“Anong sabi?” kuryosong tanong ni Alex.
Nagkibit-balikat ako sa kanya bilang tugon. Hindi ko naman kasi alam kung ano nga ba talagang nangyari. Isinilid ko na sa loob ng bulsa ko ang cellphone na hawak ko. Nag-aya na si Alex na tumungo na kami ng canteen sa kadahilanang gutom na ito kaunti na lang ang natitira naming oras para mag-lunch. Saktong paalis na kami’y siya nama’y pagdating ni Zendrick. Wala siyang kasama at tila nagmamadali pa ito.
“Puwede ba tayong mag-usap?” diretsahang tanong niya nang siya’y makalapit sa akin.
“Teka lang, Zendrick, ‘no? Hindi pa kasi kami kumakain ng kaibigan ko. Gaano ba kaimportante ang pag-uusapan ninyo?” pagsisingit ni Alex.
Saglit siyang sumulyap kay Alex saka siya muling tumingin sa akin.
“Sige. Kumain na muna kayo,” aniya saka niya kami tinal
