ซีขึงตาด่า ด้วยรู้ความหมายดีว่าอีกฝ่ายพูดถึงเรื่องไหน
พัดกับไหมอมยิ้ม
“นี่ถ้าไม่ได้รู้มาก่อนว่าสองคนเป็นเพื่อนสนิทกัน นี่คิดว่าเป็นแฟนกันนะเนี่ย ดูแลกันดี๊ดี” พัดเย้า
“เป็นเพื่อนก็ดูแลกันได้นี่นา” แก้วตารีบกล่าวแก้
แม้ว่าพอเพื่อนพูดขึ้นมาแบบนั้น ใจเธอก็เต้นผิดจังหวะขึ้นมา ลอบมองหน้าคมคายของคนร่วมประเด็นก็เห็นวางหน้าเฉย จึงสรุปว่าเขาเองก็คงไม่คิดอะไรมาก ถึงอย่างนั้นเธอก็รีบเปลี่ยนเรื่อง
“รีบ ๆ กิน จะได้ไปซื้อน้ำ เราอยากกินกาแฟเย็นสักหน่อย”
แก้วตาใช้เวลาปรับอารมณ์ปรับความคิดไม่นาน ปัดตกเรื่องความรู้สึกแปลก ๆ ทิ้งไปในช่วงระหว่างมื้อเที่ยงจบ ทั้งกลุ่มออกจากโรงอาหารเดินไปยังซุ้มน้ำข้างตัวตึกใหญ่ ได้น้ำติดมือกันมาคนละแก้ว
“เออ พวกเรายังไม่มีเบอร์แก้วเลย” ไหมทักขึ้นหลังจากเข้ามานั่งในห้องรอเรียนช่วงบ่าย
ห้องเรียนห้องหนึ่งเป็นห้องธรรมดา มีโต๊ะเลกเชอร์แบบสามเก้าอี้ติดกันตั้งเป็นแถวยาว
