From Good Girl to Bad Girl

2. game of intimidation

Alle blikken zijn op mij gericht. In al hun ogen is verwarring en verbazing te lezen. Een grijns vol duisternis en kwaad vormt zich om mijn lippen, ik kan er niks aan doen.

De enigen die niet vol verbazing naar mij kijken zijn Lisa en haar minions. De manier waarop haar "vriendinnen" achter haar aan lopen, doet me denken aan hoe een beer de zoete geur van honing niet kan weerstaan.

"Hoi Lisa." Tjirp ik vrolijk. "Hoe was het hier in de maanden dat ik afwezig was? Je hebt me zeker gemist." Haar mond trekt strak met afgunst. "Als ik niet beter wist zou ik zeggen dat je aan geheugenverlies lijdt. Je hoort hier niet en dat zal je ook nooit doen. Het is zo jammer dat je niet meer in een coma bent, je had beter eeuwig in coma moeten blijven. Zonder jou hier is alles tien keer beter.

Vroeger maakte ik mij altijd kleiner dan ik daadwerkelijk was, omdat ik samen wilde smelten met de achtergrond zodat niemand door had dat ik er was. Maar nu sta ik recht en barst ik van de trots. Ik ben niet meer dat bange meisje van vroeger dat vol met onzekerheden door het leven ging en ik vandaag maken ze eindelijk kennis met de nieuwe ik.

Mijn voeten bewegen uit zichzelf naar Lisa en ik kijk vrolijk op haar neer. Met elke stap dat ik in haar richting doe, doet ze er eentje achteruit. "Waarom stap je naar achteren, Lisa? Zo eng ben ik toch niet?" Ze geeft geen antwoord en blijft onzeker naar achteren stappen. "Het is zo jammer dat we nu op school zijn. Ik had graag gewild dat je de cadeau die ik voor je had kon ontvangen." Na nog een paar stappen naar achteren te hebben gedaan, botst ze tegen de muur. "Weet je wat, ik ben van gedachten verandert. Je krijgt je cadeau sneller dan je denkt." Ik plaats mijn rechterhand met een harde klap vlak naast haar hoofd. De onverwachte beweging heeft als gevolg dat ze haar ogen dichtknijpt. "Kijk... dit is een gezichtsuitdrukking waar ik van hou." Ik pak een pluk van haar haar en speel met mijn linkerhand met het kleine plukje haar. "I feel good, nanananana." Zing ik zachtjes in haar oor. Ze verstijfd en ik barst in lachen uit. Met een kleine huppel loop ik weg. Ik voel stomverbaasde blikken in mijn rug branden, maar dat boost mijn zelfvertrouwen alleen maar. Een aantal knappe jongens grijnzen flirterig en ik knipoog lachend naar ze.

Mijn aandacht is op iets anders gericht waardoor ik niet let op mijn omgeving. Dit zorgt er weer voor dat ik tegen iemand bots en op mijn billen land. Binnen een seconde sta ik weer op mijn benen en kijk dreigend naar de reden waarom ik in de eerste instantie op de grond ben beland. Eerst kijkt hij mij niet in mijn ogen aan, maar wanneer hij eindelijk op kijkt gaat er een rare kriebel door mijn buik. Het is geen fijn gevoel en ik hoop dat het niet vaker zal gebeuren. Al het kleur verdwijnt van zijn gezicht en een blijk van herkenning flitst door zijn ogen. Mijn ogen dwalen afwezig over zijn gezicht, maar ik herpak mezelf en trek mijn gezicht snel weer in een plooi. "Kan je niet uitkijken! Zijn je ogen in je achterhoofd ofzo!" Ik wrijf over de zere plek waar ik ben gevallen. "Ik had blind kunnen worden idioot!" Ik duw hem boos weg en loop zo snel mogelijk weg.

hoewel ik drastisch ben verandert blijft er iets aan mij knagen. Dit Bad Girl gebeuren is eerlijk gezegd moeilijker dan ik dacht. Ik moet leren denken als een Bad Girl en dat is veel moeilijker dan het doen gedeelte. Aan de buitenkant lijk ik een volhardde Bad Girl, maar de waarheid is dat er nog zo veel is dat ik moet leren. Ik moet de binnenste lagen van mijn emoties pellen en weggooien. Dat is de enige manier om mijzelf te kunnen beschermen. Bij de tijd dat ik klaar ben zal niemand mijn hart nog kunnen bereiken... zelfs ik zal het niet kunnen doen.

P.o.v anoniem

Mijn lichaam komt in contact met iemand anders. Ik verlies bijna mijn balans, maar weet me staande te houden. De andere persoon heeft niet zo veel geluk als ik, want ze valt op de grond. Ze staat vliegensvlug op en ik voel haar ogen op me branden. Na een aantal seconden maak ik eindelijk oogcontact met haar. Al het bloed trekt weg uit mijn gezicht. Is dit het meisje waar iedereen zo slecht over spreekt? Ben ik de reden dat ze zo is geworden? Hoewel ze me niet heeft gezien hoop ik dat ze me niet herkent. "Kan je niet uitkijken! Zijn je ogen in je achterhoofd ofzo!" Ze wrijft over haar billen zonder oogcontact te verbreken. "Ik had blind kunnen worden idioot!" Schreeuwt ze. Ik zoek voor woorden, maar ze duwt me boos opzij en stormt weg.

Vol ongeloof staar ik haar na. Wat is er met haar gebeurd? Ben ik de reden dat ze zo is geworden? In het ziekenhuisbed zag ze er zo lief en onschuldig uit. Ik heb zes weken lang vol zorgen aan haar bed gezeten. Zes hele weken zonder een dag te missen. Elke dag dat ik daar was vertelde ik haar een nieuw verhaal over hoe mijn leven eruit zag. Ik vertelde haar over de weeshuis waar ik woonde en over mijn verleden. Maar ze ziet er nu zo gevaarlijk en emotieloos uit. Haar kleren zijn donker, strak en stoer. Niet de mooie vrolijke kleurtjes waar de verpleegster haar soms in zette. Haar mooie ogen stonden kil, donker en leeg. Ik kreeg letterlijk kippenvel als ik te lang in haar onheilspellende ogen staarde. Het korte haar dat haar gezicht als een schattige kroon sierde was lang en vreemd genoeg niet meer zo kinderlijk als eerst. Ze is zeker niet meer de persoon die ze eerst was. Hoewel ik haar niet heb gekend voordat ik haar had aangereden, kan ik met zekerheid zeggen dat ze eerst niet zo was. Haar aura was zo anders dan toen ik haar zes maanden geleden voor het laatst zag. Als ik toen misschien iets had gedaan, dan was dit waarschijnlijk niet gebeurt. Ik had deze grote verandering kunnen voorkomen. Maar ik was simpelweg bang voor de consequenties. Het wordt tijd om te accepteren dat ik gewoon een lafaard ben. Nu moet ik doen wat ik maar kan om te zorgen dat ze haar oude zelf wordt. Ik kan wedden dat ze een heel lief, onschuldig en slim meisje was. Misschien heeft ze gewoon iemand nodig die om haar geeft en haar laat zien hoe het anders kan.