From Good Girl to Bad Girl

4. problem

P.o.v. Anoniem

Becka blijft een aantal seconden stil. "Ik weet niet echt of ik het erg zou vinden, maar ik wil ook niet dat het één van die jongens is die vol met puistjes zitten. Ik ben een beetje een hygiëne freak, dus ik kan daar niet tegen." Gabriela lacht en schud haar hoofd. "Maak je je daar maar geen zorgen over. I got this." Ze beginnen met elkaar te smoezen. Helaas kan ik niet goed horen waar het gesprek over gaat, maar ze heeft nog steeds een honingzoete stem. Maar er zat een dwingende ondertoon in elke woord dat over haar lippen rolde. "Ja, maar wat moet ik doen als hij mij niet mooi genoeg vindt?" Gabriela lacht in ongeloof. "Jij en niet mooi past niet in dezelfde zin. Heb je jezelf weleens in de spiegel bekeken. Je bent prachtig en het is allemaal echt. Je hebt een natuurlijke schoonheid die die poederdozen nooit in hun leven zouden kunnen krijgen. Dat niet alleen, maar ik ga je een kleine make over geven om te zorgen dat alle ogen automatisch naar jou worden getrokken." Gabriela schraapt haar keel en gaat verder met haar verhaal. "We gaan shoppen. Ik kan niet geloven dat ik dat net heb gezegd, maar het is voor een goede doel. Als ik klaar ben met jou, dan zal niemand jou kunnen weerstaan. Je zal eruit zien als een gevaarlijke gevallen engel. We gaan je een donkere en mysterieuze schoonheid maken. Dat is ook hoe je je vanaf nu zal moeten gedragen. Bij een nieuwe look hoort een nieuwe persoonlijkheid." Ze blijft weer een aantal seconden stil. "Als je dit niet wilt doen, dan begrijp ik dat ook." Becka gaat gelijk tegen haar in. "Nee, ik wil het! Je wilt niet weten hoe dankbaar ik jou ben voor deze kans. Ik heb nooit echte vrienden gehad. Ze gebruikten mij inderdaad alleen voor het geld dat ik bezit. Het kon niemand schelen wie ik ben als persoon." Gabriela glimlacht en pakt Becka's hand. "Maak je niet druk, zolang je bij mij blijft zal dat niet gebeuren." "Je hebt gelijk, jij bent niet zoals hun." Gabriela lacht weer. "Dat weet ik toch, ga je alvast je spullen pakken in je kluisje? Ik kom er zo aan." Becka staat op en loopt weg.

Gabriela staart naar de lucht. ''Het is echt een mooie dag vandaag, vind je ook niet?'' Ik schrik me de kapot en val bijna naar achteren. Is er iemand anders waar ik van weet? Ik kijk om me heen, maar zie niemand. "Ik heb het tegen jou hoor, of heb je je toch verloren? Het is niet zo moeilijk om erachter te komen dat je een stalker bent hoor." Zegt ze terwijl ze zich naar mij omdraait. Ze kijkt me recht in de ogen aan. Het lijkt eigenlijk meer alsof ze recht door mij heen kijkt. Haar ogen houden mij in haar grip en ik ben opnieuw betoverd door haar schoonheid. "Komt er nog iets meer uit je mond dan alleen vliegen?" Mijn hersenen bedenken zo snel mogelijk een smoesje om te verklaren waarom ik in struiken zit.

