02 (Vanquish Love 2) กำราบรักยัยซุปตาร์ - Rairin -Kevin
1086 Words
02
(หนูลิน..)
[Part. Rairin]
ปัง!!
ฉันมองคนร่างสูงที่เปิดประตูรถขึ้นมานั่งทำหน้าทำนิ่งขรึม ฉันหัวเสียเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอเจอเขาใช้สายตามองเหมือนว่าฉันเป็นคนแปลกหน้ามันก็ยิ่งโมโห
"ช่วยลงไป รถคันนี้ผมเป็นคนเรียก ไม่ใช่คุณ"
"...!!" เป็นคนเรียกแล้วยังไงอะ ก็ฉันขึ้นมานั่งก่อน พี่ซินดี้นะพี่ซินดี้ คอยดูฉันจะด่าสาปให้ ทำให้ฉันต้องมานั่งรถผิดคัน เจอคนที่ไม่อยากเจอ!
"แต่ฉันขึ้นมานั่งก่อน เพราะฉะนั้นคุณไปเรียกคันใหม่เอาแล้วกัน" ฉันกอดอกทำหน้าพูดเชิดใส่
"...." ใบหน้านิ่งของตาหมอขี้เก๊กส่งสายตามองฉันเหมือนระอา
คนอย่างไรลิน ไม่เคยต้องมาเรียกรถหรือทำอะไรเอง ฉันไม่ยอมหรอก!
"โอ้ย คุณๆทั้งสองครับ จะตกลงกันได้หรือยังครับ รถคันหลัง เตรียมบีบแตรไล่แล้วครับ" คนขับรถเอ่ยขึ้น
"หึ เป็นคนที่จิตสำนึกไม่เคยมีเลยสินะ" เสียงทุ้มพูดเชิงตำหนิออกมา
"ทำไมต้องมี ในเมื่อรถคันนี้มาจอดตรงหน้า ฉันก็ต้องเข้าใจ ว่าเป็นรถที่ฉันเรียกถูกไหม!" ฉันชักสีหน้าไม่พอใจพูดใส่เขา
กล้ามาว่าฉันไม่มีจิตสำนึก กล้าดีเกินไปแล้วนะ!
"นิสัยแย่ไม่เคยเปลี่ยน" นัยน์ตาดุๆจับจ้องมองฉัน เอ่ยคำพูดเสียงขุ่นไม่พอใจออกมา หึ กำลังระงับอารมณ์โมโหอยู่สินะ ดีจะยั่วให้อารมณ์ขึ้นเลย
"คนขับรถ ออกรถค่ะ ฉันจะจ่ายเงินให้เป็นสามเท่าเลย" ฉันยิ้มร้ายๆใส่คนที่กำลังระงับอารมณ์โมโห พร้อมกับชะโงกหน้าไปสั่งคนขับรถ
หมับ!! แขนฉันถูกจับดึงกระตุกด้วยแรงจากคนข้างหลัง จนฉันเสียหลังหน้าทิ่มลงไปจิ้มอกแข็งเต็มๆเจ็บชะมัดเลย
ปึก!!
"กรี๊ด..อึก!" ฉันร้องกรี๊ดกับร้องไห้ออกมาทันที จมูกฉันหักไหมอะ จมูกโด่งๆของฉันอะยิ่งเป็นของแท้คุณมี้ให้มาอยู่ด้วย
"อึก!"
"...."
ฉันร้องออกมาดังลั่นรถเลย แล้วมองหน้าคนที่เป็นต้นเหตุ นอกจากไม่ปลอบฉันแล้ว ยังนิ่งใส่อีก
"...."
ปื้นๆ ปื้น!!
"คุณจะเอายังไงครับ รถคันหลังไล่แล้วนะครับ" เสียงคนขับรถเอ่ยอย่างเริ่มหัวเสีย
"ออกรถ" เสียงทุ้มนิ่งๆเอ่ยสั่ง โดยดวงตาเรียบนิ่งก็ปลายตามองมาที่ฉันยังไม่ละไปไหน
"ฮือ! กรี๊ด!" ฉันเห็นหน้าเขาแล้วมันหงุดหงิด หงุดหงิดมาก เลยกรี๊ดใส่เขา ส่วนอิตาคนขับก็มีสะดุ้งตกใจนิดๆ
"หยุดเอาแต่ใจกับพี่เดี๋ยวนี้ ไรลิน"
"เอ้ารู้จักกันหรอกเหรอครับ?" คนขับรถมองทางกระจกหน้าพร้อมกล่าวออกมาในหน้าที่ดูงงงวย
"ไม่ กรี๊ด!ๆ คุณมาทำให้ฉันบาดเจ็บอะ เมื่อกี้คุณกระชากฉัน!" คิดว่าแทนตัวเองว่าพี่กับฉัน จะหายโกรธเหรอ แทนที่ยอมฉันเหมือนตอนเด็กๆ แต่เขากับไม่ยอม ก็ต้องเจอแบบนี้แหละ
"ไม่มีความโตเลยนะ"
"...." มาพูดแบบนี้กับฉันได้ยังไงกัน มาว่ากันชัดๆ ฉันจะโตหรือไม่โตมันก็เรื่องของฉันไหม ต่อให้ฉันจะนิสัยยังไง เขาก็ไม่อยากยุ่งเกียวกับฉันอยู่แล้วหนิ!
