หน้าคมบุ้ยใบ้ไปทางเก้าอี้หน้าตู้เสื้อผ้า บนเก้าอี้มีถุงกระดาษใบหนึ่งตั้งอยู่
“อืม...” แก้วตาเลือกใช้กาแฟถ้วยเล็กเป็นเครื่องมือกลบเกลื่อนความอาย ก้มหน้าก้มตาจิบมันโดยไม่มองเพื่อนสนิท
“เป็นไรหรือนอนไม่พอ”
ชายหนุ่มถามอีกครั้ง ทำท่าจะยื่นมือมาแตะทำให้เธอเบี่ยงตัวหลบ
“เราไม่ได้เป็นไร แค่แฮงก์มั้งเลยอึน ๆ”
เธอโยนความผิดให้เรื่องแฮงก์ไป ท่าทางเป็นปกติของเพื่อนหนุ่มทำให้เบาใจลง ใจอีกส่วนค่อนขอดอย่างอดไม่ได้
เขาคงทำแบบนี้กับสาว ๆ จนเคยชินแล้วมั้งถึงวางหน้าเฉยราวกับเรื่องเมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้น
คิดแล้ว แก้วตาหงุดหงิดในอกอย่างอธิบายไม่ได้ บอกตนเองเพียงว่า ในเมื่อเขาทำตัวปกติได้ เธอก็ทำได้เหมือนกัน
“นายช่วยออกไปข้างนอกก่อนได้ไหม”
เธออยากมีเวลาเพื่อจัดการกับตัวเอง
คนฟังหรี่ตา อึดใจหนึ่งร่างสูงสง่าก้าวออกจากห้องไปโดยไม่ลืมกดล็อกประตูห้อง
แก้วตาพรูลมหายใจออกมา ทึ้งผมทึ้งศีรษะตัวเองไปหนึ่ง
