Chapter 9
1071 Words
“ไม่รู้จะทำอะไรเยอะแยะ ผมเพิ่งเข้ามาช่วยงานไม่ถึงปี ผมจะหงอกหมดหัวแล้วเนี่ย” ชัยแกล้งบ่น
“ก็ทำไว้ให้พวกแกนั่นแหละ”
“เลิกพูดเรื่องงานกันได้แล้วล่ะ อาหารกลางวันเสร็จแล้ว เราไปกินข้าวกันเถอะ”
ปริศนาเบรกก่อนสงครามน้ำลายระหว่างพ่อลูกจะเริ่ม ซึ่งทั้งสองมักปะทะฝีปากกันตลอดเวลาเจอหน้า เวลาไม่เจอก็บ่นหา
“ไปซีไปกินข้าวกัน แม่ให้คนทำเมนูโปรดของซีด้วยนะ แกงส้มดอกแคปลานิลกับน้ำพริกเห็ดฟาง”
“ขอบคุณครับแม่นา”
“แล้วของโปรดหนูล่ะ” ชาทักท้วงบ้าง
“เราก็โปรดทุกอย่างไม่ใช่เหรอ”
“แม่อะ ชาน้อยใจละ มีแต่ของโปรดซี เดี๋ยวชาจะแย่งกินให้หมดเลย”
ซีขำเบา ๆ กับท่าทางกระเง้ากระงอดของพี่สาวที่แอบขยิบตาให้เขาด้วยแถมยังช่วยตักเนื้อปลาและไข่ปลาชิ้นโตมาวางบนจานให้ แกล้งเย้าด้วยว่า
“กินเยอะ ๆ จะได้แบกล้อรถยนต์ไหว”
“ทำไมต้องแบกล้อรถยนต์” ชวลิตถามลูกสาวคนเล็กอย่างสงสัย
“ก็ซีเรียนวิศวะเครื่องกลก็ต้องซ่อมรถยนต์ไหมคะพ่อ”
คำพูดของชาทำให้ทุกคนหัวเราะครืน
“เรียนเครื่องกลน่ะไม่ได้ต้องซ่อมแค่รถยนต์นะชา”
“อ้าวเหรอ ชาไม่รู้นิ แหะ ๆ”
ซีเองก็หัวเราะไปกับคนอื่น ๆ ด้วย เพียงแต่เขานึกถึงใครอีกคน คนที่ชอบแย่งกินแกงส้มดอกแค ยิ่งถ้ามีไข่ปลาเยอะขนาดนี้ มีหวังแย่งเขากินหมดก่อนแน่ ๆ
“ทำไมเงียบไปล่ะซี” ปริศนาสังเกตเห็นอีกฝ่ายเงียบ ๆ จึงทัก
“เปล่าครับ พอดีคิดถึงแก้วน่ะครับแม่นา”
“อ้อ เด็กคนนั้นที่วันนู้นโทรมาหานายสิใช่มั้ย ตอนนี้ก็น่าจะเรียบจบแล้ว เธอเรียนต่อหรือเปล่าล่ะ” ชัยถามบ้าง
ซีพยักหน้า ก่อนเขาย้ายไปอยู่บ้านใกล้มหา’ลัย แก้วตาโทรศัพท์มาหา มาบอกว่าสอบติดที่เดียวกับเขา เธอเขียนจดหมายมาแล้ว แต่เขายังไม่ได้รับเลยหยอดตู้โทรมาหาก่อน ตอนนั้นชัยอยู่บ้านพอดี
“เธอมาเรียนที่มอด้วย”
“หูย แบบนี้ก็จะได้เจอกันทุกวันแล้วสิ รักทางไกลจะเป็นทางใกล้แล้ว”
“รักทางไกลอะไรชล” ชวลิตเลิกคิ้วมองหน้าลูกสาวคนโตสลับไปมองหน้าลูกชายคนเล็ก “หมายความว่าไงเหรอซี”
ซีคว้าแก้วน้ำมาดื่ม รู้สึกเหมือนมีอะไรติดคอขึ้นมากะทันหัน ดื่มน้ำแล้วกระแอมต่ออีกครั้ง
“แหม... พ่อก็ ชลแซวน้องไปอย่างนั้นเอง เห็นซีติดต่อกับเพื่อนคนนั้นมาสามปีแล้ว อย่างกับเป็นแฟนกัน เขียนจดหมายหากันตลอด”
“ก็ยังไม่ใช่แฟนกันหรอกพี่ชล”
“ตอนนี้ยังไม่ใช่แล้วอนาคตล่ะ พี่ชานี่จิ้นเรื่องนายกับเพื่อนคนนั้นไปแล้วนะน้องซี เห็นได้จดหมายทีไรหน้าบานเป็นกระด้งเลี้ยงหนอนไหมทุกที”
“ก็...ให้เป็นเรื่องของอนาคต” ซีตอบปัด ทำทีสนใจตักข้าวเข้าปาก แต่ก็แทบสำลักอีกรอบเมื่อพี่สาวไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ
“หูแดงแบบนี้ ไม่ใช่พอเขามาอยู่ใกล้ก็รวบหัวรวบหางกินกลางตลอดตัวนะจ๊ะรูปหล่อ”
