From Good Girl to Bad Girl

9. kicked your ass

Een schim loopt langzaam de hoek om. Ik schop mijn voet naar voren en raak de persoon zo hard ik kan. Ik sta op het punt om erop los te gaan beuken wanneer ik een bekende stem hoor. ''s**t au! Moest je me echt in mijn ribben schoppen?!'' Schreeuwt iemand. ''Brian?'' Mompel ik zodra ik zijn stem herken. ''Ja, wie anders? De kerstman misschien?'' Ik rol mijn ogen en kijk hem kwaad aan. ''Wat dacht je van een verkrachter, huurmoordenaar, seriemoordenaar of een dief?'' Nu is het zijn beurt om zijn ogen te rollen. Ik bied hem met tegenzin mijn hand aan. Hij kijkt er kort naar, maar neemt uiteindelijk dan toch mijn hulp aan. ''Bedankt dat je mijn rib hebt gebroken. Ik hoorde daar duidelijk iets kraken.'' Ik zucht en vouw me armen over elkaar. ''Het is je eigen schuld. Je kan mensen niet zomaar zo in het donker volgen. Dat kan nooit goed gaan.'' Zeg ik vermoeid. ''Kan ik er wat aan doen dat ik ervoor wilde zorgen dat je veilig thuis komt?'' Zegt hij vol irritatie. Ik lach emotieloos en kijk hem schuin aan. ''Doe niet alsof het je boeit wat er met mij gebeurt.'' Hij kijkt mij boos aan en schud verwoed zijn hoofd. ''Ik geef heel veel om jou en dat is nou het probleem!'' Ik doe een stap in zijn richting en haal mijn schouders op. ''Jij kent mij niet eens. Er is geen mogelijkheid voor jou om om mij te geven, want jij weet niet wie ik ben!''Schreeuw ik kwaad in zijn gezicht. Brian is zo boos dat het in zijn ogen te zien is. Hij ziet rood van de woede. ''Ik ken je wel! Ik heb zes f*****g weken aan jouw ziekenhuisbed gezeten!'' Mijn hoofd schiet naar achteren uit verbazing. ''Waar heb jij het over?'' Brian klemt zijn lippen op elkaar en weigert mij een antwoord te geven. ''WAAR. HEB. JIJ. HET. OVER?!'' schreeuw ik. Hij antwoord nog steeds niet en kijkt mij schuldig aan. Mijn geduld wordt met de minuut steeds minder. Ik probeer niet te ontploffen maar hij maakt het mij heel moeilijk ''Brian!'' Schreeuw ik voor de laatste keer. Dit keer lijk ik hem uit zijn gedachtes op te laten schrikken. ''Gabby, ik ga je alles vertellen, maar wees alsjeblieft niet boos. Er is geen excuus voor wat ik heb gedaan, maar het spijt me zo erg.'' Hij kijkt me smekend aan. ''Vertel het me nu!'' Dwing ik hem. Iets in mij weet wat hij me zal vertellen, maar ik blijf het steeds ontkennen. ''Rustig, Alsjeblieft blijf rustig.'' Hij haalt diep adem en begint dan met vertellen. '' I-ik ben degene die jou heeft aangereden. Het spijt me. Ik was even op de telefoon en lette niet meer op de weg. Kun je het me alsjeblieft vergeven?'' Hij kijkt mij berouwvol aan. Hoewel ik het vermoeden had, ben ik gewoon sprakeloos. Ik had dit niet verwacht.

''Jij... jij hebt mij aangereden?! Je bent een f*****g lafaard. Je weet wat voor een impact dat stomme ongeluk op mijn leven heeft gehad en nog steeds heb je mij niks gezegd. Ik heb jou dingen toe vertrouwd die niemand van mij weet.'' Een hoge gil uit frustratie verlaat mijn mond. Ik wil hem slaan en tegen hem schreeuwen, maar iets houdt mij tegen. Hij is de stem die ik hoorde toen ik in een coma lag. Hij is degene die mij erdoorheen heeft gesleept. Hij was het... Ik sluit mijn ogen, haal diep adem en loop weg. Ik loop weg van degene die mij zo veel pijn heeft gegeven.

P.o.v. Brian

Ik grijp snel naar Gabby's pols. Ze draait zich langzaam om en kijkt me donker aan. ''Alsjeblieft Gabby, het spijt me.'' Ze kijkt me vol minachting aan en haalt weer diep adem. ''Laat me los, Brian. Ik dacht dat ik jou kon vertrouwen. Ik heb jou dingen verteld die niemand van mij weet en dan kom ik er nu achter dat je me zo hebt verraden.'' Ze laat alle lucht in haar longen ontsnappen. ''Weet je dat ik niet eens boos ben dat je mij hebt aangereden. Dat kan me letterlijk niks schelen omdat het niet helemaal jouw schuld was. Maar het feit dat je me niks ervan hebt verteld... ugh. Ik kan het niet eens onder woorden brengen. Laat me gewoon met rust! Je bent een f*****g creep!'' Ik laat haar hand vol verbazing los. ''Ha, dus dit is wat jij van mij vindt? Weet je wat, jij bent echt onmogelijk.'' Mompel ik. Ze kijkt mij verontwaardigd aan. ''En dat komt uit jouw mond?! Laat mij jou één ding duidelijk maken oké? Wij zijn geen vrienden meer. Blijf uit mijn buurt, kijk niet naar mij en adem niet eens hetzelfde lucht dat ik adem als ik dan toch in jouw buurt ben. Heb ik mezelf duidelijk gemaakt? Ja, doei!'' Ze rolt haar ogen, trekt haar hand los en loopt woedend weg. Ik hoor haar binnensmonds vloeken, maar kan er niks aan doen. dit was niet wat ik wilde. Ik weet niet wat mij net is overkomen. Door mijn domme mond heb ik het helemaal verpest bij gabby. Ik vind haar leuk, nee ik ben zelfs verliefd op haar. Hoe kan ik dit ooit goed maken? Ik voel me radeloos en ik weet dat ik als enige de schuld hiervan draag.

p.o.v gabby

Die mislukte neanderthaler. Hoe durft hij mij zo te beledigen? Hij is de enige hier die fout zit.Ik ben zo boos dat ik gewoon om mij heen wil slaan, ik wil dingen kapot maken. Nee, ik wil hem kapot maken. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik in een tweestrijd met mezelf ben. Hij is degene die me heeft aangereden, maar hij is ook degene die zes weken lang aan mijn bed heeft gezeten. Hij is de enige die iets van mijn situatie snapt. I-k ben een orphan, een wees en dat heeft iedereen me altijd duidelijk gemaakt. Het feit dat ik een wees ben is de reden dat mijn leven zo'n hel is.

Mijn gedachten zijn overal en nergens als ik het weeshuis in loop. Mijn oververmoeide brein heeft niet door dat alle lichten zijn uit. Dit in zichzelf is heel raar omdat het een regel is dat de lichten in de gangen altijd aan moeten zijn voor de kleine kindjes. Ik loop zonder op te letten naar mijn kamer, maar iets is vreemd. Mijn vingers duwen de deurknop naar beneden en ik loop mijn kamer binnen. ''aaaahhhh!''