From Good Girl to Bad Girl

8. crush a heart

Becka en ik hebben precies het wow-factor waar ik op aan het hopen was. Alles valt meteen stil, het is zo stil dat je zelfs een speld zou kunnen horen vallen. Dit is zo dramatisch en gelijk ook zo perfect. De zangers stoppen in één keer met zingen, de mensen die een seconde geleden als gekken rond stonden te zwieren stoppen met dansen en alle ogen zijn op ons gericht. Ik kijk vol enthousiasme rond. Mijn ogen blijven bij brian hangen. We kijken elkaar aan zonder iets te doen. Het lijkt bijna alsof we in een soort trans zitten. Een raar gevoel kruipt over mijn rug, maar ik kan niet plaatsen wat het is. Dit moment lijkt uren te duren wanneer ik opeens ruw wordt onderbroken door Becka. ''Let's get this party started!'' Schreeuwt ze wild naar niemand in het bijzonder. Iedereen juicht haar toe en begint weer volop te dansen. Je zou bijna kunnen zeggen dat dit een aflevering is in een Amerikaanse drama serie.

Becka geeft me het signaal waar ik op heb lopen wachten. We lopen beide nonchalant op Bianca af. Die plukt nerveus aan haar donkerblauwe off-shoulder jurk. Ik schraap mijn keel en bereid me voor om mijn neppe stem weer op te zetten. Ik ben hier zo goed in geworden dat het misschien tijd is om een carriere in acteren achterna te gaan. ''Hey, Bianca waarom ben je zo onzeker?'' Vraag ik haar zo lief moglijk. Ik weet uit ervaring dat het veel slimmer is om straight to the point te zijn. Mensen willen niet met hun imperfecties geconfronteerd worden omdat het dan ineens werkelijkheid wordt. Een andere reden is dat ik niet teveel tijd aan haar wil verspillen. Terwijl ik met Bianca praat gaan de haren in mijn nek ineens recht overeind staan. Ik probeer zo onopvallend mogelijk om mij heen te kijken. In mijn ooghoek zie ik een jongen staan. Hij kijkt verveeld voor zich uit en rookt ongeinteresseerd een sigaret. Zijn gespierde armen zitten vol met tattoes van onbekende afkomst. Alsof hij voelt dat ik naar hem kijk, draait hij zich om. Onze ogen ontmoeten elkaar en blijven vasthaken. Hij grijnst naar me en knipoogt naar me. Ik knipper verleidelijk met mijn ogen en lach terug. Hij is zo... bad. Zijn hele aura straalt kwaad uit. De duisternis dat hij met zich mee draagt heeft een bepaalde aantrekkingskracht. Ik ben nooit de type geweest om op de badboy te vallen. Ik vind dat te cliché voor woorden, maar ik voel toch een bepaald iets als ik naar hem kijk. Het is vreemd, maar ik zal er verder geen aandacht aan besteden.

Zodra het oogcontact is verbroken draai ik me terug naar Bianca. Ze heeft dezelfde blik in haar ogen als dat Becka een paar dagen geleden nog in haar ogen had. Ze is super ongelukkig. ''Ik ben niet onzeker?'' Komt er stilletjes uit haar mond. Met veel moeite kon ik haar horen over de luide muziek. Het is duidelijk dat ze twijfelt aan haar eigen woorden. Dit maakt het zelfs makkelijker dan hoe het bij Becka is gegaan. ''Nee Bianca, natuurlijk ben je niet onzeker.'' Zeg ik sarcastisch. ''Je houdt alleen niet van de persoon die je dagelijks ziet in de spiegel. Je wilt veranderen, maar je weet niet hoe en wat. Ik zie wel hoe je naar Becka kijkt. Je kijkt naar haar alsof je net zoals haar wilt zijn.'' Zeg ik kalm. Ze kijkt me met grote ogen aan. ''Is het dan zo duidelijk?'' Ik schud met een humorloze lach mijn hoofd. ''Nee Bianca, maar ik zat een paar maanden geleden op dezelfde plaats als waar jij nu zit. Er was niemand om mij te helpen of om te zeggen dat het allemaal wel goed zou komen. Ik had niemand en dat deed zo veel pijn. Daarom wil ik er voor je zijn.''De woorden komen met heel veel moeite uit mijn mond. Ik moet bijna kotsen door de sentimentele woorden die ik gebruik om haar naar mijn kant te trekken. ''Dus... word ik nu zoals jullie?'' Ik haal mijn schouders op. ''Alleen als je dat zelf wilt. Je kan gewoon bij ons horen met de normale kleren die je altijd draagt. Wij zijn een beetje extreem in onze uiterlijk, dus we verwachten niet van jou dat je dit ook doet.'' Zeg ik lachend. Ze schud vastberaden haar hoofd. ''Nee, ik wil precies zoals jullie zijn.'' Ik klap in mijn handen en sta enthousiast op. ''Oké het wordt dan tijd dat we morgen gaan shoppen.'' Zeg ik vrolijk. Ik geef haar mijn telefoonnummer en vertrek. mijn entourage is nu helemaal compleet. Er is alleen een kleine verandering in mijn schema, dit zal ik dan ook meteen doorvoeren. ''Becka kom mee, je moet iets voor mij doen.'' Fluister ik in haar oor. ''Ja, alles wat je wilt.'' Fluistert ze terug. ''Je ziet toch Bianca? Ga morgen met haar shoppen. Zorg ervoor dat je haar zoals ons kleed. Ik stort het geld vanavond op je rekening.'' Ze lacht naar mij en schud haar hoofd. ''Nee, je gaat niet betalen. Dat ga ik doen enik wil je niet horen zeuren. Mijn nee is en blijft een nee.'' Verbaasd gaap ik Becka aan. Ze lacht zelfvoldaan naar mij en haalt haar schouders arrogant op. ''Uh oké, maar ik ga nu naar huis. Ik voel me niet zo lekker. Blijf niet te lang buiten, want het blijft nog steeds gevaarlijk buiten. Ik heb niks aan je als je ontvoerd wordt.'' Ze lacht en ik geef haar mijn autosleutels. ''Zorg dat jullie veilig thuis komen.'' Ze grinnikt en pakt de sleutels aan. ''Beterschap!'' Roept ze terwijl ik weg loop. ''Bedankt!'' Roep ik terug. Ik ben eigenlijk helemaal niet ziek, maar feestjes zijn nooit mijn ding geweest. Ik heb mijn doel op dit feestje is al bereikt dus er is geen andere reden om nog te blijven.

Ik loop op een rustige tempo door een slecht verlichte steegje. Een naar gevoel bekruipt mij, maar ik blijf kalm door lopen. Het voelt alsof iemand mij volgt. Achter mij hoor ik voetstappen die op dezelfde tempo als ik lopen. Zonder mijn tempo te versnellen loop ik een hoekje om. Zodra ik de hoek om ben versnel ik mijn pas en ga een andere hoek om. Daar blijf ik staan en wachten op degene die mij achtervolgde. Mijn buik doet salto´s van de zenuwen, maar ik blijf staan waar ik sta. De voetstappen komen langzaam maar zeker dichterbij. Vlak voor de hoek waar ik ben blijven ze even staan. Ik hou mijn adem in en begin te tellen. De persoon die mij achtervolgde begint weer te lopen en ik sta klaar om aan te vallen.