemand zal vertellen!'' Ik doe snel het licht aan en kijk naar het bed naast dat van mij. Gabby ligt te woelen en draaien in haar bed. ''Ik vertel je alles als je mijn ouders gewoon met rust laat! Ze weten van niks!'' Ik stap mijn bed uit en kijk op mijn telefoon. 2:47 in de avond of ochtend weet ik veel hoe mensen die tijdstip noemen. Heel voorzichtig loop ik naar gabby's bed. Ze schopt in het rond en schopt mij in mijn privé gedeelte. ''o mijn nootjes.'' Ik val op de grond en ik kan voor een paar seconden niet meer ademen. De pijn is zo Intens dat ik niet eens kan schreeuwen. Gabby blijft door schreeuwen. ''Nee!'' Na een tijdje sta ik weer op en bescherm mezelf met een kussen. ''Gabby, wordt wakker.'' Ze zweet en haar zwarte haar plakt tegen haar gezicht aan. Haar nek is rood en ze knijpt de lakens fijn met haar handen. Ik stap langzaam en voorzichtig bij haar in bed. Ik trek haar langzaam tegen me aan. Haar lichaam blijft eerst tegenstribbelen, maar na een tijdje wordt ze rustig en valt tegen me aan. Haar ogen gaan langzaam open. ''Het is weer gebeurd he?'' Ze duwt mij van zich af en gaat op het randje van de bed zitten.
p.o.v gabby
Brian neemt naast mij plaats. Hij vraagt niks, maar ik weet dat hij het wilt weten. Ik slaak een diepe zucht en begin met tegenzin te vertellen. ''Toen ik klein was heb ik gezien hoe er een man werd vermoord. Ik heb het gelijk aan mijn ouders verteld. Ze raakten in paniek en reden gelijk naar huis. Ze waren bang dat de moordenaar(s) van die man ons op de hielen waren. Hadden we dat maar niet gedaan. Als we toen niet naar huis waren gegaan, dan zouden mijn ouders nu nog leven.'' Er druppelt een traan op mijn schoot die ik boos weg veeg. ''Toen we thuiskwamen zag ik de moordenaar in onze huis. Hij keek ons grijnzend aan. Ik zie zijn gezicht nog elke dag voor me. H-hij had ook een paar andere mensen meegenomen. Die pakten mij en mijn ouders meteen vast zodat we niet konden ontsnappen.''
~Flashback~
''Ik hoop voor jullie dat jullie mondjes braaf zijn geweest. Het is een zonde om zo'n mooi klein meisje te vermoorden.'' Hij streelt mijn wang en knijpt er hard in. Mijn vader probeert de man te verwonden en schopt hem. ''Dat had je echt niet moeten doen.'' Hij slaat mijn vader in zijn buik en blijft dat herhalen totdat mijn vader bloed ophoest. Mijn moeder en ik kijken radeloos toe naar hoe hij mijn vader afronselt. We waren allebei te zwak om iets te doen. ''Waar waren we gebleven? O ja. Ik weet het weer. Zijn jullie naar de politie gegaan?'' Mijn moeder breekt oogcontact met mijn vader en kijkt naar de onbekende man. ''Nee.'' Ze blijft de man strak aankijken. De man glimlacht triest naar haar terwijl hij zijn schouders op haalt. ''Wat jammer dat ik jullie toch moet vermoorden.'' Zijn neppe trieste gezicht maakt plaats voor een grijnzende gezicht. Hij laat zijn vieze poten over mijn moeders lichaam dwalen en raakt haar intieme plekjes aan. Ze spuugt vol walging in zijn gezicht. Hij veegt het af en kijkt lachend naar het plafond. ''Als je dat niet had gedaan, dan had ik nog plezier met jou kunnen hebben.'' Na dat te hebben gezegd, steekt hij haar in haar zij. ''Mama!'' Schreeuw ik in wanhoop terwijl ik om mij heen schop. Ik probeer uit de grip van de man die mij vast heeft te glippen, maar hij is duizend keer sterker dan ik ben. Mijn moeder kijkt me met een kleine glimlachje aan en knikt mij bemoedigend aan. ''Het komt wel goed liefje.'' Zegt ze geluidloos. Er stromen tranen over mijn wangen. De mannen laten mij toe kijken terwijl ze mijn ouders dood steken. Elke keer dat het mes in contact komt met hun vloeit er een beetje leven uit mijn ouders. De licht in hun ogen die mij altijd blij heeft gemaakt dooft met elke druppel bloed dat langzaam hun lichaam verlaat. ''Niet doen! Alsjeblieft niet doen!' Stop!' De mannen luisteren niet en mijn ouders liggen dood op de grond. De man die mij de hele tijd geen aandacht heeft geschonken draait zich naar mij om. ''Dit was een kleine waarschuwing schatje. Als jij dit ooit aan iemand vertelt, dan zal dit ook jouw lot worden.''
~einde flashback~
- Writer