Ik kan mijn ogen niet van haar afhalen, zo erg ben ik door haar schoonheid betoverd. ''komt er nog iets uit je mond, of ben je je tong verloren?'' Als ik niet snel iets verzin, dan zal het niet lang duren voordat ze me door heeft. ''Uhm, ik ben je niet aan het stalken maar ik was jammer genoeg mijn sjaal kwijt.'' Ze zucht en klakt haar tong. ''Ten eerste, waarom zou jouw sjaal in de struiken zitten en ten tweede, waarom stond je dan de hele tijd stil terwijl ik hier met Becka aan het praten was en ten derde, serieus... sjaal. Is dat echt het beste wat je kon bedenken? Het is hartje zomer, wat doe je met een sjaal. Probeer je een zuigzoen te verstoppen of ben je gewoon gay?'' Mijn mond staat letterlijk open uit verbazing. Ik ben sprakeloos, ze is veel scherper dan ik dacht. De meeste mensen merken zulke dingen niet snel op. ''Om dit probleempje even recht te zetten zal ik nu gelijk even melden dat ik hartstikke hetero ben en nee, ik probeer geen zuigzoen te verbergen. Mijn nek doet hartstikke veel pijn waardoor ik een sjaal draag om mijn nek te ondersteunen.'' Ze knikt, maar het lijkt niet echt alsof ze me gelooft. ''Over nekken gesproken, zou je alsjeblieft hier kunnen zitten. Steeds achterom kijken om naar jou te kijken zal mijn nek geen goed doen.'' Ik sta op en strek mijn benen. ''Is goed.'' Waarom voelt het alsof ze elk moment mijn stem kan herkennen? Sinds ze naar mij keek staat er al een hele diepe frons op haar gezicht. Ze denkt heel diep over iets na, maar het valt niet te zeggen over wat ze na aan het denken is.

Ik loop snel naar het bankje en plof naast haar neer. Ze bekijkt me schaamteloos van top tot teen. Momenten als dit zorgen ervoor dat ik het feit dat ik naar de sportschool ga super erg waardeer. Na een aantal momenten naar mijn lichaam te hebben gekeken, kijkt ze me weer recht in de ogen aan. Er staan grote vraagtekens in haar ogen die ik niet weet te plaatsen. ''Ik weet niet waarom, maar jouw stem komt mij heel bekend voor. Het probleem is alleen dat ik niet weet waar ik jouw stem van herken.'' Ik krab nerveus in mijn nek. ''Weet je nog dat jongen die vorige week tegen jou aan botste? Dat was ik.'' Ze knijpt haar ogen samen. ''Dat is waar, maar ik weet heel goed dat je niks tegen mij had gezegd.'' Ze kijkt me afwachtend aan. ''Wat is er?'' Vraag ik haar verward. Ze schud haar hoofd en kijkt me sarcastisch aan. ''Sorry dat ik vorige week tegen jou ben gebotst, onbekend meisje, het was helemaal mijn schuld. Maar nee hoor, er komt niks uit.'' Een lach ontsnapt uit mijn mond. ''Sorry Princess, maar jij stormde al weg voordat ik zelfs sorry kon zeggen. Ik bood mijn hand aan, maar die negeerde je.'' Ze kijkt me verontwaardigd aan. ''Ik stormde niet weg! Ik liep gewoon als een normaal mens weg.'' Ik schud mijn hoofd. ''Je 'liep' als een olifant.'' Ze gooit gefrustreerd haar handen in de lucht. ''Aargh! Doei! Ik moet naar mijn nieuwe vrienden. Het was geen genoegen om kennis met jou te maken.'' Ze staat op om weg te lopen, maar voordat ze een stap kan zetten trek ik haar terug. Door de kracht waarmee ik haar terugtrok, beland ze op mijn schoot. ''Laat me los!'' Schreeuwt ze kwaad uit. ''Het spijt me Gabriela, maar dat kan ik niet doen.'' Haar ogen worden zo groot als schotels. Ik heb een hele grote fout gemaakt zonder dat ik het door had. Haar naam rolde zonder mijn weten over mijn tong voordat ik het tegen kon houden. Ze rukte zich boos los en kwam voor mij staan. ''Hoe weet jij mijn f*****g naam?!'' Ik schrik van haar taalgebruik. ''We zitten in dezelfde klas en het is niet alsof niemand jou kent op deze school. Je bent de gesprek van de dag.'' Was dat een domme antwoord? ''Wat is er mis met dit Godvergeten land?!'' Schreeuwt ze gefrustreerd uit. ''Dat weet ik niet.'' Ze zucht en rolt haar ogen. ''Dat was een retorische vraag, sukkel. Zulke vragen hoor je niet te beantwoorden.'' Voordat ik nog iets kan zeggen, stormt ze weg zoals de vorige keer. Ik glimlach door hoe haar emoties elkaar zo snel verplaatsen. Ze is zeker wel een bijzondere mens. Het is mij nog steeds niet duidelijk waarom, maar ik besluit om achter haar aan te gaan. ''Here goes nothing.'' Mompel ik tegen niemand in het bijzonder.