From Good Girl to Bad Girl

1.hospital

P.o.v. anoniem

wanneer word ze wakker? ze ligt al twee weken in coma. de dokter zei dat ze stabiel is, maar hoe langer ze in een coma zit hoe kleiner de kans dat ze wakker word. dit is mijn schuld. als ik niet aan de telefoon had gezeten tijdens het rijden dan was zij hier nu niet. ze moet wakker worden! dit maakt mij kapot van binnen. haar vingers maken weer spastische bewegingen. alsof ze eruit probeert te klimmen. uit haar coma klimmen. ik pak haar hand vast en streel de rug van haar hand met mijn duim.

p.o.v gabriela

ik loop al oneindig lang. het is angstaanjagend. overal om mij heen is het donker. ik moet hier wegkomen. uit het niets verschijnt er een tunnel. aan het eind zie ik licht. het nodigt mij uit. moet ik het vertrouwen? ik loop er langzaam doorheen. ik ben bijna bij het licht. plotseling voel ik een hevige pijn in mijn linkerarm. het beneemt mij de adem. het voelt alsof de tijd dringt.

uit het niets hoor ik een stem. zo bekend, maar toch onbekend. ''blijf bij me. alsjeblieft ga niet weg. dit is mijn schuld!'' de stem klonk wanhopig, verdrietig en op het laatst boos. wie is die mysterieuze stem? ik moet weg hier. ik strompel met de laatste beetje kracht dat ik heb naar het licht. het is oogverblindend mooi. ik laat me op mijn knieen zakken en lig rustig op de grond. ik sluit mijn ogen en adem diep in. ik hoef niet meer terug. een warm gevoel dringt mijn lichaam binnen. het laat mijn lichaam tintelen. ik... blijf... hier...

P.o.v Anoniem

Mijn ogen schieten open door een schelle langgerekte piep. Haar lichaam trilt en haar ogen rollen in haar kas. Paniek sluipt mijn hart binnen en ik begin te zweten van de angst. Haar bewegingen zijn stijf en onregelmatig net zoals haar ademhaling. Het komt met horten en storten haar geopende mond uit. Haar rechterarm klemt om haar linkerarm. Het duurt een tijd voordat er een belletje begint te rinkelen. Mijn grootste angst is dat ze nu een hartaanval heeft en ik hoop met heel mijn ziel dat ik fout zit. Ik ren verwildert de gang op en schreeuw om een dokter die het meisje uit haar lijden kan helpen. De dokters rennen met verschillende apparatuur de kamer binnen en duwen mij ruw opzij. Ik blijf duwen totdat ik haar hand in de mijne kan nemen. Haar hand voelt koud en klam aan. Ik knijp er zachtjes in en wrijf met mijn duim over haar magere vingers. "Blijf alsjeblieft hier. Ga niet weg. Het spijt me... alsjeblieft het spijt me." Mijn borst klemt zich pijnlijk samen bij de gedachte dat ze het door mij misschien niet zal overleven. Ik kijk wezenloos toe terwijl de dokters druk op haar borstkas uitoefenen. Haar lichaam blijft woest bewegen waardoor de dokters genoodzaakt zijn om een kalmerend middel in haar schouder te spuiten. De woeste bewegingen die het hele bed deden schudden worden langzaam minder totdat het helemaal stopt en haar lichaam levenloos terug op het bed valt. "Ze gaat dood! Doe iets!" Iedereen negeert mij en gaat verder met hun bezigheden.

Mijn ogen schieten naar de rechte lijn op de monitor die langzaam weer beweging krijgt. Een opgeluchte zucht ontsnapt door mijn mond. De dokter kijkt me met meelevende ogen aan. "Ze kan elk moment weer bijkomen. We hebben haar licht verdoofd omdat haar woeste bewegingen een belemmering vormde voor het werk dat we op haar moesten uitvoeren. Als er andere problemen optreden, druk dan gerust op de rode knop boven haar bed. Wij komen dan meteen hier naartoe. Bent u familie?" Ik schud mijn hoofd zonder mijn ogen van haar af te halen. "Hoe heet ze eigenlijk?" Vraag ik in zacht. De dokter werpt mij een verbaasde blik toe en schraapt zijn keel, maar hij verteld me uiteindelijk toch hoe ze heet. "Haar naam is Gabriela." Haar naam rolt over mijn tong als ik het uitspreek. "Gabriela." Haar naam past perfect bij haar.

Na een aantal controles te hebben uitgevoerd, vertrekken de dokters eindelijk. Een tijdje later pak ik mijn jas. Ik wil niet dat ze wakker wordt en mij ziet. Ze kent me niet en ik heb haar zo veel pijn bezorgd. Ik hoop dat ze me ook nooit leert kennen. Mijn vingers dwalen door haar zachte zwarte haar en mijn mondhoeken trekken omhoog. Dit is de laatste keer dat ik deze schoonheid zal zien.

p.o.v gabriela

Mijn ogen voelen zo zwaar aan, maar ik doe mijn uiterste best om ze toch te openen. Na lang proberen lukt het eindelijk, maar ze schieten gelijk weer dicht door het felle licht. Ik doe mijn ogen beetje voor beetje open totdat ik aan het licht wen. Waar ben ik? Het enige dat ik zie is een witte plafond en witte muren. Ik draai mijn nek met moeite naar de zijkant en zie de apparaten die aan mijn lichaam vast zijn. In dat moment realiseer ik mij dat ik in het ziekenhuis ben en wie de oorzaak daarvan is. Lisa. Ze heeft me voor een auto geduwd om van mij af te komen. Een scherpe pijn in mijn hoofd zorgt ervoor dat ik mijn ogen weer sluit. Mijn hele lichaam voelt zwaar en waardeloos aan. Het lukt niet eens om mijn handen op te tillen. Er is geen kant voor mij om naartoe te gaan, ik zit hier vast. Een traan rolt over mijn wang bij de realisatie van mijn situatie. Ze heeft mij fysiek en emotioneel gebroken. Er is niks meer van mij over. Ik voel me leeg en lusteloos. Het enige dat ik voel is een intense haat dat mijn hele lichaam overneemt. Een ziekelijke bloedlust neemt mijn gezonde verstand over. Het enige dat ik nu wil is hun laten voelen wat ik voel. Ik wil ze breken en zorgen dat ze wegkwijnen. Er mag niks van ze overblijven wanneer ik klaar met ze ben. Ik ga hun eindigen...

~zes maanden later~

Na maandenlang aan mijn lichaam te hebben gewerkt, kan ik eindelijk met mijn plan beginnen. Mijn herstel ging veel sneller dan er werd verwacht. De dokters dachten dat ik pas over twee jaar helemaal hetzelfde zou zijn, maar ik heb het binnen 6 maanden gedaan. Mijn revalidatie was een zware proces vol tranen, pijn en frustraties. Ik kon niet in de spiegel kijken omdat ik wist dat ik alleen een schim van wie ik was zou zien. Het deed me pijn om te zien dat mijn lichaam niet deed wat ik wilde dat het deed. Maar het is me gelukt. Ik ben eindelijk een andere versie van wie ik was. De persoon wie ik van binnen en buiten ben is totaal anders dan de persoon die zes maanden geleden nog over straat liep. Dit is mijn tweede kans op een nieuw leven en ik pak deze kans met beide handen aan. De loser die ik was is niks vergeleken met de Queen die ik nu in de spiegel zie. Deze Queen zal zorgen dat de mensen die haar kwaad hebben gedaan zullen smeken voor vergeving, maar ik zal daarvan genieten zonder het ze te geven.