"ฉันไม่มีความโต แล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับคุณ ไม่ทราบ!" กระแทกเสียงเหวี่ยงใส่ซะเลย ซึ่งคนตัวโตก็ดันลิ้นในกระพุ้งแก้ม หันหน้าหนีฉันเพื่อไประงับอารมณ์ความโกรธ
เขาเป็นคนไม่ชอบคนเถียง แต่ฉันทำไง
"ให้ผมไปส่งใครก่อนล่ะครับเนี่ย"
"ไปส่งฉันก่อนสิ!" ฉันรีบใช้มือปาดน้ำตาหันไปพูดเหวี่ยงวีนใส่คนขับรถ ซึ่งคนตัวโตที่นั่งข้างๆก็มองฉันนิ่งๆ ไม่ได้ขัดอะไร ก็ลองมาขัดฉันดูสิ!
"ครับๆ ที่ไหนล่ะครับคุณ"
"สุขุมวิทซอยxx" ฉันกอดอกทำหน้าบึ้งๆตอบออกมา พลางก้มหาโทรศัพท์ ไม่รู้เมื่อกี้ตกไปตรงไหน
ฉันทำเป็นมองๆไปแถวตรงคนตัวโตที่นั่งหันหน้าหนี มองไปทางกระจก กรี๊ด! โทรศัพท์ฉัน มันตกอยู่บนตักเขา
"--ยิ่งไม่อยากเสวนากับเขาด้วยสิ ฉันจึงค่อยๆขยับไปเนียนๆ ค่อยๆยื่นมือจะหยิบโทรศัพท์บนตัก
หมับ!! มือฉันถูกคว้าทันที ไวชะมัดเลย
"ทำอะไร?" เสียงทุ้มเรียบนิ่งเอ่ยถาม
"เอาโทรศัพท์" ฉันพูดเสียงแข็งกระด้างใส่ สะบัดมือหนาออกจากมือตัวเอง เชอะ! ไม่อยากจะเสวนาด้วยนักหรอก ถ้าไม่จำเป็น
"พูดกับพี่ดีๆ" เสียงขุ่นว่าออกมาด้วยใบหน้ายุ่งๆ
"ทำไมต้องพูด ทีก่อนหน้านี้ ยังทำเป็นคนแปลกหน้าใส่อยู่เลย" ฉันพูดด้วยหน้าบูดบึ้ง ทีอย่างนี้มาแทนตนว่าเป็นพี่ คนอย่างไรลิน โกรธแล้วหายยากบอกเลย
"หนูลิน.."
"...!!" ฉันไม่ได้ยินเขาเรียกฉันแบบนี้มากี้ปีแล้วนะ ตั้งแต่เขาไปเรียนต่างประเทศจนกลับมาเป็นหมอ ก็ตั้งห้าหกปี พอมาเรียกแบบนี้มันรู้สึก...รู้สึกแปลกๆ
"อย่ามาเรียกฉันชื่อนี้" ฉันเชิดหน้ามองคนตัวโต พลางว่าออกมา
"ทำไมยิ่งโต ถึงยิ่งก้าวร้าวอย่างนี้ สักวันนึงคนที่เขารัก เอ็นดูจะไม่มีเหลือ"
เหอะ! ไม่มีก็ไม่มีสิ ฉันไม่ต้องการให้ใครมารักฉันหรอก แค่มีคุณแด็ดกับคุณมี้ก็พอแล้ว ใครแคร์มิทราบ
"ถ้าพูดกับพี่ไม่ดี ก็ไม่ต้องเอา" คนตัวโตชูโทรศัพท์ฉัน แล้วเอาเก็บเข้ากระเป๋ากางเกงไปเลย
จะล่ำเส้นเกินไปแล้ว นั่นมันของของฉันนะ!"
"เอาคืนมา!" ฉันขึ้นเสียงดังๆใส่ ซึ่งนายเควินท์ก็ทำหน้าเรียบนิ่งกอดอกใส่ฉัน
ตุ้บ!! "เอาคืนมานะ!" ฉันทุบในอกแรงๆ เอาให้จุกไปเลย โมโหแล้วนะ!
"หนูลิน!" เขาตะคอกฉันดังลั่น ดังจนคนขับรถเบรกรถกระทันหัน ขนาดตัวฉันเองยังตกใจเลย ฮึย เขาไม่เคยตะคอกกับทำแววตาเอือมระอาแบบนี้ใส่ฉันเลยนะ
"อยากได้นักก็เอาไปเลย โทรศัพท์เครื่องเดียวฉันซื้อใหม่ก็ได้ รวย!" ฉันพูดจบก็สะบัดหน้าหนีไปทางอื่น ทำไมต้องพูดดีด้วย ไม่แคร์หรอก!
"...."
_________________
- Writer