“ชานี่... เป็นสาวเป็นนางพูดอะไรแบบนั้น ดูซิซีเป็นผู้ชายแท้ ๆ เขินหมดแล้ว”
“แม่ว่าชลกับชาพอกันเลย ไม่ต้องแกล้งน้องแล้ว”
สองสาวหัวเราะร่วน ด้วยว่าบ้านของพวกเธอไม่ได้เลี้ยงลูกแบบเคร่งครัดโบราณมาก ดังนั้นเรื่องที่คุยกันไม่ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร
“จะมีแฟนน่ะมีได้แต่ต้องรู้จักรับผิดชอบด้วย รับผิดชอบหน้าที่ตัวเอง รับผิดชอบตัวเอง รับผิดชอบแฟน ที่พ่อพูดนี่ไม่ได้บอกแค่ซีนะแต่หมายถึงพวกเราทุกคน” ชวลิตเอ่ยปากตักเตือนด้วยความห่วงใย
“ครับ/ค่า” คนพี่รับคำแต่ไม่วายส่งสายตาเย้าน้องเล็ก
ซีแกล้งทำเป็นไม่สนใจคนแซว หากภายในความคิดคำนึงกลับจินตนาการถึงใบหน้าจิ้มลิ้มของคนที่ขึ้นชื่อว่าเพื่อนรัก
อีกไม่กี่วันจะได้พบกันแล้วนะ แก้วตา...
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเอ
“คึกคักน่าดูเลยว่ะพวกมึง” บิ๊กน้ำเสียงตื่นเต้น “คนมองพวกเราตรึมเลย”
“น้องขา ชื่ออะไรเหรอคะ น่ารักจังเลย/ฮิ้วววว”
ทันทีที่ก้าวเข้ามาในตึกรวมบรรยากาศเต็มไปด้วยความครึกครื้นค่อนไปทางวุ่นวายในวันเปิดเทอมวันแรก นิสิตปีหนึ่งไม่เท่าไหร่เพราะยังเกร็งสถานที่ หากรุ่นพี่ ๆ ตื่นเต้นกว่ารุ่นน้องอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะเวลาเจอน้องหน้าตาดี รุ่นพี่สาวพากันร้องเย้าร้องแซวกันให้แซด ส่วนฝ่ายรุ่นพี่หนุ่ม ๆ ไม่น้อยหน้า ได้เจอรุ่นน้องผู้หญิงหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักส่งเสียงดังกว่า
ซีกวาดตามองไปรอบบริเวณอย่างช้า ๆ เขาไม่ได้ตื่นเต้นกดดันกับบรรยากาศอะไรเลย เพราะมัวมองหาใครบางคนมากกว่า
คนที่ทำให้ใจเต้นผิดจังหวะแค่คิดถึงว่าจะได้เจอกันแล้ว
“เช้านี้ห้องไหนนะ” ชายหนุ่มเปรยถามเพื่อนด้วยขี้เกียจหยิบตารางเรียนออกมากางดู
“ต้องเข้าห้องพบ’จารย์ที่ปรึกษาว่ะ ห้อง...” เป็นภูมิที่เปิดดู หากยังไม่ทันบอกเพื่อน ก็ต้องอ้าปากหวอมองซีโดนผู้หญิงคนหนึ่งชนเข้าอย่างจังตอนกำลังจะเลี้ยวมุมตึก
“โอ๊ะ ขอโทษที”
เธอคนนั้นรีบขอโทษ ซีคิดว่าไม่จำเป็นเลย เพราะเธอต่างหากที่เกือบล้มถ้าเขาไม่คว้าตัวเอาไว้ได้ทัน ตัวเขาเองไม่ได้เจ็บอะไรด้วย
“เป็นไงมั่งแก้ว” เสียงร้อนรนดังมาจากนิสิตชายที่ตามมาข้างหลัง ทำให้นิสิตสาวรีบหันไปยิ้มให้เพื่อน
“ไม่เป็นไรเอก นายรีบกลับไปที่คณะนายเหอะ ขอบใจที่เดินมาเป็นเพื่อนนะ”
“จะไม่เป็นไรได้ไง เธอเกือบล้มเลยนะ ดูซิเจ็บตรงไหนหรือเปล่า”
เอกทำท่าจะเข้ามาจับตัวอีกฝ่ายหมุน แต่คนตัวบางรีบร้องห้ามและจับอีกฝ่ายหันหลังแล้วรุนหลังให้กลับไปขึ้นรถสองแถวที่ใช้โดยสารระหว่างคณะและเข้าออกมหาวิทยาลัย
- Writer
